خانه / گلزار ادب / واژه شناسی / مسافر و توریست
مسافر و توریست

مسافر و توریست

مسافر و توریستآیا بین مسافر و توریست تفاوتی وجود دارد؟ مسافرت، تور، سفر و یا … برخی واژه ها و عبارت هایی هستند که همگی مفهوم حرکت به مکان های مختلف را می رسانند. تاریخ مملو از مسافران مشهور و نه توریست، مانند؛ کریستف کلمب(Christopher Columbus: دریانورد مشهور اسپانیایی کاشف قاره آمریکا) و هوسان تسانگ(هیوان تسانگ یا شوانگ‌زانگ(Hiuen Tsang یا Xuanzang یا Hsuan Tsang، زاده‌ی ح ٦٠٢ م . درگذشته‌ی ٦٦۴ م)، زائر، سیّاح و راهب بودایی چینی) و … است.(۱)

مسافر: سفرکننده، آن که در سفر است. رونده از شهری به شهری دیگر است. مسافر کلمه مورد استفاده برای فرد در سفر است. سفر بیشتر از این که فعل باشد اسم است و برای حرکت از یک مکان به مکان دیگر مورد استفاده قرار می گیرد. مسافر برای مقصد خود ومکان های جذاب پیش روی خود مانند توریست برنامه ریزی نمی کند. او بلیتی با تاریخ ورود و خروج تعیین شده ندارد. مسافران از جاذبه های توریستی و نشانه های تاریخی بازدید می کنند، اما آن ها فقط از این مکان ها عبور می کنند در حالی که توریست ها برای جزئیات سفر خود برنامه ریزی می کنند و اغلب همراه یک تور با راهنما به قصد صرفه جویی در زمان ودیدن همه چیزهای مهم محل، به سفر می روند. مسافرت یا سفر کردن به جابه‌جایی انسان از محلی به محلی دیگر به هر منظوری یا هر مدّتی گفته می‌شود. این جابه‌جایی می‌تواند با وسیله یا بدون هیچ وسیله حمل و نقلی صورت گیرد.

توریست(turista): کسی که به منظور سیاحت و شناخت مکانی به جایی سفر می‌کند؛ سیّاح، گردشگر، جهانگرد و توریست است. کلمه توریست از توریسم می آید که به معنی سفر برای لذت و تفریح ​است. افرادی که برای لذت ، کسب و کار، و یا هر کاردیگری به مکان های دور می روندو برای یک دوره نهایتا یک ساله آن جا می مانند، توریست نامیده می شوند. همچنین توریست کسی است که بدون قصد اقامت دائمی به مکان های دور می رود.او ممکن است برای مسافرت و یا کسب و کار به سفر برود. توریست به بازدید اقوام و دوستان خود می رود و یا در برنامه های فرهنگی و یا موزیکال که در کشورهای دیگر برگزار می شود شرکت می کند. ممکن است که توریست صرفا علاقمند به گشت و گذار باشد، یا برای شرکت در یک رویداد یا بازدید به خارج از کشور رفته باشد. امروزه توریسم تبدیل به یک فعالیت تجاری بین کشورها شده است. صنعت گردشگری درآمد بسیاری با خود به همراه می آورد. در سال ۲۰۱۱، نزدیک به ۱۰۰۰ میلیون توریست به مکان های مختلف جهان رفته اند.

همسفر

  • هم توریست و هم مسافر، هر دو به مکان های دور سفر می کنند.
  • کاشفان مشهور از گذشته به عنوان مسافرشناخته شده اند و نه توریست.
  • مسافر فردی است که بطور ذاتی علاقه مند به سفر است، و او از جاهای مختلفی عبور می کند و در بازگشت به خانه مثل توریست سوغاتی می آورد.
  • توریست برای تفریح ​​و لذت بردن(گاهی اوقات کسب و کار) سفر می کند، هم چنین ممکن است برای بازدید از دوستان و بستگان و یا حضور در رویدادهای فرهنگی و ورزشی به سفر برود.

چند نکته برای مسافر و توریست: سفر به نقاط مختلف کشور و یا دنیا، از بهترین تجربه های هر فرد در زندگی اش محسوب می شود. همه باید فرصت چنین تجربه هایی را داشته باشند. مسافرت همیشه باعث ایجاد انگیزه زندگی و تقویت روحیه شادابی و نشاط در انسان می شود. سفر، دانایی و آگاهی‌ ما را نسبت به جنبه‌های متفاوت زندگی‌ افزایش می دهد. مانند:

