سه شنبه , ۲۷ آذر ۱۳۹۷
خانه / آیین زندگی / علامت مؤمن
علامت مؤمن

علامت مؤمن

علامت مؤمن هر چه به «اربعین» نزدیک تر می شویم شور و حال زائران برای عرض ارادت به شهید کربلاء بیش تر می شود. در ۲۰صفر، به زیارت امام حسین علیه‌السّلام سفارش شده، هر چند برای کسانی که توانایی سفر به کربلاء را ندارند، خواندن زیارت اربعین، بهترین راه برای شناخت ویژگی های امام حسین(ع) با یاری گرفتن از کلام امام صادق(ع) می باشد. در زیارت اربعین، مضامین عالیه ای است که مملو از شناخت ویژگی های یک رهبر الهی است. شیخ طوسی(ره) این زیارت را از صفوان بن مهران جمّال روایت می کند که وی از امام صادق(ع) یک دوره امام شناسی آموخته است. امام حسن عسکری(ع) هم، یکی از ۵علامت مؤمن را زیارت اباعبدالله الحسین(ع) در «اربعین» توصیف می‌کند. زیرا زیارت «اربعین» آشنایی با ویژگی های یک رهبر الهی محسوب می شود. امام حسن عسكرى(ع) فرمود: ۵علامت از نشانه هاى مؤمن است: گزاردن ۵۱ركعت نماز[واجب و نافله در هر شبانه روز]، زیارت اربعین، انگشتر در دست راست كردن، پیشانى بر خاك نهادن[هنگام نماز]، و بلند گفتن بسم الله الرحمن الرحیم.(۱)

تأثیر کلمات معنوی در زائران کربلاء: در ابتدای زیارت «اربعین» می خوانیم: سلام بر ولىّ خدا و حبیب[خاص] او! سلام بر دوست[و محبوب] و برگزیدة خدا.(۲) ولیّ، نجیب، حبیب و خلیل خدا؛ چهار ویژگی امام حسین(ع) است که تک تک این واژه ها برای معرفی یک رهبر الهی کافی است. این اوصاف امام آثار تربیتی فراوانی بر روح و جسم زائران دارد که از جمله با اظهار این کلمات ولایت و دوستی خدا را در وجودشان تقویت می کند. وقتی زائری با تمام وجود به صاحب چنین اوصافی تعظیم می کند، روح و جسم خود را تحت الشعاع این خصلت های پر فضیلت قرار می دهد.

مفهوم سلام در زیارت: سلام، از نام های خدای عزّوجّل است. هنگامی که زائر این نام خدا را بر زبان جاری می کند، می خواهد بگوید: ای امام! خداوند حافظ مرام و مکتب تو باشد و آن را از گزند دشمنان سلامت بدارد. هم چنین سلام به معنای اظهار تسلیم شدن در برابر فرمان امام(ع) است. گذشته از این دو معنا، سلام به معنای تعهّد به آسایش، امنیّت و سلامتی از طرف خود است و وقتی زائر به حضرت سلام می دهد، در واقع اعلام می دارد که هیچ آزار و آسیبی از ناحیة من در آن وقت و پس از آن به آن امام(ع) نخواهد رسید؛ زیرا هدف تمامی آن بزرگواران هدایت و اصلاح مردم و اعلای کلمة توحید و ترویج طاعت خداوند در میان مردم بوده است. به این جهت آن ها از معصیت خدا و تخلف از اوامر و نواهی او، اخلاق ناپسند مردم از قبیل خود بزرگ بینی، حرص، ریا، بخل، حّب قدرت، غیبت، آزار رساندن و… اذیت خواهند شد. زائر باید حال خود را به گونه ای قرار دهد که مورد رضایت امام باشد، نه مایۀ اذیت آن حضرت. آن گاه در سلام دادن به امام(ع) صادق است. زائر باید دل را با آب توبه شست و شو داده، اشک پشیمانی از دیدگان فرو ریزد، و پس از آن به امام عرض سلام داشته باشد. زائر با عرض سلام، خود را به آن حضرت نزدیک نموده و با تکرار این واژه ادب، روح و روان خود را به لحاظ نزدیکی به ایشان، از پستی ها، رذائل و آلودگی ها پاک می نماید و سلام را چنان با ادب و خلوص و اشک و آه بر دل القاء می نماید تا سلامتی کامل حاصل گردد و موجب جواب سلام آن بزرگوار گردد. در واقع زائر با عرض سلام بر آن حضرت و یارانش چهرة اجتماعی-سیاسی خود را نمایان ساخته و اعلان می دارد که نه تنها با بت درون خود مبارزه می کند؛ بلکه همانند خود آن بزرگوار، با طاغوتیان، ظالمان، مستبدان و خائنین به مردم در ستیزه بوده و با شعار سلام، خود را در زمرة یاران آن حضرت قرار می دهد.(۳)

