چهارشنبه , ۲۳ آبان ۱۳۹۷
کشور قهوه

کشور قهوه

کشور قهوهجمهوری فدراتیو برزیل، بزرگ‌ترین و پرجمعیّت‌ترین کشور آمریکای جنوبی است، پایتخت آن برازیلیا و زبان رسمی آن پرتغالی است.(۱) این کشور تنها کشور قاره آمریکا ست که مردم آن به زبان پرتغالی سخن می گویند. برزیل که منطقه وسیعی را بین مرکز آمریکای جنوبی و اقیانوس اطلس در بر می‌گیرد، شرقی‌ترین کشور قاره آمریکاست و با کشورهای اروگوئه، آرژانتین، پاراگوئه، بولیوی، پرو، کلمبیا، ونزوئلا، گویان، سورینام و گویان فرانسه هم‌مرز است. در حقیقت، برزیل به جز اکوادور و شیلی با تمامی دیگر کشورهای آمریکای جنوبی مرز مشترک دارد. برزیل دارای زمین‌های کشاورزی وسیع و جنگل‌های استوایی است و با داشتن منابع طبیعی گسترده و نیروی کاری غنی قدرتمندترین اقتصاد آمریکای جنوبی است. یک سوم قهوه جهان در این کشور تولید می‌شود. Arabica، ‌گونه‌ایی است که عمدتاً در برزیل تولید می‌شود. قهوه‌های تولید شده در این کشور معمولاً به صورت خشک فرآوری می‌شوند.(۲) برزیل مستعمرهٔ پرتغال بود و این کشور تنها کشور قاره آمریکاست که مردم آن به زبان پرتغالی سخن می‌گویند. برزیل کشوری چندملتی است و جمعیت آن متشکل از نژادهای اروپایی، سرخ‌پوستان آمریکا، آفریقائیان و نیز آسیائیان است. مذهب اصلی این کشور کاتولیک کلیسای رم است.

پرچم برزيل
پرچم برزیل(به پرتغالی: Bandeira do Brasil)‏، شامل یک دایره آبی است که نماد آسمان پر ستاره است و یک نوار خمیده که بر روی آن شعار ملی نوشته شده است، این شکل درون یک لوزی زرد قرار گرفته است که خود بر روی یک پس‌زمینه سبز دیده می‌شود. این پرچم برای اولین بار در: ۰۱۸۸۹-۱۱-۱۹(۱۹ نوامبر ۱۸۸۹) به رسمیت شناخته شد و به عنوان پرچم ملی و نشان ملی شناخته می‌شود و هم چنین دارای تناسب ۷:۱۰ می‌باشد.

نام
زبان پرتغالی برزیل فاقد هر گونه استاندارد رسمی در مورد تلفظ است، و با توجه به هر منطقه ممکن است تلفظ‌ها تغییر کند. تلفظ نام رسمی برزیل در پرتغالی اروپا به نحو ذیل است: [ʁɛ. ‘pu. âli.ka fɨ. ðɨ. ɾɐ. ‘ti.vɐ du bɾɐ. ‘ziɫ]. عموماً بر این اعتقاد هستند که نام این کشور برگرفته از pau-brasil است، نوعی درخت که مهاجران اولیه برای آن ارزش بسیاری قائل بوده‌اند، گرچه برخی بر این باورند که نام برزیل برگرفته از نام جزیره اسطوره‌ای برزیل است که در قرون وسطی در اروپا از آن بسیار یاد شده‌است.

تاریخ
از حدود ده‌هزار سال قبل اقوام نیمه مهاجر در برزیل زندگی می‌کردند. با ورود پرتغالی‌ها در سال ۱۵۰۰، برزیل مستعمره شد. پرتغالی‌ها بردگانی از نقاط دیگر قاره آمریکا بدانجا اوردند. بعدها بیش تر بردگانی که به برزیل آمدند از آفریقا بودند.

تقسیمات کشوری
برزیل یک فدراسیون است که از ۲۶ایالت و یک منطقه فدرال تشکیل شده، که در مجموع ۲۷واحد فدرال را تشکیل می‌دهند.

ایالت ها
ایالات برزیل استقلال چشمگیری از دولت در نظام قانون‌گذاری، تامین اجتماعی دولتی و نظام مالیاتی دولتی دارند. رهبری دولت هر ایالت را فرماندار در اختیار دارد که توسّط آرای عمومی انتخاب شده و نیز هر ایالت دارای مجلس خاص خود نیز هست. هر ایالت دارای شهرداری‌های خاص خود است که شهرداری‌ها نیز شورای قانون‌گذاری و شهردار خاص خود را دارند، که دارای استقلال بوده و از دولت فدرال و دولت ایالتی نیز مستقل هستند. یک شهرداری ممکن است چندین شهرک را نیز در بر بگیرد، اما این شهرک‌ها فاقد دولتی مستقل هستند. قوه قضائیه در سطح ایالتی و فدرال در مناطق سازمان‌دهی یافته و «کومارکاس» نامیده می‌شود. هر “کومارکاً ممکن است شامل چندین شهرداری باشد.

جغرافیا
برزیل محدوده‌ای وسیع از سواحل شرقی آمریکای جنوبی را اشغال کرده‌است و همچنین شامل مناطق بسیاری از مرکز این قاره نیز می‌شود. و با کشورهای اروگوئه در جنوب و آرژانتین و پاراگوئه در جنوب غربی هم چنین با بولیوی و پرو در غرب و با کلمبیا در شمال شرقی همسایه‌است و با ونزوئلا و سورینام و گویان و در آنطرف آب با گویان فرانسه نیز در شمال مرز مشترک دارد. این کشور از شمال به نیمکره جنوبی کشیده شده‌است. عواملی چون اندازه و آب و هوا و منابع طبیعی غنی این کشور را متمایز کرده‌است. برزیل پنجمین کشور از لحاظ وسعت در جهان بعد از کشورهای روسیه، کانادا، چین و آمریکا است. و در قاره آمریکا(شمالی و جنوبی) سومین کشور از لحاظ وسعت می‌باشد. وسعت این کشور ۸٫۵۱۱٫۹۶۵کیلومتر است که ۵۵٫۴۵۵کیلومتر آن را آب شامل می‌شود. عوارض زمین در برزیل نیز تنوع بسیار زیادی دارد که شامل تپه‌ها، کوهها، جلگه‌های پست کوه‌هاو زمینهای بایر است. ارتفاع بیش تر مناطق برزیل بین ۲۰۰ تا ۸۰۰متر است. مناطق مرتفع اصلی بیش تر در قسمت جنوبی کشور قرار دارند و کلاً بخش جنوبی کشور ناهموارتر است. از دیگر ویژگی‌های جغرافیایی برزیل وجود رود آمازون در این کشور است که بزرگ‌ترین و پر آب‌ترین رود دنیا و دومین رود طویل جهان است. این رود به اقیانوس اطلس می‌ریزد.

