خانه / آیین زندگی / روز نهم
روز نهم

روز نهم

روز نهم، بهترین زمان نیایش برای قبولی دعا است. نیایش در روز نهم، فرصتی برای شناخت و دیدن بهتر هستی است.[۱] روز نهم، روز بندگی است. خدا در روز نهم بندگانش را به دعا فرا خوانده است. روز نهم ذیحجّه، کاروان حجّ همراه دو قطعه پارچه سفید بانظمی متین و آهنگی شورانگیز، با ذکری آسمانی، از مکّه حرکت و در صحرای عرفات، بیابانی صاف و هموار جمع می‌شوند.[۲] امام سجّاد (ع) در روز نهم، صدای فقیری را شنید. حضرت (ع) فرمود: وای بر تو! آیا از غیر خدا سؤال می‌کنی؟ حال‌آنکه در این روز برای بچه‌هایی که در شکم مادران‌اند، امید خوشبختی می‌رود.[۳] امام صادق (ع) فرمود: کسی که در ماه رمضان بخشیده نشود، برای او دیگر در آینده امید بخششی نیست مگر این‌که در روز نهم ذیحجّه دعا کند.[۴]

عرفان عرفه

عرفه ممکن است به یکی از موارد زیر هم اشاره داشته باشد:

  • عرفه؛ نام کوهی نزديک مکّه
  • عرفه؛ دعای مشهور امام حسین (ع)
  • عُرفَه؛ گردنه‌ای در راه شیراز به جهرم
  • عرفات؛ نام سرزمینی با برکت نزدیک مکه
  • عرفان اسلامی؛ (Islamic mysticism) عرصه وسیعی که عرفان نظری و عملی و متعارف را دربر می‌گیرد و با طریقت تصوّف هم‌آمیختگی دارد و در مواردی تلقی یکسان یا مختلطی از آن دو می‌شود.[۵]
[۱] بعد از ماه رمضان، (عَ رَ فِ) [ع.عرفة] (اِ.) در لغت به معنای شناخت است. عرفة؛ باد. (منتهی الارب) ریح. (اقرب الموارد) || ریش کف دست. (منتهی الارب) || زخمی است که در سپیدی کف دست پدید آید. (از اقرب الموارد) || (اِمص) اسم است اعتراف را در معنی سؤال. (از منتهی الارب) سؤال عاقلانه. (ناظم الاطباء) اسم است از «اعتراف» به معنی استخبار. عرفات مکانی است که حضرت آدم (ع) اعتراف به تقصیر خود کرد و مورد بخشش خدا قرار گرفت. (از اقرب الموارد) عِرْفة. رجوع به عرفة شود. عرفة: روز نهم از ذیحجة. گویند هذا یوم عرفة (بدون تنوین و بدون ال. از منتهی الارب) روز نهم ذیحجة، چرا که روز استاده شدن حاجیان است در مقام عرفات و به سکون ثانی خطا است. عوام هند که یک روز پیش تر شب برات و عیدالفطر و نهم ماه محرم را نیز عرفه گویند خطا است. (غیاث اللغات) – یوم عرفة؛ روز نهم از ذیحجة. (از اقرب الموارد) مَشهود؛ روز عرفه. وَتر و وِتر؛ روز عرفة. (منتهی الارب) || نام جایگاهی است در مکه که آن را «عرفات » نیز گویند. رجوع به عرفات شود.[۲]  جمله: « لَبَّیكَ الّلهُمَّ لَبَّیكَ، لَبَّیكَ لاشَریكَ لَكَ لَبَّیكَ، إنَّ الْحَمْدَ وَ النِّعْمَةَ لَكَ وَالْمُلكَ، لاشَریكَ لَكَ لَبَّیكَ» رایج‌ترین ذکر تلبیه است. تلبیه، به معنای گفتن لبّیک است که عبارت مخصوص آن در حج به صورت بالاست. «لبّیک» به معنای پاسخ مثبت دادن، موافقت کردن و پذیرش دعوت یا قبول آن است؛ پذیرشی همراه با تکریم و تعظیم و تجلیل. این واژه در اصل «لَبَّینِ لَکَ» بوده که در اثر ادغام به صورت «لَبَّیک» درآمده