شنبه , ۵ خرداد ۱۳۹۷
خانه / گلزار ادب / نیایش / نیایش واره

نیایش واره

نیایش, وارهخدایا!

در ابتدای درک تو هستم، در ابتدای ریشه دار شدن و سبز روییدن، ابتدایی که در آن شاگرد ابتدایی ترین دبستان عشق توام.

ای محبوب من!

من هنوز در خودم جوانه نزده ام و با حسرت و حیرت، به گل هایی می نگرم که قرن هاست در باغ ملکوت تو می شکوفند.

می دانم که قرن ها با فصل شکفتن خویش فاصله دارم؛ می دانم که هیچ گاه تو را آن قدر حس نکرده ام تا بهار در وجودم ریشه بدواند و ناگهان بتوانم تا ابرها قد بکشم!

می دانم ماهی سرخ دلم، هنوز آن قدر بزرگ نشده تا از تنگ زمین، به دریای کهکشان تو بپرد.

می دانم که عالم خاکی، به این زودی، بال هایم را رها نمی کند و من باید پرواز خودرا در آسمان آرزوهایم به تماشا بنشینم.

روزبه فروتن پی

منبع:

اشارات :: اردیبهشت ۱۳۸۵، شماره ۸۴

باکس شناور "همچنین ببنید"

نیایش

نیایش

 خدایا، به آن نامی که به آن بر اولیای خاصه ات ظهور کردی تا تو …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

19 − چهارده =