آب و هوا
تنوع آب و هوایی زیادی در برزیل وجود دارد اما بخش بزرگی از آن گرمسیری است و پوشیده از جنگل های بارانی آمازون که در حوضه آب ریز رود آمازون به وجود آمده‌اند. با این حال برزیل دارای پنج آب و هواست که عبارتند از: گرمسیری در مرکز، کوهستانی، نیمه خشک در شمال شرقی، استوایی در شمال و معتدل در جنوب. آب و هوای استوایی به صورت بسیار بارز در شمال این کشور دیده می‌شود این مناطق به صورت واقعی فصل خشک ندارد و در واقع فصل خشک آنجا تنها کمتر از فصل بارانی بارش دارد اما آن میزان بارش هم قابل توجه‌است.

حیات وحش
برزیل اکوسیستم متنوعی دارد و تنوع زیستی جانوری و گیاهی در این کشور بسیار زیاد است به طوری که کارشناسان انواع گیاهان و جانوران در این کشور را بالغ بر ۲میلیون نوع تخمین زده‌اند. پستانداران بزرگ در این کشور شامل: جگوار، لئو پارت که هر دو نوعی پلنگ هستند و خوک های وحشی، خوکان خرطوم دار، مورچه خوارها، تنبل ها، روباه ‏ها، اپوسوم و گورکن هستند. گوزن در جنوب برزیل به وفور یافت می‌شود و میمون ها نیز در جنگل های پر باران شمالی زیست می‌کنند. اما در سالیان اخیر بسیاری از عوامل انسانی و اقدامات مانند: ساخت بزرگراه، قطع درختان برای مصرف چوب آن ها، کشاورزی و زراعت، استخراج معادن و ساخت سد که باعث زیر آب رفتن بخشی از درّه‌ها شده‌است، این اکوسیستم غنی را تهدید می‌کند.

اقتصاد
برزیل با در اختیار داشتن بخش‌های گسترده و توسعه‌یافته کشاورزی، معدن، تولید، خدمات و نیز نیروی کار، دارای تولید ناخالص داخلی(برابری قدرت خرید) بیش از سایر کشورهای آمریکای لاتین است و این امر برزیل را تبدیل به قدرت اقتصادی منطقه کرده‌است.  برزیل در حال گسترش حضور خود در بازارهای جهانی است. مهمّ‌ترین صادرات برزیل را هواپیمای دارای بال ثابت، قهوه، وسایط نقلیه، سویا، سنگ معدن آهن، آب پرتقال، فولاد، منسوجات، کفش، گوشت و تجهیزات برقی تشکیل داده‌است. بر اساس گزارش صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی، برزیل نهمین اقتصاد بزرگ جهان از نظر برابری قدرت خرید و یازدهمین قدرت اقتصادی جهان از نظر نرخ دادوستد بازار است. برزیل دارای اقتصاد متنوع درآمد متوسّط است و نیز دارای تنوع از نظر سطح توسعه‌است. بیش تر بخش صنعتی این کشور در بخش‌های جنوب و جنوب شرقی این کشور تجمع یافته‌است. منطقه شمال شرقی فقیرترین منطقه برزیل است، اما این منطقه نیز در حال جذب سرمایه‌گذاری‌های جدید است. برزیل دارای پیشرفته‌ترین بخش صنعتی در آمریکای لاتین است. صنایع برزیل که یک سوم تولید ناخالص داخلی این کشور را به خود اختصاص داده‌است، از صنایع خودروسازی تا صنایع فولاد، پتروشیمی، رایانه، هواپیما، و نیز کالاهای مصرفی بادوام را شامل می‌شود. با توجه به افزایش ثبات اقتصادی که ماحصل اجرای طرح رئال است، بخش‌های تجاری برزیل و نیز واحدهای تجاری چندملیتی سرمایه‌گذاری گسترده‌ای در تجهیزات و فناوری جدید کرده‌اند، که بخش عمده آن از شرکت‌های آمریکای شمالی خریداری شده‌است. پتروبراس بزرگ‌ترین شرکت نفتی برزیل است. برزیل دارای صنعت گسترده و پیچیده خدمات نیز هست. در اوایل دهه ۱۹۹۰، بخش بانکداری ۱۶درصد از تولید ناخالص داخلی برزیل را به خود اختصاص داد. صنایع خدمات مالی برزیل گرچه با تحول عمده‌ای روبرو شده‌است، اما این صنعت محصولات متنوعی در اختیار واحدهای بازرگانی محلی قرار داده و در حال جذب شرکت‌های جدید بسیاری از جمله شرکت‌های مالی ایالات متحده آمریکاست. بورس اوراق بهادار سائوپائولو و ریودو ژانیرو در حال ادغام هستند.

