جمعه , ۲۹ تیر ۱۳۹۷
خانه / آیین زندگی / شهر شادی
سرنوشت کودکان

شهر شادی

نشاط و شادیهمه ی مردم جویای «شادی»، شادماني، شور، سرور، مسرت، طرب، خوشحالی، انبساط، خرّمی، بهجت، نزهت، عشرت، بشاشت، نشاط، زندگی آرام، بافرح، خوش و خرم، شاد و زنده هستند. بدین منظور، به دنبال عوامل «شادی» و خرسندی می روند. گاهی سراغ «شهر شادی» می روند. اما هیچ فرمول مطمئن و تضمین شده ای برای «شادی» پیدا نمی کنند، اگر چه مال باشد و یا ثروت و شهرت، حتی بزرگترین «شادی» ها در صورت تکرار، نمی تواند جاودانه و نشاط اولیه را داشته باشد و دایم انسان به دنبال «شادی» جدید و نویی می گردد حتّی از «شادی» های یک نواخت هم آزرده می شود؛ چرا که خوشی، فقط می تواند برای مدّتی کوتاه، آدمی را شاد و با نشاط و خندان سازد و به خشنودی ظاهری برساند، ولی خیلی زود، او را به دل زدگی می کشد و با عدم رضایت درون، سبب آشفتگی روانی آدمی می گردد. جوانی با لباس شیک و گران قیمت و با پرداخت حقّ ویزیت به دیدار دکتر روان پزشکی رفت و گفت:

  • جناب آقای دکتر! روزهاست که روزم چون شب تار و شبم آلوده به غم و اندوه است، ماه ها سپری می شود و من حتّی یک خنده ی واقعی نداشته ام و سینه ام مالامال از غم است.

روان پزشک پس از صحبت و گفتگو و برای فراموش کردن غم و کسب نشاط به او دستوری داد و در ضمن یادآور شد و گفت:

  • بعضی از شب ها در برنامه های شاد «شهر «شادی»» برو تا عملیات دلقک معروف و نشاط آفرین آن را از نزدیک ببینی و غم دنیا را فراموش کنی.

ناگهان آن جوان آهی از نهادش بر آمد و گفت:

  • آقای دکتر! من همان دلقک مشهورم که این گونه گرفتار ضعف اعصاب و ناتوانی روان شده و آرامش خود را از دست داده ام.

شادی

«شادی» نشانه آرامش و فاکتوری برای رسیدن به آسایش است. عامل رشد و موفقیت است. «شادی» و «خرسندی»، حالتی است در ظاهر و بیرون که از آرامش خاطر و رضایت باطن حکایت می کند. برای یک انسان سالم، «شادی» قاعده زندگی است. پیامبر(ص) فرمود: مومن همیشه شاد، آرام و نشاطش دائمی است. همه جا آرام و خونسرد است.(۱) امام علی(ع) برای «شادی»، در فرمولی اساسی فرمود: نیمی از شخصیّت عاقل، تحمّل و نیمه دیگرش تغافل است. تحمّل یعنی آن چه که در دل داری، بیرون نریزی و چیزی هم نگویی. در برخوردهایت، «شادی» را آشکار کن. «شادی» سبب آرامش، نزدیک شدن دل ها و رفع ترس و بدگمانی ها می شود. اگر می خواهید شاد باشی، بهترین راه این است که در مورد رفتار دیگران:

  1. بی خیال باشی.
  2. خودت را به غفلت بزنی.(۲)

در مقابل فردی که شما را آزار دهد، سکوت کن. سکوتی که از آن، احساس مثبتی از حس رضایتمندی و پیروزی به دست آوری.(۳) یعنی هر وقت چیزی ذهنت را مشغول کرد، اجازه ندهی چیزی شخصیت شما را له کند.

حق تو را از بهر «شادی» آفرید
تا ز تو آرامشی گردد پدید
پس در آرامش نمایی زندگی
وارهی از مشکلات زندگی.(۴)

«شادی» و «آرامش واقعی» زمانی به دست می آید که «تغافل و تحمّل» را در خودت بالا ببری؛ چون هر چه میزان «تغافل و تحمّل» انسان بیش تر شود، شادتر و آرام تر خواهد بود. «تغافل و چشم‌پوشی» یعنی خودت را به غفلت بزنی و بتوانی سکوت یاد بگیری؛ به هر چیز کم اهمیّتیّ گیر ندهی. در طوفان های زندگی، مشکل از هر جا که باشد، چه از خودمان، و چه از اطرافیان و چه از شرایط زندگی، تقدیر و…. غصّه خوردن و مصیبت نامه گفتن به دیگران، هیچ فایده ای ندارد و تنها و تنها بار غم هایمان را بیش تر می کند. بهتر است لحظات عمرت را به «شادی» و «آرامش» تبدیل کنی. انسانیت و قشنگی شخصیت یک انسان خوب، این است که به کسی که به او بدی کند، خوبی کند. او مثل طبیبی است که وقتی با یک مریض رو به رو می شود، هیچ وقت به او نمی گوید: «چرا مریض شدی؟»؛ یا توهین نمی کند. برعکس هر چه مریضی بیمارش حاد باشد، دلسوزیش بیش تر خواهد شد. فرعون کج‌اندیش خودش را خدا می‌داند، همسرش با او سازگاری می‌کند و از زنان برگزیده عالم می‌شود. امام علی(ع) سلامت زندگی را در مدارا کردن می‌دانند. پس فراموش نکنیم اگر از بسیاری امور «تغافل و چشم‌پوشی» نکنیم، زندگی‌مان تیره می‌شود. برای این که سرعت ما در حرکت به سمت ابدیت کم نشود و بتوانیم گذشته خود را جبران کنیم، باید تغافل داشته باشیم. از بدی های دیگران «چشم پوشی» کنیم تا شاد زندگی کنیم. زندگى انسان‌ها خالى از امورى كه برخلاف توقّع شان باشد، نیست. اگر انسان جزئیات زندگى دیگران را با كنجكاوى و دقّت زیر ذره بین قرار دهد و آن ها را بازخواست کند، زندگى هم برای خودش تلخ می شود و هم اطرافیانش از او دوری می کنند. پس به بدی های دیگران زیاد توجه نکنید. همان طور که خداوند، بسیاری از ضعف های ما را می پوشاند و ندید می گیرد، ما هم باید با دیگران با «تغافل و چشم‌پوشی» برخورد کنیم.

تغافل و تحمّل

امام علی(ع) می فرماید: «كسى كه‌ «تغافل و چشم‌پوشی» از بسیارى امور نكند، زندگى براى او ناگوار خواهد شد».(۵) امام صادق(ع) می‌فرماید: «مصلحت همزیستی سالم و معاشرت با مردم در پیمانه‌ای است که دوسوم آن هوشیاری و یک‌سوم آن تغافل باشد».(۶) بسیاری از بدی هایی که به ما می رسد، ناشی از کارهای خودمان است. آن چه از مصیبت به شما می رسد، به خاطر دست آورد خودتان است و خدا از بسیارى از گناهان شما در مى‌گذرد.(۷) ای رسول خدا! به خلق بگو که شما باید فقط به فضل و رحمت خدا شاد شوید و مسرور باشید که آن بهتر و مفیدتر از ثروتی است که برای خود اندوخته می کنید.(۸) در داستان فتح مکّه، در حالی که همه مخالفان، به خاطر ترس، از پیامبر(ص) فرار می کردند، حضرت اعلام کرد که هر کس به خانه ابوسفیان پناه ببرد، در امان است. این سیره نبوی است که نشان می دهد باید از خطاها گذشت و به دیگران فرصت جبران داد. «تغافل و چشم پوشی» گاهی درمورد دیگران است و گاهی هم در مورد خودمان. تغافل در مورد دیگران این است که از بدی های آن ها بگذریم. به طور مثال، کسی که خطا و اشتباه می کند، نباید همه اشتباهات را دید و آبرویش را برد. اما تغافل درمورد خودمان این طور است که باید مواظب باشیم شیطان به خاطر گناهان و اشتباهات گذشته ما، آینده را برایمان تیره و تار نکند. این از شگردهای شیطان است. اگر اعتماد به نفس نداشته باشی و خودت را هم قبول نداشته باشی، دیگران هم برای تو ارزشی قائل نمی شوند و بیش تر تحقیرت می کنند. بنا بر این، حواست باشد که از اشتباهات و لغزش های نزدیکانت چشم پوشی کنی. در غیر این صورت، عمر و وقتت تلف می شود و از «شادی»، آرامش و شبیه شدن به حق تعالی باز می مانی. پس بهتر است که انسان درعین حالی که برای برطرف کردن ضعف های خود تلاش می کند، در مورد آن ها تغافل و تجاهل نیز داشته باشد؛ چون این تغافل زندگی را شیرین می کند. تغافل و تجاهل باعث می شود که روحیه انسان برای پروازهای عالی و تشبه به اسماء الهی آماده شود. کسی که چنین روحیه ای نداشته باشد، روزبه روز به جهنم نزدیک تر شده و به اهل جهنم شبیه تر می شود. اگر یک سره درگیر مشکلات زندگی تان باشید، دیگر فرصتی برای خلوت با معشوق حقیقی و انس با او نخواهید داشت. با این وضع، در چنبره غصه های دنیایی می افتید و هیچ وقت آماده حرکت به سوی بهشت نخواهید شد. امام علی(ع): بهترين اخلاقِ بزرگوارى، بى خبر وانمود كردن خود است از آن چه مى داند.(۹)

گر لب پر خنده داری شادمان باش ولی
ترک «شادی» کن چو دیدی چشم گریان کسی

فواید خنده

موضوع های مرتبط:

  1. «شادی»۱
  2. «شادی»۲
  3. کلید «شادی»
  4. «شادی» ملّی
  5. «شادی» و نشاط
  6. روز سرور و «شادی»
  7. دیدگاه اسلام در باره سرور و «شادی»

شاد باشید!!!

پانویس:

  1. المؤمن دائم النشاط، مؤمن نشاطش دائمی است. الْمُؤْمِنُ دَائِمٌ نَشَاطُهُ؛ مؤمن همواره با نشاط زندگی می کند.»، میزان الحکمه،ری شهری با ترجمه فارسی، ج۱۱، ص۵۱۸۸ و علی پریور، خانواده و شادکامی، چاپ فجر، تهران، ص۹۰
  2. «امیرالمومنین امام على عليه السّلام: إنّ العاقِلَ نصفُهُ احتمالٌ، ونصفُهُ تَغافُلٌ خردمند، نصفش تحمّل و بردبارى است و نصف ديگرش ناديده گيرى. غررالحكم،ح۲۳۷۸؛ ميزان الحكمه: ج۸،ص۴۹۱، نِصْفُ الْعَاقِلِ احْتِمَالٌ وَ نِصْفُهُ تَغَافُلٌ؛ نیمی از شخصیت عاقل، تحمّل و نیمه دیگرش تغافل است. عاقل نیمى از وجود او تحمّل است و نیم دیگر تغافل(خود را به بی ‏خبرى زدن). تصنیف غررالحکم و درر الکلم، ص ۲۴۴ و أظهروا السرور فی ملاقاتکم؛ در برخوردهایتان، «شادی» را آشکار کنید.» الغدیر، ج۱، ص۲۸۷٫
  3. جان مارشال ریو، انگیزش و هیجان، ترجمه ی: سید یحیی محمدی، ص۳۶۷٫
  4. حاجی کمال مشک ساز.
  5. «مَنْ لَمْ یَتَغافَلْ وَلایَغُضَّ عَنْ كَثیر مِنَ الأُمُورِ تَنَغَّصَتْ عیشَتُهُ؛ كسى كه‌ «تغافل و چشم‌پوشی» از بسیارى امور نكند، زندگى براى او ناگوار خواهد شد». غرر الحكم: ح ۹۱۴۹ .
  6. امام صادق علیه‌السّلام می‌فرماید: «صَلَاحُ حَالِ التَّعَایُشِ وَ التَّعَاشُرِ مِلْ‏ءُ مِکْیَالٍ ثُلُثَاهُ فِطْنَهٌ وَ ثُلُثُهُ تَغَافُل» مصلحت همزیستی سالم و معاشرت با مردم در پیمانه‌ای است که دوسوم آن هوشیاری و یک‌سوم آن تغافل باشد. تحف العقول عن آل الرسول؛ ص ۳۵۹ .
  7. «وَ مَا أَصَابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَ يَعْفُو عَنْ كَثِيرٍ؛ و اگر شما را مصيبتى رسد، به خاطر كارهايى است كه كرده‌ايد و خدا بسيارى از گناهان را عفو مى‌كند.»(سوره شوری، آیه ۳۰)
  8. «قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ فَبِذلِکَ فَلْيَفْرَحُوا هُوَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ؛ ای رسول خدا! بگو: به فضل خدا و رحمت او شادمان شوند، زيرا اين دو از هر چه مى‌اندوزند بهتر است.»(سوره یونس، آیه ۵۸)
  9. امیر المؤمنین علی عليه السّلام: أشرَفُ أخلاقِ الكريمِ تَغافُلُهُ عمّا يَعلَمُ. امام على عليه السلام: بهترين اخلاقِ بزرگوارى، بى خبر وانمود كردن خود است از آن چه مى داند. غرر الحكم: ۳۲۵۶ .

منابع:
۱ . منتظران
۲ . تغافل رمز شاد زیستن
۳ . «شادی» در سیره معصومان(ع)

باکس شناور "همچنین ببنید"

صَحابَه

اصحاب یا صَحابَه کسانی که به خدمت حضرت پیامبر(ص) رسیده و مدّتی با وی صحبت …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

4 × 3 =