است. این کلمه (که بخش اصلی تلبیه احرام را تشکیل می دهد.) به عنوان یکی از واجبات حج است که با گفتن آن، شخص حج گذار وارد احرام می شود. در مورد علت وجوب این عمل در روایتی از امام کاظم (ع) آمده که فرمودند: «هنگامی که مردم مُحرِم می شوند، خداوند آن ها را صدا می زند و می فرماید: ای بندگان من! همان گونه که شما برای من احرام بستید، آتش جهنّم را بر شما حرام کردم. گفتن «لبیک اللهم لبیک» اجابت کردن خداوند در مقابل این گفته او است». هم چنین آمده است که این عبارت در پاسخ به آیه ای از قرآن است که خدا به حضرت ابراهیم (ع) فرمود: «به مردم اعلام کن تا به حج و زیارت کعبه بیایند. مردم با گفتن این کلمه، به دعوت خداوند، جهت زیارت خانه او پاسخ مثبت می دهند.» شیخ حرّ عاملی، وسائل الشیعه، ج۱۲، ص ۳۷۷، مؤسسه آل البیت (ع)، قم، چ۱، ۱۴۰۹ق.[۳] امام سجاد (ع) به شخصی که در روز عرفه گدایی می کرد، فرمود: «وای بر تو! آیا در چنین روزی، دست نیاز به سوی غیرخدا دراز می کنی. در چنین روزی برای کودکان در رحم، امید سعادت می رود. کسی که در اینجا از خدا غیر خدا را طلب کند، زیان کرده است». امام سجاد (ع) کسانی را که در چنین زمان و مکانی دست نیاز به سوی دیگران دراز می کنند، بدترین انسان ها معرفی کرده و فرموده است: «هُولاءِ شِرارٌ مِنْ خَلْقِ اللهِ. اَلنّاسُ مُقْبِلوُنَ عَلی اللهِ وَ هُمْ مُقْبِلونَ عَلَی النّاسِ». بحارالانوار، ج۹۶، ص۲۶۱ و عطائی اصفهانی، علی؛ اسرار حج، قم، مهر، ۱۳۶۴، ص۱۲۰.[۴] وَ رَوَى هِشَامُ بْنُ اَلْحَكَمِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ: قَالَ الصّادق صلوات‎الله‎علیهم‎اجمعین: مَنْ‏ لَمْ‏ يُغْفَرْ لَهُ‏ فِي‏ شَهْرِ رَمَضَانَ‏ لَمْ‏ يُغْفَرْ لَهُ‏ إِلَى قَابِلٍ إِلَّا أَنْ يَشْهَدَ عَرَفَةَ؛ کسی که در ماه رمضان مورد مغفرت خدا قرار نگیرد، دیگر در آینده امید مغفرتی برای او نیست مگر این که، روز عرفه در عرفات دعا کند تا خدا از او بگذرد. المقنعة، ج ۱، ص ۳۰۹، كتاب الصيام، باب فضل شهر رمضان و من لايحضره الفقيه، ج ۲، ص ۹۹، الجزء الثّاني، كِتَابُ اَلصَّوْمِ، بَابُ فَضْلِ شَهْرِ رَمَضَانَ وَ ثَوَابِ صِيَامِهِ و فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت عَلَيْهِم اَلسَّلاَمُ، ج۴، ص۱۶۰-۱۶۱.[۵] عرفة: [ع ِ ف َ] (ع مص) شناختن و دانستن بعد از نادانی. (از منتهی الارب) به معانی عِرفان است. (اقرب الموارد) رجوع به عرفان (مص) شود. عرفة. [ع ِ ف َ] (ع اِمص) شناخت و شناختن. (منتهی الارب) شناخت و شناسائی. || سؤال. (ناظم الاطباء) اسم است اعتراف بمعنی سؤال را. (منتهی الارب) اسم است از «اعتراف» به معنی استخبار. (اقرب الموارد) عَرفَة. رجوع به عَرفَة شود.پانویس

باکس شناور "همچنین ببنید"

گیتی

گیتی

جهان؛ کره زمین، آسمان و … آفریده الهی‌اند. فیض و عنایت اویند. نور، رحمت و …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *