شنبه , ۲۸ مهر ۱۳۹۷
خانه / اسوه ها / باران کرامت
باران کرامت

باران کرامت

باران کرامتاز خاطره هجرت پیامبر(ص) ۳سال و از ماه رمضان ۱۵روز می گذشت که بشارت تولّد نخستین شکوفه پیوند فرخنده و مبارک امام علی(ع) و حضرت زهرا(س)، شهر مدینه را سرشار شادی و شور کرد. امام مجتبی(ع) نخستین ثمره این پیوند است.[۱] خدا نام این مولود منتخب را برگزید و «حَسَن» به معنای «نیکو» و «پسندیده» نامید. در تورات نام او «شَبَّر» است. کنیۀ این شجاع ‏ترین مردم‏؛ ابومحمّد و ابوالقاسم و لقبش «مُجتَبی» به معنای  و «مُنتَخَب» و «برگزیده» است. دیگر القاب آن بزرگوار «اَلْطَیِّب، زَکی، سَیِّد، سَبْط، حُجَّت، بِرّ، امین، نقی، زاهد و سَرور جوانان بهشتی» گفته شده است. امام مجتبی(ع) مظهر زیبایی های معنوی و صفات عالی الهی بود؛ چرا که به شهادت راویان بسیار، صورت و سیرت را از برترین وجود هستی پیامبر خاتم به ارث برده بود و شبیه ترین مردمان به ایشان بود. حضرت فاطمه(س) نیز وقتی دو فرزند دل بندش حسن و حسین(ع) را به دیدار پدرش رسول خدا(ص) آورد و فرمود: ای پدر بزرگوارم، این دو فرزندان شما هستند، چیزی درباره آنان به یادگار بگذارید که همیشه یادآور شما باشد، پیامبر خدا(ص) فرمودند: «امام حسن، پس هیبت و سیادتم نصیب او می گردد و امام حسین(ع)، پس بخشش و شجاعتم نصیب اوست». هنوز اشعار محبّت ‏آمیز مادرش فاطمهء زهرا(س) در گوشش‏ طنین‏ انداز است که در حال بازی و نوازش به او می ‏گفت: «حسن جان! مانند پدرت علي باش و ريسمان از گردن حق بردار خداي احسان كنده را پرستش كن و با افراد دشمن و كينه‎توز دوستي مكن.»‏ و وی سرور جوانان بهشت است‏.[۲]کریم اهل بیت