ویژگی های امام حسین(ع)
۱ مقام عبودیت: در فرازی از زیارت «اربعین» می خوانیم: سلام بر بندة خالص، و فرزند بندة خالص خدا، سلام بر حسین مظلوم شهید. عبودیت از ویژگی های امام حسین(ع) و پیروان آن گرامی است. تا فردی به مقام بندگی خالص خدا نرسد، هرگز نمی تواند به سوی کمال حرکت کند. خداوند در قرآن فرمود: قسم به آن نفوسى كه از روى حقیقت و صمیم قلب در حضور من در مقام اطاعت و بندگى خالصانه صف كشیده، مرا براى خود، مراد و مقصود قرار داده، به غیر از من به هیچ چیز دیگرى التفات نمى كنند.(۴) و در جایی دیگر بندگی خالصانه را منشأ علم و رحمت الهی قلمداد کرده، می فرماید:[موسی(ع) و همراهش] بنده اى از بندگان ما را یافتند كه رحمت و موهبت عظیمى از سوى خود به او داده، و علم فراوانى از نزد خود به او آموخته بودیم.(۵) این آیه نشان مى دهد كه برترین افتخار هر انسانی آن است كه بندة خالص خدا باشد و این مقام عبودیت است كه انسان را مشمول رحمت الهى مى سازد و دریچه هاى علوم را به قلبش مى گشاید. در حقیقت جوهرة علم الهى از عبودیت و بندگى خدا سرچشمه مى گیرد. رمز دست یابى امام حسین(ع) به مقامات والا، عبودیّت و تسلیم محض خدا بودن آن حضرت بود. همان چیزى كه در هر زیارتی به آن شهادت مى دهیم و حتی خود حضرت همواره به آن افتخار می کرد، نمونه اش این روایت است: امام حسین(ع) به همراه انس بن مالك به كنار قبر مادربزرگش حضرت خدیجه(س) آمدند. امام در كنار قبر آن بانوى اسلام گریه كرد، سپس به انس فرمود: مرا تنها بگذار! انس مى گوید: به كنارى رفتم و از دید آن حضرت پنهان شدم. آن حضرت به نماز و ذكر و دعا مشغول شد. وقتى كه مناجاتش به طول انجامید، نزدیك آمدم، شنیدم كه این گونه نجوا مى كرد: پروردگارا! پروردگارا! تو مولاى او هستى، به بنده اى كه پناهگاهى به جز تو ندارد، رحم كن. اى خدایى كه داراى شكوه و عظمتى! پشتیبانم تویى. خوشا به حال آن کس كه تو مولاى او هستى. خوشا به حال كسى كه خدمتگزار و شب زنده دار است و گرفتاریش را فقط به خداى بزرگمنش خویش عرضه مى دارد. هیچ گونه بیمارى و ناراحتى ندارد كه بیشتر از محبت به مولایش باشد. هرگاه غصه و ناراحتى اش را با خدایش در میان مى گذارد، خداوند او را پاسخ داده و اجابت مى كند.(۶) هرگاه به گرفتارى مبتلا گردد، در تاریكى با التماس و ناله خدایش را مى خواند و خداوند او را گرامى داشته و به خود نزدیك مى گرداند. اگر ما نیز طالب قُرب الهى هستیم و مى خواهیم مؤمن حقیقى و واقعى باشیم و ادّعاى پیروى از مكتب آن حضرت را داریم، باید در هر حال تسلیم فرمان حق باشیم؛ حتّى اگر بر خلاف خواسته و سلیقة ما باشد. با نجوای زیارت «اربعین» تعهد کنیم که از این پس با پیروی از آن گرامی خدا را خالصانه بندگی کنیم.

۲ تحمّل غم و اندوه برای اصلاح جامعه: سلام بر آن اسیر[غم و اندوه و] مصائب سخت[عالم] و كشتة آب چشمان. امام(ع) همواره سنگ صبور جامعه و در معرض آزارهای روحی و جسمی بوده و مشکلات را به جان می خرد و همواره رهبران الهی و پیروان واقعی آنان بیشترین فشار روحی، صدمات روانی، غم و اندوه را تحمل می کنند. امام صادق(ع) فرمود: رنج و ناراحتی انبیا شدیدتر از دیگران است. از آن پس، کسانی که پشت سرشان می آیند و سپس هر که شبیه تر باشد.(۷) هم چنان که گفته اند: آن که در این بزم مقرّب تر است-جام بلا بیش ترش می دهند. در روایت سلمان نیز نشانه های مؤمن آمده است که: مؤمن در اثر مشاهدۀ منکرات و بی بند و باریها و نداشتن توان مقابله و تغییر وضع موجود،[چنان در فشار روحی قرار می گیرد که] قلبش آب می شود، هم چنانکه نمک در آب ذوب می شود.(۸) معمر بن خلاد می گوید: در محضر حضرت رضا(ع) از آسایش و راحتی در عصر امام قائم(ع) سخن به میان آمد، حضرت فرمود: شما امروز راحت تر از هنگام ظهور قائم خواهید بود. عرض كردند: چگونه؟ حضرت فرمود: زیرا اگر قائم ما خروج کند جز زحمت و مشقت نخواهد بود، و مردم باید همواره بر زین اسبان سوار شوند[و جهاد كنند]، و لباس قائم(ع) درشت و خشن و غذایش خشك خواهد بود.(۹)

۳ بخشیدن هستی خود برای نجات جامعه: خداوندا! او خون پاك قلبش را در راه تو بذل کرد[و جانش را فدا نمود] تا بندگانت را از جهالت و حیرت و گمراهى نجات دهد.(۱۰) از مهم ترین محورهای زیارت اربعین، بیان فلسفۀ قیام عاشورا است که در یک جملۀ کوتاه تمام مقصود حضرت اباعبدالله(ع) بیان گردیده است. امام صادق(ع) در این فراز به صراحت تمام عرضه می دارد که امام حسین(ع) تمام هستی خود را فدا کرد تا بندگان خدا را از بند جهالت، تاریکی و گمراهی رها کرده و به سوی نور و کمال هدایت رهنمون کند. این همان هدف نهایی تمام پیامبران(ع) و فرستادگان الهی در طول تاریخ بوده است که در قیام عاشورا به اوج خود رسید.

انقلاب ارزش ها: در تاریخ می خوانیم: بعد از بعثت پیامبر(ص) اصول و ارزش های جاری در جامعه كه علیه مصالح دنیا و آخرت مردم بود، به ارزش های انسانی و الهی تبدیل شد. خرافه پرستی به حقیقت یابی، و جنگ و خون ریزی و ناعدالتی به قسط و عدل و مساوات بدل گردید و انسان های در ظاهر پایین درجه، به افرادی مورد اعتماد و دارای منزلت اجتماعی والایی تبدیل شدند. تمام قوانین و ملاك های ظاهری و مادی جای خود را به معیارهای ارزشمند و متعالی داد. پیامبر(ص) حتی به كارگزاران خویش تأكید می نمود كه در تبدیل و تغییر روش های غلط و رسوم جاهلانه نهایت تلاش خود را به عمل آورند. هنگامی كه معاذ بن جبل را به سوی یمن می فرستاد، به او فرمود: ای معاذ! آثار جاهلیّت و رسوم باطل را بمیران و سنّت های متعالی اسلامی را در میان مردم ترویج كن! آن گرامی، در آخرین فرازهای پیام حجّ خود، به انقلاب ارزش ها و حركت به سوی زیبایی ها و كمالات تأكید ورزید و فرمود: بدانید تمام باورها و رسم های ایام جاهلیّت را زیر پای خود نهاده و باطل اعلام می كنم.(۱۱) امام حسین(ع) نیز انقلاب تاریخی خود را انقلاب ارزش ها معرفی کردند و فرمودند: من شما را به سوى خدا و رسول دعوت می نمایم؛ زیرا سنّت پیامبر(ص) از بین رفته است. اگر شما دعوت مرا بپذیرید و امر مرا اطاعت كنید، من شما را به راه هدایت راهنمایى می كنم.(۱۲) امام حسین(ع) همانند جدّش پیامبر(ص) چراغ روشنی بخش در تاریکی های جهل و نادانی بود و همانند شمعی خود را فدا کرد تا مردم در پرتو نور او به ارزش های اخلاقی دست یابند. چنان که قرآن پیامبر(ص) را چراغ روشنی بخش در تاریکی های جهل و نادانی معرفی می کند و می فرماید: اى پیامبر! ما تو را گواه فرستادیم و بشارت دهنده و انذاركننده! و تو را دعوت كننده به سوى خدا به فرمان او قرار دادیم، و چراغى روشنى بخش!(۱۳) پیامبر(ص) نیز امام حسین(ع) را چراغ روشنی بخش هدایت معرفی کرده و فرمود: همانا حسین(ع) چراغ هدایت و کشتی نجات است.(۱۴)

۴ ذلّت و خواری دشمنان امام حسین(ع): و گواهى می دهم كه خداى متعال وعده اى كه به تو داده است، البته به آن وفا می كند و آنان كه تو را خوار[و مضطر] گذاشتند، همه را هلاك كند و قاتلانت را عذاب سخت چشاند. از دیگر پیام های زیارت «اربعین» جاودانگی حماسۀ عاشورا است و این در حقیقت حکایت گر یک پیام غیبی و تحقق وعدة الهی است که حضرت زینب(س) نیز در خطبه ای که در مجلس یزید قرائت کرد، به آن اشاره نمود. آن گرامی در سخنان خویش از آیندة دردناك یزیدیان پرده برداشت و فردای درخشان حماسه آفرینان عاشورا و پیروزی همیشگی مرام حسینی را نوید داد و به یزید این چنین نهیب زد:[اى یزید!] هر نیرنگى كه خواهى بزن، و هر اقدامى كه توانى بكن و هر كوشش كه دارى، دریغ مدار! سوگند به خدا كه نمى توانى نام ما را محو كنى و نمى توانى نور وحى ما را خاموش نمایى. تو نمى توانى عظمت امر ما را درك كنى و ننگ این ستم را هرگز از خود نتوانى زدود؟! آیا غیر از این است که رأى،[طرح و نقشه هاى] تو سست و مدت حكومت تو اندك و جمعیت تو پراكنده است؟ آن روزى كه منادى فریاد مى زند: آگاه باشید، لعنت خدا بر گروه ستمكاران باد.(۱۵) یادگار پیامبر(ص) در آن موقعیت حساس و تاریخی – كه هیچ سخنور ماهری؛ حتی قادر به تعادل در گفتار نیست- چنان با اعتماد به نفس عمیقی خبر از آینده داد و پیش بینی دقیقی كرد كه ما بعد از صدها سال نتایج آن را به وضوح مشاهده می كنیم. آری، امروزه این پیام زیارت «اربعین» تحقق یافته و پیش بینی حضرت زینب(س) به وقوع پیوسته و در واقع وعدة الهی تحقق یافته، دشمنان امام حسین(ع) خوار و رسوا گشته و عظمت نام و یاد و حماسة حسینی(ع) تمام عالم را فرا گرفته است. ای که در کرب و بلا بی کس و یاور گشتی – چشم بگشا و ببین خلق جهان یاور توست. از دیگر پیام های زیارت اربعین: مشمول لطف و کرم الهی، مقام شهادت، پاکی نسل، میراث دار انبیا، منصوب شدن به امامت از سوی خدا، مدافع اسلام و اندیشه های الهی، لیاقت و شایستگی رهبری، نصیحت امت با دلسوزی، و مهرورزی می باشد. امّا این مسیر ‌در «اربعین» اشک و لبخند کم ندارد. در جای جای مسیر تمثال مبارک شهیدان دفاع مقدّس و مدافع حرم بر روی کوله‌های زائران به چشم می‌خورد. با لبخندی که آن ها بر لب دارند، چشم هر بیننده‌ای را‌ تر می‌کنند، چرا که همه می‌دانند که این راه به برکت خون شهیدان هموار شده است و چه زیبا رهبر فرزانه انقلاب فرمودند: «اگر شهدای مدافع حرم نبودند، پیاده‌روی «اربعین» هم نبود.»

کلیک کنید:

  1. زیارت
  2. آداب زیارت
  3. زیارت کعبه
  4. زیارت خاصّ
  5. زیارت رجبیّه
  6. والاترین زیارت
  7. زیارت عاشوراء
  8. زیارت با پای پیاده
  9. اهمیت زیارت عاشوراء
  10. امام‌ حسین‌(ع) كیست‌؟!
  11. فضایل زیارت امام حسین(ع)
  12. زیارت سرزمین خاطره‌های باشکوه‌
  13. چگونه به سفرهای زیارتی و … برویم؟
  14. زیارت جامعه كبیره صحیفه امام شناسی
  15. زیارتی برابر زیارت امام حسین علیه السّلام
  16. علت تاکید و سفارش بر خواندن زیارت عاشورا چیست؟

پیاده روی اربعین، بلاشک جزو شعائرالله است

«بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِيكَ». این زیارت «اربعین» است؛ منتها فقره‌هاى اوّل آن، دعاست كه گوینده‌ى این جملات خطاب به خداوند متعال عرض مى‌كند: «وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِيكَ»؛ یعنى حسین‌بن‌على(ع)، جان و خون خود را در راه تو داد؛ «لِيَسْتَنْقِذَ عِبَادَكَ مِنَ الْجَهَالَةِ»؛ تا بندگان تو را از جهل نجات دهد؛ «وَ حَيْرَةِ الضَّلالَةِ»؛ و آن ها را از سرگردانىِ ناشى از ضلالت و گمراهى برهاند. این یك طرف قضیه، یعنى طرفِ قیام كننده؛ حسین‌بن‌على(ع) است. طرف دیگر قضیه، در فقره‌ى بعدى معرفى مى‌شود: «وَ قَدْ تَوازَرَ عَلَیْهِ مَنْ غَرَّتْهُ الدُّنْیا وَ باعَ حَظَّهُ بِالاَْرْذَلِ الاَْدْنی»؛ نقطه‌ى مقابل، كسانى بودند كه فریب زندگى، آن ها را به خود مشغول و دنیاى مادّى، زخارف دنیایى، شهوات و هواهاى نفس، از خود بی خودشان كرده بود؛ «وَ باعَ حَظَّهُ بِالاَْرْذَلِ الاَْدْنی»؛ سهمى را كه خداى متعال براى هر انسانى در آفرینش عظیم خود قرار داده است – این سهم عبارت است از سعادت و خوشبختى دنیا و آخرت – به بهاى پست و ناچیز و غیر قابل اعتنایى فروخته بودند. این، خلاصه‌ى نهضت حسینى است.(خطبه هاى نماز جمعه تهران ۲۶/فروردین/۱۳۷۹)

اهمیت‌ «اربعین» در آن‌ است‌ که‌ در این‌ روز، با تدبیر الهی، یاد نهضت‌ حسینی برای همیشه‌ جاودانه‌ شد و این‌ کار پایه‌گذاری گردید. اگر بازماندگان‌ شهدا و صاحبان‌ اصلی، در حوادث‌ گوناگون‌ ـ از قبیل‌ شهادت‌ حسین‌بن‌علی(ع) در عاشورا –  به‌ حفظ یاد و آثار شهادت‌ کمر نبندند، نسل های بعد، از دستاورد شهادت‌ استفاده‌ی زیادی نخواهند برد. درسی که‌ «اربعین» به‌ ما می دهد، این‌ است‌ که‌ باید یاد حقیقت‌ و خاطره‌ی شهادت‌ را در مقابل‌ طوفان‌ تبلیغات‌ دشمن‌ زنده‌ نگهداشت‌.(۰۹ / ۰۸ / ۱۳۹۶)

… این روزها روزهاى نزدیک به «اربعین» است. پدیده‌ى بى‌نظیر و بى‌سابقه‌ این سال های اخیر، پیاده‌روى «اربعین» میان نجف و کربلاء یا بعضى از شهرهاى دورتر از نجف تا کربلاء است؛ بعضى از بصره، بعضى از مرز، بعضى از شهرهاى دیگر، پیاده راه مى‌اُفتند و حرکت می کنند. این حرکت عشق و ایمان است؛ ما هم از دور نگاه می کنیم به این حرکت، و غبطه می خوریم به حال آن کسانى که این توفیق را پیدا کردند و این حرکت را انجام دادند:

گرچه دوریم به یاد تو سخن می گوییم‌
بُعد منزل نبوَد در سفر روحانى
(
بیانات در درس خارج فقه‌ ۹/آذر/۱۳۹۴)

این حرکت عظیم و میلیونی میان نجف و کربلا و این شور و شوق و حرکت، حتّی اگر با خطر همراه باشد، همواره در دل مردم و جوانان ما موج می‌زند و این سرمایه را باید حفظ کرد زیرا ضامن بقای کشور است.(دیدار هزاران نفر از مردم استان اصفهان ۲۶/آبان/۱۳۹۵)

در «اربعین» حسینی میلیون‌ها انسان در کنار هم قرار گرفتند؛ خود این حرکت عظیم یک جمعی از مسلمان ها – البتّه مخصوص شیعه نبود، سنّی‌ها هم بودند – که در دنیا انعکاس پیدا کرد، تعظیم کردند؛ تجلیل کردند؛ آن را بزرگ‌ترین گردهمایی عالم به حساب آوردند؛ چه کسانی؟ آنهایی که دارند مسائل اسلامی را رصد می کنند.(دیدار مسئولان نظام و میهمانان کنفرانس بین‌المللى وحدت اسلامى‌ ۱۹/دی/۱۳۹۳)

«اربعین» در حادثه ى كربلا یك شروع بود؛ یك آغاز بود. بعد از آنكه قضیه ى كربلا انجام گرفت – آن فاجعه ى بزرگ اتفاق افتاد – و فداكارى بى نظیر اباعبداللَّه(ع) و اصحاب و یاران و خانواده اش در آن محیط محدود واقع شد، حادثه ى اسارت ها پیام را باید منتشر می كرد و خطبه ها و افشاگرى ها و حقیقت گوئى هاى حضرت زینب(س) و امام سجاد(ع) مثل یك رسانه ى پر قدرت، باید فكر و حادثه و هدف و جهت گیرى را در محدوده ى وسیعى منتشر می كرد؛ و كرد. در «اربعین» افشاگرى هم هست، عمل هم هست، تحقّق هدف هاى آن افشاگرى هم در «اربعین» وجود دارد(دیدار با جمعى از مردم آذربایجان شرقی ۲۸/بهمن/۱۳۸۷)

پی نوشت:
۱) عَلَامَاتُ الْمُؤْمِنِ خَمْسٌ: صَلَاةُ إِحْدَى وَ الْخَمْسِینَ وَ زِیَارَةُ الْأَرْبَعِینَ وَ التَّخَتُّمُ بِالْیَمِینِ وَ تَعْفِیرُ الْجَبِینِ وَ الْجَهْرُ بِبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم؛ روضة الواعظین، محمد فتال نیشابورى، نشر رضى، قم، ج ۱، ص ۱۹۵٫
۲) السَّلاَمُ عَلَى وَلِیِّ اللَّهِ وَ حَبِیبِهِ السَّلاَمُ عَلَى خَلِیلِ اللَّهِ وَ نَجِیبِهِ؛ تهذیب الأحكام، محمد بن حسن طوسى، دارالكتب الاسلامیه، تهران، ۱۳۶۵ش، ج ۶، ص۱۱۳؛ و كامل الزیارات جعفر بن قولویه قمى، نشر الفقاهه، تهران، ص ۲۲۸٫ امام صادق(ع) متن زیارت «اربعین» را چنین نقل کرده است: السَّلَامُ عَلَى وَلِیِّ اللَّهِ وَ حَبِیبِهِ السَّلَامُ عَلَى خَلِیلِ اللَّهِ وَ نَجِیبِهِ السَّلَامُ عَلَى صَفِیِّ اللَّهِ وَ ابْنِ صَفِیِّهِ السَّلَامُ عَلَى الْحُسَیْنِ الْمَظْلُومِ الشَّهِیدِ السَّلَامُ عَلَى أَسِیرِ الْكُرُبَاتِ وَ قَتِیلِ الْعَبَرَاتِ اللَّهُمَّ إِنِّی أَشْهَدُ أَنَّهُ وَلِیُّكَ وَ ابْنُ وَلِیِّكَ وَ صَفِیُّكَ وَ ابْنُ صَفِیِّكَ الْفَائِزُ بِكَرَامَتِكَ أَكْرَمْتَهُ بِالشَّهَادَةِ وَ حَبَوْتَهُ بِالسَّعَادَةِ وَ اجْتَبَیْتَهُ بِطِیبِ الْوِلَادَةِ وَ جَعَلْتَهُ سَیِّداً مِنَ السَّادَةِ وَ قَائِداً مِنَ الْقَادَةِ وَ ذَائِداً مِنَ الذَّادَةِ وَ أَعْطَیْتَهُ مَوَارِیثَ الْأَنْبِیَاءِ وَ جَعَلْتَهُ حُجَّةً عَلَى خَلْقِكَ مِنَ الْأَوْصِیَاءِ فَأَعْذَرَ فِی الدُّعَاءِ وَ مَنَحَ النُّصْحَ وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِیكَ لِیَسْتَنْقِذَ عِبَادَكَ مِنَ الْجَهَالَةِ وَ حَیْرَةِ الضَّلَالَةِ وَ قَدْ تَوَازَرَ عَلَیْهِ مَنْ غَرَّتْهُ الدُّنْیَا وَ بَاعَ حَظَّهُ بِالْأَرْذَلِ الْأَدْنَى وَ شَرَى آخِرَتَهُ بِالثَّمَنِ الْأَوْكَسِ وَ تَغَطْرَسَ وَ تَرَدَّى فِی هَوَاهُ وَ أَسْخَطَ نَبِیَّكَ وَ أَطَاعَ مِنْ عِبَادِكَ أَهْلَ الشِّقَاقِ وَ النِّفَاقِ وَ حَمَلَةَ الْأَوْزَارِ الْمُسْتَوْجِبِینَ النَّارَ فَجَاهَدَهُمْ فِیكَ صَابِراً مُحْتَسِباً حَتَّى سُفِكَ فِی طَاعَتِكَ دَمُهُ وَ اسْتُبِیحَ حَرِیمُهُ اللَّهُمَّ فَالْعَنْهُمْ لَعْناً وَبِیلًا وَ عَذِّبْهُمْ عَذَاباً أَلِیماً السَّلَامُ عَلَیْكَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ السَّلَامُ عَلَیْكَ یَا ابْنَ سَیِّدِ الْأَوْصِیَاءِ أَشْهَدُ أَنَّكَ أَمِینُ اللَّهِ وَ ابْنُ أَمِینِهِ عِشْتَ سَعِیداً وَ مَضَیْتَ حَمِیداً وَ مِتَّ فَقِیداً مَظْلُوماً شَهِیداً وَ أَشْهَدُ أَنَّ اللَّهَ مُنْجِزٌ مَا وَعَدَكَ وَ مُهْلِكٌ مَنْ خَذَلَكَ وَ مُعَذِّبٌ مَنْ قَتَلَكَ ، وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ وَفَیْتَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ جَاهَدْتَ فِی سَبِیلِهِ حَتَّى أَتَاكَ الْیَقِینُ فَلَعَنَ اللَّهُ مَنْ قَتَلَكَ وَ لَعَنَ اللَّهُ مَنْ ظَلَمَكَ وَ لَعَنَ اللَّهُ أُمَّةً سَمِعَتْ بِذَلِكَ فَرَضِیَتْ بِهِ اللَّهُمَّ إِنِّی أُشْهِدُكَ أَنِّی وَلِیٌّ لِمَنْ وَالَاهُ وَ عَدُوٌّ لِمَنْ عَادَاهُ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ أَشْهَدُ أَنَّكَ كُنْتَ نُوراً فِی الْأَصْلَابِ الشَّامِخَةِ وَ الْأَرْحَامِ الطَّاهِرَةِ لَمْ تُنَجِّسْكَ الْجَاهِلِیَّةُ بِأَنْجَاسِهَا وَ لَمْ تُلْبِسْكَ الْمُدْلَهِمَّاتُ مِنْ ثِیَابِهَا وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ مِنْ دَعَائِمِ الدِّینِ وَ أَرْكَانِ الْمُسْلِمِینَ وَ مَعْقِلِ الْمُؤْمِنِینَ وَ أَشْهَدُ أَنَّكَ الْإِمَامُ الْبَرُّ التَّقِیُّ الرَّضِیُّ الزَّكِیُّ الْهَادِی الْمَهْدِیُّ وَ أَشْهَدُ أَنَّ الْأَئِمَّةَ مِنْ وُلْدِكَ كَلِمَةُ التَّقْوَى وَ أَعْلَامُ الْهُدَى وَ الْعُرْوَةُ الْوُثْقَى وَ الْحُجَّةُ عَلَى أَهْلِ الدُّنْیَا وَ أَشْهَدُ أَنِّی بِكُمْ مُؤْمِنٌ وَ بِإِیَابِكُمْ مُوقِنٌ بِشَرَائِعِ دِینِی وَ خَوَاتِیمِ عَمَلِی وَ قَلْبِی لِقَلْبِكُمْ سِلْمٌ وَ أَمْرِی لِأَمْرِكُمْ مُتَّبِعٌ وَ نُصْرَتِی لَكُمْ مُعَدَّةٌ حَتَّى یَأْذَنَ اللَّهُ لَكُمْ فَمَعَكُمْ مَعَكُمْ لَا مَعَ عَدُوِّكُمْ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْكُمْ وَ عَلَى أَرْوَاحِكُمْ وَ أَجْسَادِكُمْ وَ شَاهِدِكُمْ وَ غَائِبِكُمْ وَ ظَاهِرِكُمْ وَ بَاطِنِكُمْ آمِینَ رَبَّ الْعَالَمِینَ.
۳) با استفاده از سایت تبیان، بخش دین و اندیشه.
۴) وَ الصَّافَّاتِ صَفًّا؛ صافات / ۱٫
۵) فَوَجَدا عَبْداً مِنْ عِبادِنا آتَیْناهُ رَحْمَةً مِنْ عِنْدِنا وَ عَلَّمْناهُ مِنْ لَدُنَّا عِلْماً؛ کهف/ ۶۵٫
۶) یا رَبِّ! یارَبِّ! اَنْتَ مَوْلاهُ-فَاْرْحَمْ عَبیداً اِلَیْكَ مَلْجاهُ. یا ذَالْمَعالى! عَلَیْكَ مُعْتَمَدى-طُوبى لِمَنْ كُنْت اَنْتَ مَوْلاهُ.طُوبى لِمَنْ كانَ خادِماً اَرِقاً-یَشْكُو اِلى ذى الْجَلالِ بَكْواهُ.وَ ما بِهِ عِلَّةٌ وَ لا سَقَمٌ-اَكْثَرَ مِنْ حُبِّهِ لِمَوْلاهُ
اِذا اِشْتَكى بَثَّهُ وَ غُصَّتَهُ. اَجابَهُ اللَّهُ ثُمَّ لَبَّاهُ-اِذا اِبْتَلی بِالظَّلامِ مُبْتَهَلاً. اَكْرَمَهُ اللَّهُ ثُمَّ اَدْناهُ؛ مناقب آل ابى طالب، محمد بن شهر آشوب مازندرانی، نشر علامه، قم، ۱۳۷۹ ق، ج ۳، ص۲۲۵٫