مردم
برزیل دارای تنوع زیستی بسیار زیادی است، و بسیاری از نژادها و گروه‌های قومی را درخود جای داده‌است. پیش از آن که کریستف کلمب وارد قاره آمریکا شود منطقه‌ای که امروزه به نام برزیل می‌شناسیم محل زندگی اقوام توپی و گوآرانی بود. با ورود پرتغالی‌ها در ۱۵۰۰، برزیل مستعمره شد. پرتغالی‌ها بردگانی از نقاط دیگر قاره آمریکا بدان جا آوردند. بیش تر بردگانی که به برزیل آمدند از آفریقا بودند. برزیل توسّط پرتغالی‌ها مستعمره شد نه اسپانیایی‌ها که اکثر قاره آمریکا را گرفته بودند. در سال ۱۸۰۸برزیل مرکز امپراتوری پرتغالی شد. در این زمان شاه جان ششم(Dom João VI) از تهاجم ناپلئونی پرتغال کنار کشید و برای خود در ریودوژانیرو حکومتی بر پا ساخت. در کل، برزیلی‌ها نوادگان چهار گروه مهاجر هستند: سرخ‌پوستان آمریکا، بومیان برزیل، که نوادگان گروه‌های انسانی هستند که در حدود ۹۰۰۰سال پیش از میلاد مسیح، از سیبری به سمت برزیل مهاجرت کردند و با عبور از تنگه برینگ به برزیل رسیدند. استعمارگران پرتغالی، که از زمان کشف برزیل در سال ۱۵۰۰تا زمان استقلال این کشور در سال ۱۸۲۲به این کشور مهاجرت کردند. بردگان آفریقایی که از سال ۱۵۳۰تا پایان دوران انتقال برده در سال ۱۸۵۰ به برزیل وارد شدند. گروه‌های متنوع مهاجران از اروپا، آسیا و خاورمیانه که در اواخر سده نوزدهم و اوایل سده بیستم به برزیل پا گذاشتند.

فرهنگ
موسیقی برزیل مانند مردمانش متنوع است. مشهورترین نوع موسیقی برزیل سامبا است. در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ نوعی موسیقی به نام بوسانوا در ساحل‌های ریو دو ژانیرو شکل گرفت. نوازندگانی مانند استن گتز با بردن این موسیقی به آمریکا آن را جهان‌گیر کردند. آهنگ «دختری از ایپانما» ساخته آنتونیو کارلوس ژوبیم معروف‌ترین بوسانوای برزیل است و به آهنگی استاندارد تبدیل شده‌است. هایتور ویا-لوبوس آهنگساز برزیلی نیز با آمیختن نغمه‌های محلی برزیل با روش‌های موسیقی کلاسیک معروف‌ترین آهنگساز موسیقی مدرن برزیل است. چند چیز بریل را در دنیا به شهرت رسانده‌است: یکی در فوتبال که تیم ملی این کشور با داشتن نوابغی مانند «پله» تا «رونالدینیو«و پنج دوره قهرمانی در جام جهانی، دنیا را محو هنر ستارگان بی مانند خود کرده‌است. دیگری قهوه برزیل. که این کشور بزرگ‌ترین تولید کننده و صادر کننده انواع و اقسام قهوه به تمام دنیا می‌باشد. در ضمن جشن کارناوال برزیل که همه ساله در ایام نخستین سال جدید میلادی در شهرهای این کشور بوسیله گروه‌های گوناگون اجرا می‌شود بسیار مشهور می‌باشد.

مذهب
بر اساس سرشماری IGBE

  • کاتولیک: ۷۴درصد از مردم برزیل کاتولیک هستند. برزیل دارای بیش ترین شمار کاتولیک‌ها در بین کشورهای جهان است. شمار پیروان مذهب پروتستان در حال افزایش است، این شمار در سال ۱۳۸۸ خورشیدی به ۴/۱۵درصد می‌رسید.
  • کافر یا بی‌دین: ۴/۷درصد از جمعیّت برزیل خود را منکر وجود خدا، کافر یا بی‌دین می‌دانند.
  • روح‌گرایان: ۳/۱درصد از جمعیت برزیل را تشکیل می‌دهند.(۳/۲میلیون نفر)
  • مذاهب سنتی: ۰/۳درصد از مذاهب سنتی آفریقا همچون کاندومبله، ماکومبا، و اومباندا.
  • دیگر مذاهب: ۸/۱درصد طرفداران دیگر مذاهب هستند. برخی از این مذاهب عبارت‌اند از:
  1. اسلام: ۲۷٬۰۰۰نفر،
  2. یهودیت:  ۲۳۰٬۰۰۰نفر،
  3. بوداگرایی: ۲۱۵٬۰۰۰نفر،
  4. شاهدان یهوه: ۶۰۰٬۰۰۰نفر و
  5. قدیسان آخر الزّمان: کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخر الزّمان، ۹۰۰٬۰۰۰نفر.

برخی نیز به ترکیبی از مذاهب مختلف، هم چون: کاتولیک، کاندومبل و مذهب بومیان آمریکا اعتقاد دارند.

ورزش
محبوبت‌ترین ورزش در برزیل فوتبال است و برزیل شهرت بسیاری به خاطر فوتبالیست‌های مشهور خود دارد. ازجمله آنان می‌توان این افراد را نام برد: پله، گارینچا، جیرزینیو، ریولینو، کارلوس آلبرتو تورس، زیکو، سوکراتس، روماریو، رونالدو، ریوالدو، روبرتو کارلوس، جونینیو، آدریانو، دیگو، روبینیو، رونالدینیو و پسر طلایی فوتبال برزیل کاکا. تیم ملی فوتبال برزیل «سلکائو»، پنج بار تا کنون جام جهانی فوتبال را از آن خود کرده‌است. در حال حاضر سائوپائولو قهرمان دسته یک باشگاه‌های برزیل است. برزیل در دیگر ورزش‌های بین‌المللی نیز به موفقیت‌هایی دست یافته‌است، که مهمّ‌ترین آنان عبارت‌اند از:

  • وال تودو، یک ورزش رزمی.
  • بریبول، یک نوع والیبال آبی.
  • کاپوئیرا، یک هنر رزمی برگرفته از ورزش‌های آفریقا.
  • جیو-جیتسوی برزیل، که یک شاخه از جودوی ژاپن است.
  • فوتبال ساحلی، که در سواحل ریودوژانیرو پای گرفته‌است.
  • فوتسال، یا فوتبال سالنی، گونه رسمی فوتبال داخل سالن.
  • والیبال، بسکتبال، تنیس، ژیمناستیک و مسابقات اتومبیل‌رانی.
  • وتوالی، ترکیبی از فوتبال و والیبال، که بر روی شن نیز آن را بازی می‌کنند.
  • بوسابال، ترکیبی از والیبا، فوتبال و کاپوئیرا، که بر روی پلاستیک یا تور انجام می‌شود.

سیاست
تا قبل از ۱۹۶۴دوازده حزب موجود بود که به‌وسیله حکومت دیکتاتوری برانکو ممنوع از فعالیّت شدند. حزب کارگر در قبل از آن هم یعنی در دهه ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰وضعیت خوبی نداشت. آن زمان حکومت نیمه فاشیستی وارگاش و ونوو قانونچه کوربوراتیویستی را بر آن حزب تحمیل کرد. به هر حال در ۱۹۶۴دو حزب اتحاد ملی و جنبش دمکراتیک ملی رسماً از طرف دولت اعلام شد.

دانش و فناوری
برخی از کانون‌های فناوری برزیل در سائو خوزه دوس کومپوس، کامپیناس، سائو کارلوس، ریودوژانیرو، کوریتیبا، پورتو آلگر، بلو هوریزونته، ریسایف و سائوپائولو واقع شده‌است. فناوری اطلاعات در برزیل از پیشرفته‌ترین انواع خود در جهان است. فناوری اطلاعات در برزیل با توجه به بازار داخلی، به عنوان پیشرو خدمات مالی، صنایع دفاعی، مدیریت روابط مشتری، دولت الکترونیک، و مراقبت بهداشتی در نظر گرفته می‌شود. دولت برزیل در حال تلاش برای انتقال از نرم‌افزارهای انحصاری به نرم‌افزارها و سیستم‌عامل‌های رایگان است. امّا تا کنون موفقیت چندانی در این زمینه به دست نیاورده‌است.

شهرهای مهمّ
برازیلیا: شهر برازیلیا، پایتخت جدید کشور برزیل، در ۱۹۶۰بنیان گذاشته شد و به دنبال آن مرکز تصمیم‌گیری سیاسی ـ اداری کشور از شهر ریودوژانیرو به آن انتقال یافت. سابقه این فکر به اواسط قرن نوزدهم(۱۸۵۳) و مراحل بعدی آن به اوایل قرن بیستم باز می‌گردد. تا ۱۸۲۲که برزیل از یوغ استعمار آزاد شد، شهرهای برزیل عمدتاً مطابق طرح شهرهای پرتغالی و اسپانیایی طرّاحی می شد که از این به بعد اهداف مشخصی موجب ایجاد شهر برازیلیا شد. ساخت شهر برازیلیا به این علت بود که می‌خواستند محل پایتخت را بیش تر به مرکز و غرب کشور بیاورند تا به دیگر ناحیه‌ها نزدیک‌تر باشد. برای این تغییر پایتخت نیروی کاری عظیمی از سراسر کشور به‌کار گرفته‌شد. طرح و نقشه این شهر به شکل یک هواپیما است.

پیشینه
رئیس‌جمهور یوشلینو کوبیچک(Juscelino Kubitschek) فرمان ساخت برازیلیا را داد و در واقع از مفاد قانون اساسی کشور را که در مورد این بود که مرکز کشور باید به مکان دیگری غیر از ریو دوژانیرو منتقل شود را به اجرا درآورد. طراح شهری اصلی برازیلیا لوسیو کوستا(Lúcio Costa) بود. اسکار نیمیر معمار اصلی اغلب ساختمان‌های دولتی و روبرتو برل مارکس طراح مناظر طبیعی شهر بود. طرّاحی این شهر بر پایهٔ نظریات لی کوربسیر استوار بود. برازیلیا طی ۴۱ ماه ساخته شد و ساخت آن از سال ۱۹۵۶تا ۲۱آوریل سال ۱۹۶۰یعنی زمان افتتاح رسمی آن به طول انجامید. از سال ۱۷۶۳ تا ۱۹۶۰شهر ریو دو ژانیرو پایتخت برزیل بود، و منابع غالباً در ناحیهِ جنوبی کشور متمرکز بودند. برزیلا از لحاظ موقعیت جغرافیایی در مرکز کشور قرار دارد که در واقع پایتختی است که از لحاظ جغرافیایی خنثی است. نظریهِ ایجاد پایتخت برزیل در داخل مربوط به قانون اساسی در ۱۸۹۱می‌شود که در آن دقیقاً عنوان شده بود که بخش فدرال باید کجا باشد، اما خود محل تا سال ۱۹۲۲تعریف نشده بود. موقعیت برزیلا باعث توسعهِ ناحیهِ مرکزی برزیل شده و تمامیت بهتری در قلمروی برزیل ایجاد می‌کند. طبق یک افسانه، کشیش ایتالیایی گیوانی ملچیر بویکو دارای رویایی در مورد آینده بود که مربوط به شهری در آینده می‌شد که مشابه موقعیت برزیلا است. امروزه، در برزیلا اشارات بسیاری به این عالم که فرمان سیلسیان را بنیاد نهاد وجود دارد. این نام به از کلیساهای اصلی نیز داده شده‌است.

طرّاحی
طرح لوسیا کوستا برای شهر طرحی مبسوط و جامع بود. در این طرح پیش‌بینی شده که کدام مناطق باید مسکونی بوده و کدام مناطق نیز باید تجاری باشد. در این طرح محدوده قرار گرفتن واحدهای صنعتی، محل احداث ساختمان‌های خاص، ارتفاع ساختمان‌ها و موارد دیگری نیز پیش‌بینی شده‌است. مبنای طرّاحی شهر یک صلیب ساده بوده‌است. به گفته خود کوستا: این طرح «از ژست فردی که محل مالکیت خود را امضا می‌کند اقتباس شده‌است: دو تبر که با هم زاویه قائمه می‌سازند، نشان خود صلیب» اما، این صلیب باید با مکان‌نگاری محلی انطباق داشته باشد، همانند این که در این طرح نقشه‌هایی برای احداث دریاچه مصنوعی مشهود بود، و شهر نیز به شکل یک هواپیمای دارای بال‌های ثابت در آمد. دماغه هواپیما وزارت‌خانه‌ها، ساختمان‌های دولتی، سنا، مجلس نمایندگان و کلیسای جامع پیشرو که توسّط اسکار نیمیر طرّاحی شده‌است را در خود جای داده‌است. برج بلند تلویزیونی برازیلیا نیز که دارای چشم‌انداز زیبایی از شهر و دریاچه آن است در این بخش احداث شده‌است. بال های هواپیما بال های شمال و جنوب نام گرفته‌است: هر یک از این بال ها ۷کیلومتر طول دارد. خیابان بین دریاچه و بال ها با توجه به شمالی یا جنوبی بودن بال ها L۴ جنوب یا L۴ شمال نام گرفته‌اند. خیابان مرتفع، دارای سرعت بالا، که ایکسو رودوویاریو نام دارد، با عبور از زیر یک ایستگاه اتوبوس دو بال را به هم متصل می‌کند، در این بخش بانک و هتل قرار گرفته‌اند. نشانی‌های حوزه ۱۰۰ و ۳۰۰ در سمت غربی ایکسو، و نشانی‌های حوزه‌های ۲۰۰و۴۰۰ در سمت شرقی واقع شده‌اند. در این خیابان‌ها محلات مسکونی متشکل از بلوک‌های آپارتمانی با نام سوپر کوادرای جنوبی یا سوپر کوادرای شمالی احداث شده‌است. این بلوک‌ها از ساختمان‌های سه تا شصت طبقه تشکیل شده‌است. هر کدام از دو بلوک دارای یازده ساختمان است که هر ساختمان توسّط حروف الفبای خاص خود مشخص شده و در فاصله بین دو بلوک مدارس و کلیساها واقع شده‌است. خیابان‌های تجاری بلوک‌های سوپر کوادرا را از یکدیگر جدا می‌کند. در مجاورت فرودگاه بین‌المللی رئیس جمهور جوسلینو کوبیتچک(فرودگاه برازیلیا) باغ‌وحشی قرار دارد که دارای جانوران بومی سرادو است. سفارت‌خانه‌ها، باشگاه‌های تفریحی و خانه‌های مجلل دریاچه را در خود محصور کرده‌است، و یک پارک بزرگ که ‘پارک دا سیداد'(پارک شهر) نام دارد، فضایی را که بسیار برای دوچرخه‌سواری، پیاده‌روی و تماس با طبیعت مورد نیاز است فراهم می‌کند. از انتقادات اصلی که در مورد شهر برازیلیا به عمل می‌آید این است که این شهر بر اساس مقیاس پیاده‌روها طرّاحی نشده‌است. با ظهور عصر خودرو، یعنی زمانی که شهر در حال ساخت بود، به پیاده‌روها توجه چندانی نشد. در طرح اصلی هیچ گونه چراغ راهنمایی پیش‌بینی نشده بود و تمام خودروها برای آن که با ترافیک مواجه نشوند از روی پل ها و از داخل تونل ها عبور می‌کردند. امروزه، ۲۰۰٬۰۰۰نفر در طرح آزمایشی ساکنند، و با کهنه شدن سریع این طرح، شهر راه‌حل آموزشی جدیدی یافت: هزاران محل خط کشی عابر پیاده در خیابان‌ها ایجاد شد، و از این طریق راه عابران پیاده کوتاه‌تر شد. برای برطرف کردن این مشکلات متروی برازیلیا اخیراً احداث شده‌است، اما هنوز ایستگاه‌های متعدد زیادی به صورت ناتمام باقی‌مانده‌است. خط بال شرقی تکمیل شد، این خط تا شهر اقماری تاگوواتینگا ادامه می‌یابد. درحالی که حمل و نقل عمومی فراوان است، خودرو هم چنان از محبوب ترین ابزار حمل و نقل در برازیلیاست. از دیگر انتقاداتی که به شهر برازیلیا وارد است جا به جایی ساکنان فقیر به شهرهای اقماری بسیار دور هم چون: سانتا ماریا دو سواکوی، سائو سباستیائو، گاما، سیلاندیا و سوبرادینهو است. اتوبوس‌ها و سیستم انتقال سریع زمینی این شهرها را به مرکز متّصل می‌کند. ساکنان این شهرک‌های اقماری به دلیل سیاست سکونتی که فرماندار خوواکیم روریز اتخاذ کرده‌است، در شرایطی پایین‌تر از شرایط ساکنان طرح آزمایشی زندگی می‌کنند. در طرح آزمایشی مردم از دیگر نقاط کشور در ازای املاکی اندک به پایتخت کشانده شدند و مرزهای ناحیه فدرال را پر کردند. زمانی که از برازیلیا حرف می‌زنیم، این شهرک‌های اقماری کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند، گرچه جمعیت آن ها بسیار بیش تر از جمعیت طرح آزمایشی است. با این وجود برازیلیا هم چنان دارای بالاترین شاخص توسعه انسانی در برزیل است. به موجب طرح اولیه — که برازیلیا باید از آن متابعت کند – این شهر همواره تحت ساخت و ساز قرار دارد. یونسکو برازیلیا را یک مرکز میراث جهانی نامیده‌است. صخره‌های مرتفع در این شهر یافت، و متأسفانه، تخریب شده‌است.

موقعیت
برزیلا در یک ناحیهِ فدرال توسّطJuscelino Kubitschek در داخل ایالت گویاس ایجاد شد. در شرق ناحیه رودخانهِ پرتو و در غرب آن رودخانهِ دسکوبرتو قرار دارد. برزیلا در پلانالتو بر روی فلاتی با ارتفاع ۱۰۰۰متر واقع است. فاصلهِ برزیلا از گویانیا ۲۰۷کیلومتر، از سالولدور ۱٫۵۳۱کیلومتر، از ریو دی یانیرو ۹۳۰، از بلو هریزانت ۷۱۶و از سائو پائولو بیش از ۱٫۰۱۵کیلومتر است.

آب و هوا
برزیلا زمستان‌های خشک و تابستان‌های مرطوب دارد. در دورهِ خشک، رطوبت نسبی هوا در گرم‌ترین ساعات روز به سطح بحرانی می‌رسد. حداقل میانگین دما در برزیلا ۲۸درجهِ سانتیگراد(۸۲درجهِ فارنهایت) است. طی فصل خشک، دما کاهش می‌یابد و می‌تواند در ماه ژوئیه به سطح ۱۳درجهِ سانتیگراد(۵۵درجهِ فارنهایت) برسد. حداکثر میانگین دما ۲۵درجهِ سانتیگراد(۷۷درجهِ فارنهایت) است. میانگین دما ۲۰٫۵درجهِ سانتیگراد(۶۹درجهِ فارنهایت) است. سپتامبر گرم‌ترین ماه است که میانگین بالاترین دما در این ماه ۲۸درجهِ سانتیگراد(۸۲درجهِ فارنهایت) و میانگین پایین‌ترین دما ۱۶سانتیگراد(۶۱درجهِ فارنهایت) است. ژوئیه خنک‌ترین ماه است که میانگین بالاترین دما در این ماه ۲۵ درجهِ سانتیگراد(۷۵درجهِ فارنهایت) و میانگین پایین‌ترین دما ۱۳سانتیگراد(۵۵درجهِ فارنهایت) است. اختلاف ماهانهِ میانگین بالاترین دما حدود ۳درجهِ سانتیگراد(۳۵درجهِ فارنهایت) و اختلاف ماهانهِ میانگین پایین‌ترین دما ۵ درجهِ سانتیگراد(۳۹درجهِ فارنهایت) است. کمترین دمای ثبت شده برابر ۵/۰درجهِ سانتیگراد(۳۳درجهِ فارنهایت) و بیش ترین معادل ۱/۳۴درجهِ سانتیگراد(۹۳درجهِ فارنهایت) است.

دولت
ناحیهِ فدرال دارای دولت خودمختار ونیروهای قانون گذار است، اما شاخهِ قضایی توسّط اتحادیه تایید می‌شود. حاکم بخش مستقیماً برای یک دورهِ ۴ ساله انتخاب می‌شود. قوانین محلی توسّط یک انجمن قانونگذاری تصویب و صادر می‌شوند که آن ها نیز توسّط مردم محلی انتخاب می‌شوند. این ناحیه از بسیاری لحاظ‌ها مشابه یک ایالت فدرال است. این ناحیه هم در کنگرهِ نمایندگان(Câmara Federal)و هم در مجلس سنای ملی نماینده دارد.علاوه بر این، برزیلا مقر دولت فدرال کشور است .(محل کار رئیس‌جمهوری) و وزارتخانهها که در امتداد محور تاریخی قرار دارند مقر شاخهِ اجرایی هستند . سران قضایی و مقننه نیز در همین محل قرار دارند.

ریو د ژانیرو
ریو د ژانیرو(به پرتغالی: Rio de Janeiro، به معنای رودخانه ژانویه)‏ که به اختصار ریو نام برده می‌شود، مرکز ایالت ریو دو ژانیرو، دومین شهر بزرگ برزیل و سومین منطقه شهری بزرگ آمریکای جنوبی است که با جمعیت ۶.۳میلیون نفری ۶امین شهر بزرگ آمریکا و ۲۶امین شهر بزرگ جهان نیز به حساب می‌آید.(۳) این شهر در تاریخ ۱ژوئیه ۲۰۱۲به عنوان از مناظر فرهنگی میراث جهانی یونسکو با نام «ریو د ژانیرو: منظر کاریوکا در بین کوه و دریا» به ثبت رسیده است. ریو د ژانیرو نزدیک به دو قرن از ۱۷۶۳تا ۱۸۱۵میلادی در دوره استعمار پرتغالی‌ها، در سال‌های ۱۸۱۵ تا ۱۸۲۱ میلادی در دوره پادشاهی متحده پرتغال، برزیل و آلگارو و در نهایت در سال‌های ۱۸۲۲تا۱۹۶۰ به عنوان پایتخت کشور برزیل بوده است. این شهر توریستی در کنار کوه‌های انبوه از جنگل و سواحل و خلیج‌های اقیانوس اطلس قرار گرفته‌است. شهر ریو دوژانیرو، میزبان بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ بود. ریو شهری رویایی و بی همتا در جنوب شرقی برزیل و دومین شهر بزرگ این کشور می باشد که تا سال ۱۹۶۰پایتخت برزیل بود. در واقع خلیج “گویانابارا”اولین بار در اول ژانویه سال ۱۵۰۲توسّط پرتغالی ها، کشف شد به همین دلیل نام این شهر را “ریودوژانیرو”به معنای(رودخانه ژانویه)نامیدند. این شهر توریستی در کنارکوه های انبوه از جنگل و سواحل و خلیج های زیبای اقیانوس اطلس قرارگرفته و دارای ۳ساحل زیبا به نام های کپاکابانا، ایپانمای ولبلان است. درکنار این ساحل ها ،موسیقی سنتی موسوم به سامبا و سایر گونه های موسیقی در کنار جشن های کارناوال اجرا می شود. از دیگر جاذبه های بی نظیر این شهر بزرگ‌ترین تندیس حضرت مسیح(ع) است که بر روی تپه کورکوواندو آرام گرفته، در این تندیس، مسیح با حالتی خاصّ دو دست خود را باز کرده و به اعتقاد اهالی برزیل با دو دستان بازش حافظ مردم ریو در برابر بلایای گوناگون است.

سواحل شهر ریو
ریو شهری زیبا و متنوع است، تنوعی شگرف و رنگارنگ در شیوه زندگی و مناظر رویایی که هر بازدید کننده ای را در بدو ورود به این شهر زیبا به خود جذب می نماید. ریو شهری است بی همتا یعنی نمی توان آن را با هیچ شهر دیگری مقایسه کرد .دریک کلام تنها رو دوژانیرو است و طبیعت زیبا و چند فرهنگی بودن بسیاری را در این شهر زیبا ماندگار کرده است. ریو قلب فرهنگی برزیل است و هر روز برای هر سلیقه ای در هرگوشه ای از شهر چیزی برای دیدن، یادگیری و لذت بردن وجود دارد. شهر ساحلی ریو دارای ۳ساحل به نام های ساحل کُپاکاپانا، ایپانما و لِبلان است. این سواحل به بهشت موج‌سواران معروف هستند. در «سواحل آزاد» شناگران و موج‌سواران می‌توانند به صورت برهنه به شنا و گرفتن حمام آفتاب بپردازند.  قسمتی از معروفیت این سواحل مربوط به این قانون است.

مجسمهٔ مسیح
در۷۱۰ متری بالای کوه کورکووادو(corcovado) بزرگ‌ترین مجسمهٔ دنیا قرار دارد. این مجسمه ۳۸ متر ارتفاع دارد که شمایل عیسی مسیح را با آغوش باز به تصویر کشیده‌است.