از حریم فاطمه در نیمه ماه صیام چهره ماه حسن تابید با وجه حسن

 امام حسن(ع) از گرامی‌ترین و نزدیک ترین افراد به پیامبر(ص) بود، بدین جهت توسّل به او و پیروی از او موجب رهایی از خطرهای دنیا و آخرت است. پیامبر(ص)‌فرمود: «فرزند من حسن(ع) است، پروردگار اراده کرده که به برکت وجودش بین مسلمین صلح و سازش را برقرار سازد». ایشان از محضر جدّ بزرگوارش ۷سال بیش تر بهره نبرد. پیامبر(ص) بدرود حیات گفت. پس از رحلت پیامبر(ص)، ۳۰سال در کنار امام علی(ع) و پس از شهادت پدر گرامیش، در سال ۴۰هجری، به مدت ۱۰سال امامت امّت را بر عهده گرفت.[۳] بلاذری می‌گوید: «و این وظیفۀ همۀ مسلمین است که سبط پیامبر را بزرگ و گرامی دارند و پاک و مطهّر شمارند. چنان که خود پیامبر ایشان را محترم و مقامش را والا شمرد.»[۴] بارها نیمی از مال خویش را به نیازمندان داد. هیچ فقیر و مسکینی از در خانه امام(ع) ناامید برنگشت و حتّی ایشان به سراغ فقرا می‌ رفت و آن‌ها را به منزل دعوت می ‌کرد. هر که زمین خورده ی آل عباست//مشتری میکده ی مجتبی است. به دلیل این صفات و فضایل اخلاقی، سخاوت و بخشش بی‌نظیرش، او را کریم اهل بیت می‌نامیدند. امام حسن(ع) ۳بار، تمام اموال زندگی خود را،حتی‏ کفش و جوراب را در راه خدا بخشید و میان مستمندان تقسیم‏ کرد و ۲بار تمام مالش را در راه خدا انفاق کرد.[۵] هنگامی که امام علی(ع) شهید شد، امام حسن به منبر رفت و خطبۀ بلیغی خواند. یاران پدرش، با او بیعت کردند؛ که با هر کسی بجنگد، پیکار کنند و با هر کسی سازش نماید، صلح نمایند. هنگامی که معاویه از شهادت امام علی(ع) باخبر شد و فهمید که مردم با فرزندش حسن(ع) بیعت کرده‌اند، مردی را برای جاسوسی به کوفه و کسی را به بصره فرستاد تا اتفاقاتی که افتاده را برای او بنویسند و مردم را علیه آن امام تحریک کند. وقتی امام حسن(ع) از مأموریت این دو مرد اطلاع یافت، امام نامه‌ای به معاویه نوشت؛ همانا جاسوسانی را برای مکر و حیله و شیطنت می‌فرستی و … اگر ارادۀ جنگ را داری من نیز مهیّای آن هستم.همین طور نامه میان امام و معاویه رد و بدل شد، با این که قرار شد بین امام و معاویه، جنگ صورت گیرد.[۶] خودداری برخی مردم از همراهی با امام، نافرمانی و سوء قصدهای خوارج و برخی مسائل دیگر، شرایط لازم برای صلح امام با معاویه را فراهم ساخت. معاویه نامه‌ای دیگر به امام نوشت و خواستار صلح شد. امام با شرایطی خاص صلح را پذیرفت. اگر چه یارانی که دور آن امام جمع بودند زیاد بود ولی در عین حال قلب بیش تر آن‌ها دنیایی که معاویه در آن بود را دوست داشتند، و اگرچه در ظاهر آن امام را یاری می‌کردند ولی منظورشان این بود که وی را تسلیم معاویه کنند، امّا قبل از این که به هدف برسند امام خطر را حس کرد و خود را از امر خلافت برکنار کرد. آن امام در اصل، مقام خلافت را به معاویه تسلیم نکرد، بلکه از جنگیدن و ریختن خون‌ها و مغلوب شدن خودداری نمود. و این صلح، ضرر بزرگی را از دین مسلمین دفع نموده.[۷] معاویه پس از قبول صلح از سوی امام حسن(ع) و اعلام برنامه و سیاست خود، نه تنها در روش و کردار خود اصلاحی نکرد، بلکه بر خشونت‌های خود افزود و عرصه را بر امام و یارانش تنگ کرد. اهانت به ساحت مقدس امیرالمؤمنین(ع) را درسطح‌ جامعه ترویج کرد و شخصیت های بزرگی چون «حجر بن عدی» را یا به قتل رساند و یا از خانه و کاشانه پراکنده کرد، و آنان را مورد فشار و خفقان قرار داد. معاویه مادۀ مربوط به حفظ احترام علی(ع) و پیروان آن امام را زیر پا نهاد.[۸] پیمان شکنی معاویه از شرط‌هایی که با امام حسن(ع) بسته بود، اخبار دروغینی که از سوی معاویه منتشر می‌شد، وضعیت جامعه را دگرگون ساخته بود. معاویه با دادن وعده ای دروغین، جعده دختر اشعث بن قیس و همسر امام حسن را فریب داد و همان طور که خود امام پیش گویی کرده بود، جعده ایشان را به وسیلۀ زهر مسموم و در ماه صفر ۵هجری در ۴۸سالگی شهید و در قبرستان بقیع در مدینه مدفون گشت.[۹] پیامبر(ص) فرمود:«چون فرزندم، حسن(ع) را به زهر شهید کنند، ملائکه آسمان‌ها ۷گانه بر او گریه کنند. هر که در بقیع او را زیارت کند قدمش بر صراط ثابت گردد، در روزی که قدم‌ها بر آن لرزان است».[۱۰]کریم اهل بیت

خوش تر آن باشد که سرّ دلبران گفته آید در حدیث دیگران

کرامت به معنای شرافت، اصالت، سخاوت، بزرگواری، بزرگ منشی، آبرو، حیثیت و ضد پستی آمده است. کرامت، دور شدن از هر پستی و فرومایه گی و نائل شدن به شرافت و بزرگواری تعریف شده است که به دارنده این صفت، کریم می گویند، کریم غیر از کبیر و عظیم است، کریم، به معنای بخشنده بدون چشم داشت است. در زبان فارسی، معادل کلمه کریم، کلمه خاصی نداریم، لذا در جمله ای کریم را به دارنده روح بزرگواری و منزّه از هر پستی آورده اند.[۱۱] امام مجتبی(ع) عابدترین، پارساترین، عالم ترین، باسخاوت ترین، جوانمردترین، با احسان ترین، بزرگوارترین، بخشنده ترین و بزرگوار ترین مردمان عصر خود بود. در وجود آن بزرگ وار علم، حلم، سخاوت و فصاحت به هم آمیخته بود. هیبت و شکوه آن امام به گونه ای بود که حتی سرسخت ترین دشمنان ایشان، یعنی معاویه، همو که مکر و نیرنگ او شهره آفاق بود، زبان به اعتراف گشوده و گفت: «ندیدم حسن را مگر آن که مرعوب مقامش می شدم و می ترسیدم که بر من ایراد گیرد».[۱۲]

مطالب مرتبط:

  1. کریم آل طه۱
  2. کریم آل طه۲
  3. کریم اهل بیت(ع)۱
  4. کریم اهل بیت(ع)۲

پانویس:

  1. پیشوایی، مهدی؛ سیره پیشوایان، قم، مؤسسه امام صادق (ع)، چ نهم، ۱۳۷۸، ص ۸۷.
  2. این نام را پیامبر(ص) هم برای او برگزید. مجلسی، محمدباقر؛ بحارالانوار، تهران، انتشارات اسلامیه، ج دهم، ۱۳۸۰ه.ش، ص ۱۴۲، ابن منظور، لسان العرب، ۱۴۱۴ق، ج۴، ص۳۹۳؛ زبیدى، تاج العروس، ۱۴۱۴ق، ج۷، ص۴، نهج الحق و کشف الصدق، علامه حلی، ص۲۵۵، ینابیع المودة،الحافظ سلیمان بن ابراهیم القندوزی الحنفی،۱۶۴ اثبات الهداة،محمد بن الحسن الحر العاملی،ج ۲،۵۵۲، اشبه أباک یا حسن‏ و اخلع عن الحق رسن‏ و اعبد الها ذامنن‏ و لا توال ذا الأحسن؛مناقب ابن شهر آشوب، ج ۳، ص ۳۸۹؛ مسند احمد، ج ۶، ص ۲۸۳؛ كتاب عوالم، ج ۱۱، ص ۶۱۹؛ فضائل الخمسه، ج ۳، ص ۲۱ و ابن حنبل، المسند، دار صادر، ج۱، ص۹۸، ۱۱۸؛ کلینی، الکافی، بیروت ۱۴۰۱، ج۶، ص۳۳ـ۳۴ .
  3. پیشوایی، مهدی؛ سیرۀ پیشوایان، قم، مؤسّسه امام صادق (ع)، چ نهم، ۱۳۷۸، ص ۸۷.
  4. بلاذری در «انساب الاشراف»؛ حجازی، فخرالدین؛ زندگانی امام حسن (ع)، تهران، مؤسّسه انتشارات بعثت، چ اول، ۱۳۷۶، ص ۷۴-۶۳.
  5. قمی، شیخ عباس، منتهی الامال، نشر دلیل اول، ۱۳۷۶ه.ش، ص۴۷۶ و امام حسن، ج۱، ص ۱۸۷، تاریخ خلفا، سیوطی، ص۱۹۰، اعیان الشیعه، ج۱، ص ۵۶۴، نورالابصار، شبلنجی، ص ۲۴۰، کشف الغمه، ج۲، ص ۱۲۹
  6. شیخ مفید (ره)، الارشاد، تهران، انتشارات اسلامیه، چ سوم، ۱۳۷۶، ص ۳۵۰-۳۴۸.
  7. مجلسی، محمدباقر؛ بحارالانوار، تهران، انتشارات اسلامیه، ج دهم، ۱۳۸۰ه.ش، ص ۱۵-۹.
  8. پیشوایی، مهدی؛ سیره پیشوایان، قم، موسسه امام صادق (ع)، چ نهم، ۱۳۷۸، ص ۱۱۸-۱۱۷.
  9. حجازی، فخرالدین؛ زندگانی امام حسن (ع)، تهران، مؤسّسه انتشارات بعثت، چ اول، ۱۳۷۶، ص ۶۷۷و ۵۹۵و ۵۷۸؛ و بحارالانوار، ص ۱۴۳.
  10. قمی، عباس؛‌ منتهی الامال، نگارش، انتشارات دلیل، چ اول، ۱۳۷۹، ص ۵۰۱.
  11. باران کرامت – مرکز پژوهش های صدا و سیما
  12. ابن منظور، لسان العرب، ج ۱۲، بیروت داراحیاء التراث العربی، الاولی ۱۴۰۸، ص ۷۹ ـ ۷۵؛ لویس معلوف، المنجد، ج ۱، تهران، اسماعیلیان، چ ۲، بی تا، ص ۶۸۲؛ خلیل جرّ، فرهنگ لاردس، مترجم طبیبیان، حمید، تهران، امیر کبیر، چ ۲، ۱۳۷۶، ص ۱۷۱۱

باران کرامتمنابع:

  1. انسانی
  2. اندیشه قم
  3. باران کرامت
  4. مولود رمضان
  5. مرکز پژوهش های صدا و سیما
  6. مجله گلبرگ آبان ۱۳۸۲، شماره ۴۴، کریم آل کساء، ولادت امام حسن مجتبی علیه السّلام
  7. خاندان وحی: قرشی بنابی، علی‌اکبر ناشر: دارالکتب الاسلامیه، محلّ نشر: تهران، ایران، سال نشر: ۱۳۸۶
  8. مجله پاسدار اسلام بهمن ۱۳۸۵، شماره ۳۰۲، کرامت انسان در قرآن با نگاهی به شعر امام خمینی(ره)

باکس شناور "همچنین ببنید"

خیزران

خـِیزَران

یا مزن چوب جفا را بر لب و دندان من یا بگو بیرون روند از …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

2 + یک =