۷) السَّلاَمُ عَلَى أَسِیرِ الْكُرُبَاتِ وَ قَتِیلِ الْعَبَرَاتِ؛ درود بر گرفتار اندوه هاى بزرگ و كشته اشك ها. إِنَّ أَشَدَّ النَّاسِ بَلَاءً الْأَنْبِیَاءُ ثُمَّ الَّذِینَ یَلُونَهُمْ ثُمَّ الْأَمْثَلُ فَالْأَمْثَل؛ كافی، محمد بن یعقوب كلینى، دارالكتب الاسلامیة، تهران، ۱۳۸۸ ق، ج ۲، ص ۲۵۲٫
۸) فَعِنْدَهَا یَذُوبُ قَلْبُ الْمُؤْمِنِ فِی جَوْفِهِ كَمَا یَذُوبُ الْمِلْحُ فِی الْمَاءِ مِمَّا یَرَى مِنَ الْمُنْكَرِ فَلَا یَسْتَطِیعُ أَنْ یُغَیِّرَه؛ مستدرك الوسائل، محدث نورى، مؤسسه آل البیت، قم، ۱۴۰۸ ق، ج ۱۱، ص ۳۷۲٫
۹) أَنْتُمُ الْیَوْمَ أَرْخَى بَالًا مِنْكُمْ یَوْمَئِذٍ قَالَ: وَ كَیْفَ؟ قَالَ: لَوْ قَدْ خَرَجَ قَائِمُنَا(ع) لَمْ یَكُنْ إِلَّا الْعَلَقُ وَ الْعَرَقُ وَ الْقَوْمُ عَلَى السُّرُوجِ وَ مَا لِبَاسُ الْقَائِمِ(ع) إِلَّا الْغَلِیظُ وَ مَا طَعَامُهُ إِلَّا الْجَشِب؛ مسند الإمام الرضا(ع)، شیخ عزیز الله عطاردی خبوشانی، مؤسسة طبع و نشر آستان قدس رضوی، ج ۱، ص ۲۱۹٫
۱۰) وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِیكَ لِیَسْتَنْقِذَ عِبَادَكَ مِنَ الْجَهَالَةِ وَ حَیْرَةِ الضَّلاَلَةِ؛در بعضی از نسخه ها مثل كامل الزیارات این عبارت این‌گونه آمده است: بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِیكَ لِیَسْتَنْقِذَ عِبَادَكَ مِنَ الضَّلَالَةِ وَ الْجَهَالَةِ وَ الْعَمَى وَ الشَّكِّ وَ الِارْتِیَابِ إِلَى بَابِ الْهُدَى … . كامل الزیارات، ابن قولویه، ص ۲۲۸٫
۱۱) ألا كُلُّ شَیءٍ مِنْ أمْرِ الْجاهِلیّةِ تَحْتَ قَدَمی موضوعٌ؛ سیره ابن هشام، ابو محمد عبد الملك بن هشام حمیری، دار القلم، بیروت، ج ۴، ص۲۵۰٫
۱۲) إِنِّی أَدْعُوكُمْ إِلَى اللَّهِ وَ إِلَى نَبِیِّهِ فَإِنَّ السُّنَّةَ قَدْ أُمِیتَتْ فَإِنْ تُجِیبُوا دَعْوَتِی وَ تُطِیعُوا أَمْرِی أَهْدِكُمْ سَبِیلَ الرَّشاد؛ بحار الأنوار، محمد باقر مجلسى، مؤسسۀ الوفاء، بیروت، ۱۴۰۳ق، ج ۴۴، ص ۳۴۰٫
۱۳) یَا أَیهَُّا النَّبىِ إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا وَ مُبَشِّرًا وَ نَذِیرًا وَ دَاعِیًا إِلىَ اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَ سِرَاجًا مُّنِیرًا؛ احزاب/ ۴۵ و ۴۶٫
۱۴) اِنَّ الْحُسَیْنُ مِصْبَاحُ الْهُدَی وَ سَفِینَةُ النَّجَاةِ؛ مدینة المعاجز، سید هاشم بحرانى، مؤسسۀ المعارف الاسلامیة، قم، ۱۴۱۴ق، ج ۴، ص ۵۱٫
۱۵) وَ أَشْهَدُ أَنَّ اللَّهَ مُنْجِزٌ مَا وَعَدَكَ وَ مُهْلِكٌ مَنْ خَذَلَكَ وَ مُعَذِّبٌ مَنْ قَتَلَكَ؛ و گواهى می دهم كه خداى متعال وعده اى كه به تو داده است، البته به آن وفا می كند و آنان كه تو را خوار[و مضطر] گذاشتند، همه را هلاك كند و قاتلانت را عذاب سخت چشاند. فَكِد كَیدَكَ واسعَ سَعیَكَ وناصِب جُهدَكَ فَوَاللَّه لا تَمحو ذِكرَنا و لا تُمیتُ وَحینَا و لا تُدرِكُ أمرَنا و لا تَدحَضُ عَنكَ عارَها وهَل رَأیَكَ إلاّ فَنَد؟ و أیّامُكَ إلاّ عَدَدٌ ؟و جَمعُكَ إلاّ بَدَدٌ ؟یَومَ یُنادى المُنادى: ألا لَعَنةُ اللَّه عَلَى الظالمینَ؛ بحار الانوار، علامه مجلسی، ج ۴۵، ص ۱۳۳؛ و مقتل خوارزمی، موفق بن احمد خوارزم، نشر مفید، قم، ج ۴، ص ۶۴۶٫

باکس شناور "همچنین ببنید"

دریا

دریا

سال ها دل طلب جام جم از ما می کرد آن چه خود داشت، زبیگانه …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سیزده + هجده =