سائوپائولو
سائوپائولو بزرگ‌ترین شهر کشور برزیل است و در جنوب شرقی برزیل قرار دارد. سائوپائولو که در گفتار روزانه«سامپا» نیز نامیده می‌شود هفتمین شهر بزرگ جهان و بزرگ‌ترین شهر نیم‌کره جنوبی و قاره آمریکا است. جمعیت این شهر ۱۱میلیون ۳۰۰هزار نفر است و جمعیت شهر و حومه(منطقه کلان‌شهری) آن ۳۰میلیون نفر است. این شهر مرکز ایالت سائوپائولو و از مراکز مهمّ فرهنگی، اقتصادی و سیاسی در برزیل و فراسوی آن است و بناها، پارک‌ها و موزه‌های مهمّی چون یادمان آمریکای لاتین، موزه زبان پرتغالی، موزه هنر سائو پائولو و پارک ایبیراپوئرا را در خود جای داده است. چند عدد از بلندترین ساختمان‌های برزیل ازجمله میرانته دواله، ایتالیا، آلتینو آرانتس، و برج شمالی آنسکوم در سائوپائولو قرار دارند. نام این شهر به افتخار پل مقدّس نام‌گذاری شده و شعار شهر نیز به زبان لاتین «Non dvcor, dvco» است که به معنی «مرا راه نمی‌برند، رهبری در دست من است» می‌باشد. سائوپائولو آب‌وهوایی مرطوب و نیمه‌گرمسیری دارد. این شهر به خاطر هوای متغیر خود«Cidade da Garoa»(شهر نم‌نم باران) نامیده شده و به خاطر غذاهای ویژه، معماری، ناوگان بزرگ بالگردها، و ازدحام ترافیکی‌اش مشهور است. سائوپائولو در سال ۱۵۵۴تأسیس شد و تا ۱۸۷۰کوچک باقی ماند اما از آن تاریخ به بعد رشد بسیار زیادی کرده‌است. سائوپائولو مدرن ترین و چندفرهنگی ترین شهر برزیل است و دیگ جوشانی است از ملیت های مختلف. آسمان خراش های خیابان پائولیستا انرژی بی پایان و میراث هنری غنی در سائوپائولورا گواهی می دهند. این شهر به غذاهای خوشمزه و موزه های متنوّعش معروف است.

کوریتیبا
کوریتیبا(Curitiba) از شهرهای بندری در در جنوب برزیل است. آیا تا به حال واژه شهر پایدار را شنیده اید؟ شهری سبز و عاری از کربن که برای بهبود زندگی مردم ساخته شده باشد؟ شهر کوریتیبا در برزیل شهری است که برخی معتقدند اولین شهر پایدار جهان است. شاید کوریتیبا همانند سایر شهرهای مهم جهان در خبرها گفته نشود اما پایداری و سرسبزی این شهر جدید هم نیست و طی چهار دهه رخ داده و موجب شده این شهر به مرور زمان از یک شهر کوچک و زراعی به شهر سرسبز و بزرگ تر تبدیل شود. تغییرات این شهر از ۱۹۷۱آغاز شد، در آن زمان یک معمار به نام جیم لرنر به عنوان شهردار شهر انتخاب شد و تصمیم گرفت تا راه حل های خلاقانه و نوآورانه ای را برای بهبود وضعیت شهر انتخاب کند. ایده های او باعث شد کوریتیبا به یکی از سبزترین شهرهای جهان تبدیل شود. در این شهر بابت هر نفر ۵۰مترمربع زمین سبز وجود دارد که این میزان حتی از میزان پیش نهادی سازمان ملل متحد نیز بیش تر است. این را نیز در نظر داشته باشید که طی ۲۰سال گذشته جمعیت این شهر بیش تر نیز شده است. کوریتیبا هشتمین شهر پرجمعیت برزیل به شمار می رود. شهر کوریتیبا نمونه خارق العاده ای از یک راهبری و مدیریت درست برای تبدیل یک شهر به محیطی آرام و دوست داشتنی به جای محیطی استرس زا و پر تنش برای مردم است. باشگاه کوریتیبا(به پرتغالی: Coritiba Foot Ball Club) یک باشگاه فوتبال از کوریتیبا٬ پارانا واقع در کشور برزیل است که در لیگ برتر برزیل بازی می‌کند.

مانائوس
مانائوس(به پرتغالی: Manaus)‏ مرکز ایالت آمازوناس برزیل و بزرگ‌ترین شهر ناحیه آمازون واقع در شمال شرق کشور است. این شهر در سال ۱۶۶۹توسّط پرتغالی ها بر رود ریو نگرو، در نزدیکی تلاقی با رود آمازون، ساخته شد. سکنه آن ۲میلیون نفر و مساحت شهرستان آن ۲۳۴۳کیلومتر مربع است.

آشنايي با برخي جاذبه هاي گردشگري برزيل

جنگل آمازون از عجایب هفتگانه جدید
آمازون، نام جنگل بسیار بزرگی در شمال آمریکای جنوبی است. این منطقهٔ جنگلی که رودخانهٔ آمازون نیز از میان آن می‌گذرد بخش‌هایی از کشورهای برزیل، اکوادور، گویان، کلمبیا، ونزوئلا، بولیوی، پرو و سورینام را در برمی‌گیرد. بیش تر بخش جنگل‌های آمازون در خاک برزیل با ۶۰% و پرو با ۱۳%مساحت کلی جای دارد. جنگل آمازون نامزد قرار گرفتن در فهرست عجایب هفتگانه جدید است.

آب و هوا
جنگل‌های بارانی آمازون در تمام فصول سال دارای هوایی گرم با رطوبتی بسیار زیاد است. متوسّط درجهٔ حرارت، در مرکز آمازون، ۳۰درجهٔ سانتیگراد(۸۶درجه فارنهایت) غربی‌ترین بخش این منطقه، ۲۵درجهٔ سانتیگراد(۷۶درجه فارنهایت) است. هر روزه باران سنگینی در سرتاسر آمازون می‌بارد.

تهدید آمازون
طرفداران محیط زیست رفع ممنوعیت فروش محصولات اصلاح ژنتیکی شده در برزیل را تهدید جدی برای جنگل‌های بارانی آمازون می‌دانند. در قانون جدید، عرضه و کشت محصولات اصلاح ژنتیکی شده به ویژه سویا برای صادرات تأیید شده‌است. شرکت‌های زیست‌فناوری و کشاورزان بزرگ برندگان این قانون جدید محسوب می‌شوند. هرچند این اقدام و همچنین قانونی شدن تحقیقات بر روی سلول‌های بنیادی جنین انسان از دید مردم برزیل حرکتی به سوی برزیل نوین است؛ اما طرفداران محیط زیست می‌گویند جنگل‌های بارانی و کشاورزان کوچک بازنده ماجرا هستند. طرفداران محیط زیست نگران هستند محصولات اصلاح ژنتیکی شده، گونه‌های بومی را نابود کند، در زنجیرهٔ غذایی اختلال به وجود آورد و امکان ورود این محصولات به مناطق جدید مانند جنگل‌های پاکسازی‌شده آمازون را فراهم سازد. تخریب بزرگ‌ترین جنگل بارانی جهان طی دو سال گذشته برای دومین بار به بالاترین حد خود رسید. سال گذشته بخشی از جنگل آمازون به وسعت ۲۳ هزار کیلومتر مربع نابود شد. طرفداران محیط زیست می‌گویند دامداران و چوب‌برها درختان جنگل‌های بارانی و علفزارهای استوایی را نابود می‌کنند و کشاورزان زمین‌های خالی‌شده از درخت را به کشتزار تبدیل می‌کنند.

کوه شگفت انگیز کله قندی در ریودوژانیرو
این کوه با ارتفاع ۳۹۶متر ارتفاع در شهر ریودوژانیرو در کشور برزیل قرار داد. ارتفاع این کوه از سطح دریا ۱۴۰۰متر است. شما می توانید با کمک تله کابین هایی به قله این کوه صعود کنید و مناظر زیبایی که زیر پای شما هستند مانند خلیج گوانابارا، ساحل کوپاکابانا و… را مشاهده کنید. افرادی که کوهنورد هستند ترجیح می دهند به جای اینکه با تله کابین به قله برسند، خودشان این مسیر را طی کنند. اما چرا کوه را این چنین نام گذاری کردند؟ عده ای معتقدند که علت نام گذاری این کوه به خاطر شکل ظاهریش که شبیه کله قند است می باشد. عده ای دیگر هم میگویند که نام کوه از زبان سرخپوستی گرفته شده و به معنی “کوه بلند” است.

پارک ملی ایگوئاچو
پارک ملی ایگوئاچو(به پرتغالی: Parque Nacional do Iguaçu)‏ نام یک پارک ملی در ایالت پارانا در کشور برزیل است. این پارک ملی بخاطر آبشارهای فراوان و گونه‌های مختلف پرندگان ساکن درآن، دارای شهرت جهانی است. این پارک در ۱۷ نوامبر ۱۹۸۶ در نشست سالانه در پاریس، به عنوان میراث طبیعی بشریت انتخاب شد. مساحت این پارک ۱۸۵.۲۶۲ هکتار می‌باشد.

کونگونهاس
کونگونهس(کونگونهنس دو کامپو)(به پرتغالی: Congonhas)‏ یک شهر تاریخی واقع در ایالت میناس گرایس برزیل است. این شهر واقع در ۹۰کیلومتر(۵۶مایل) جنوبی بلو هوریزونته است.  این شهر ۵۰هزار نفر جمعیت دارد. در ۱۹۸۵، یونسکو کونگونهانس را در فهرست میراث جهانی ثبت کرد.

فرناندو دی نوروها
فرناندو دی نورونیا(به پرتغالی: Fernando de Noronha)‏ نام مجمع‌الجزایری است در اقیانوس اطلس و در محدوده ایالت پرنامبوچو در کشور برزیل. گروه جزایر فرناندو دی نورونیا دارای شهرت جهانی است و در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت جهانی رسیده است.

کلیک کنید:

  1. قهوه
  2. برزیل
  3. ریو دو ژانیرو
  4. سفر خارجی
  5. بزرگ‌ترین شهر دنیا
  6. فهرست کشورهای جهان
  7. شهر سبز و پایدار برزیل
  8. بزرگ‌ترین شهر جهان کجاست؟
  9. برزیل از کشورهای تولیدکننده قهوه
  10. سخنان بزرگان و مثل هایی از ملل مختلف
  11. برزیل بزرگ‌ترین و پرجمعیت ترین کشور آمریکای جنوبی

پانویس:

  1. برزیل: [ ب ْرْ / رِ ](اِخ ) از بزرگ‌ترین و پرجمعیت ترین کشورهای آمریکایی جنوبی است. وسعت آن بالغ بر ۸۴۸۳۱۶۹کیلومتر مربع و جمعیت آن در حدود ۶۳۱۰۱۶۲۷تن است و پایتختش ریودوژانیرو و از شهرهای مهمّش سائوپولو، رسیف، سالوادرپورتواککر، بلوهوریزنت و بلم است. رودخانه ٔ عظیم آمازون و شعبه هایش در آن کشور از مغرب و کوه های غربی آمریکای جنوبی سرچشمه می گیرد و به طرف مشرق جریان پیدا می کند. برزیل دارای جنگل های وسیع و انبوه منطقه ٔ استوائی است. مردم برزیل کاتولیک و پرتستان و بزبان پرتقالی سخن می گویند و حکومت آن جا جمهوری است. برزیل با کشورهای اروگوئه، آرژانتین، پاراگوئه، بولیوی، پرو، کلمبیا، ونزوئلا، گویان، سورینام و گویان فرانسه هم‌مرز است. موزه فوتبال در شهر سایوپاولو بسیار زیبا و دیدنی است.(فرهنگ فارسی معین)
  2. برزیل از کشورهای تولیدکننده قهوه است که یک سوم قهوه جهان در این کشور تولید می‌شود. Arabica، ‌گونه‌ایی است که عمدتاً در برزیل تولید می‌شود. قهوه‌های تولید شده در این کشور معمولاً به صورت خشک فرآوری می‌شوند.
  3. ریو دو ژانیرو(به پرتغالی: Rio de Janeiro، به معنای رودخانهٔ ژانویه) که به اختصار ریو نام برده می‌شود، مرکز ایالت ریو دو ژانیرو، دومین شهر بزرگ برزیل و سومین منطقه شهری بزرگ آمریکای جنوبی است.

باکس شناور "همچنین ببنید"

اولین واقف

اولین واقف

بی‌تردید فرهنگ «وَقف» یک نهاد بشری و همزاد انسان است و سابقه آن به لحاظ …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

6 + 1 =