  1. مسافرت در ماه رمضان اشکال ندارد؛ ولى اگر براى فرار از روزه باشد، مکروه است.
  2. تعیین آخر شهر، موکول به نظر عرف است. یعنی هر کجا را که مردم آخر شهر دانستند، همان جا پایان شهر است.
  3. اگر عرف، کارخانه‏ ها و شهرک هاى پراکنده اطراف شهر را جزء شهر دانستند، آن ها نیز جزء شهر محسوب می شوند و گر نه، نه.
  4. منظور از فاصله بین دو محل، فاصله انتهای محل مبدأ تا ابتدای محل مقصد است. بنابراین مسافتی که فرد در محل مبدأ می پیماید تا از آن جا خارج شود و یا نیز مسافتی که در محل مقصد طی می کند تا به مکان سکونت خود برسد محاسبه نمی شود. برخی شهرهاا آن قدر به هم نزدیکند که در واقع محله های یک شهر به حساب می آیند؛ هر چند در عرف مردم آن جا به دو شهر نامیده می شوند. جابجایی بین این گونه اماکن حکم مسافرت را ندارد.
  5. گر سفر، شغل یا مقدمه شغل نباشد(هرچند کثرت هم داشته باشد) موجب شکسته ‌شدن نماز نمی‌شود. به‌طور کلّی عنوان «کثیرالسفر» حکمی ندارد و موضوع حکم شرعی نیست، بلکه تمام خواندن نماز و صحت روزه برای کسی است که یا خود سفر شغل او است(مثل؛ راننده، خلبان و مانند آن) و یا برای انجام شغل مسافرت می‌کند(مثل؛ کارمند، کارگری که به اندازه مسافت شرعی برای کارش مسافرت می‌کند) که این افراد در مبدأ و مقصد و بین راه نمازشان تمام و روزه‌شان صحیح است.

سفر، سیاحت و گردشگری در لغت و اصطلاح

  1. سفر به معنای بیرون آمدن از شهر خود و رفتن به محل دیگر است.(فرهنگ معین)
  2. سفر به معنای؛ پرده برداشتن و آشکار کردن حقایق است. و مسافرت را از آن جهت سفر گویند که خُلقیات در آن نمایان می شود.(قاموس قرآن)
  3. سفر، جا به جایی از مکان به مکان دیگر است. سفر جنبه اصلی گردشگری است و بدون آن معنایی ندارد. کسانی که ادعای داشتن انگیزه و سلیقه ی برتر برای سفر دارند، خود را مسافر و بقیه را گردشگر می نامند.(دایرةالمعارف؛ پرفسور جعفری سفر)
  • سیاحت: نوعی گردشگری در شهرها و ملل گوناگون است به عبارتی گردشگری است. سیاحت؛ گردش در زمین است. اما سیـــــــاح، کسی است که در بلاد کشورهای دنیا سیاحت می کند.
  • سفر را کشف حجاب و کنار زدن پرده معنا کرده اند. سفر عمامه را از سر و نقاب را از صورت کنار زند.(فرهنگ های عربی)
  • از رهگذر سفر، آدمی از آن چه می هراسد رهایی می یابد و به آن چه میل دارد، نایل می گردد. سفر بازگیرنده و باز دهنده است. سائح؛ به کسی گفته می شود که در زمین می چرخد و گردشگری می کند، در واقع به معنای حرکت و رفتن مداوم است. این واژه به معنای: گردشگر، حرکت همراه با آرامش و اندیشه، مسافر، جهانگرد و توریست آمده است.(فیض کاشانی)
  • به مجموعه فعالیت های فرد یا افرادی گفته می شود که به مکانی غیر از مکان عادی خود سفر می کنند و حداقل یک شب و حداکثر یک سال در آنجا اقامت نموده و هدف از مسافرت، گذران اوقات فراغت، تفریح، تجارت، مسائل بهداشتی، شرکت در کنفرانس ها، گردش دریایی یا فعالیت های دیگر است. و اهدافی نظیر اشتغال و کسب درآمد در منطقه مورد نظر را شامل نمی شود. بعبارتی هدف از سفر گرفتن دستمزد نباشد.(تعریف سازمان جهانی گردشگری: UN.WTO WORLD TOURISM ORGANIZATION)

سیاحت و مسیح: مسیح، همواره در زمین سیر و سیاحت می کرد، تا هم با شگفتی های آفرینش آشنایی بیش تری پیدا کند و هم در راه هدایت بندگان خداوند گام نهد و هم از بدخواهان گریخته و به دیدار نیکان توفیق یابد.

عوامل موثر در گردشگری
گردشگری؛ ترکیبی از فعالیت ها، خدمات، کالاها، سیاستها، خط مشی ها، ضوابط، فرهنگ ها می باشد که برای تحقق یک سفر سیاحتی ضرورت دارد. عوامل موثر در گردشگری عبارتند از: ۱٫ گردشگران. ۲٫ عرضه کنندگان خدمات و کالاهای مورد نیاز گردشگری. ۳٫ دولت و سیاست های آن. ۴٫ جامعه میزبان.

تعریف گردشگری: مجموعه تغییرات مکانی انسان ها و فعالیت هایی است که از آن منتج می شود. این تغییرات خود ناشی از به واقعیت پیوستن خواسته هایی است که انسان را به جا به جایی وادار می کند و بالقوه در هر شخص با شدت و ضعف متفاوت وجود دارد. تعریف گردشگری از دید بازاریابان: از دید بازاریابان به فعالیت هایی از قبیل: برنامه ریزی سفر، مسافرت به مقصد، اقامت، بازگشت و حتی یادآوری خاطرات نیز می شود. بطور کلی هرگونه فعالیت را که در جریان سفر یک سیاحت گر اتفاق می افتد را می توان گردشگری تلقی نمود. گذشته تاریخی صنعت گردشگری: از جمله سفر کاشفان و ماجراجویان، آغاز با ماژلان و پایان با کریستف کلمب. سپس سفرهای دریایی و پیدایش راه آهن شکل گرفت. انگیزه و اهداف گردشگران: ورزشی، فرهنگی، تاریخی، تجاری، مذهبی. والنس اسمیت و طبقه بندی گردشگری: گردشگری قومی، هنری، تاریخی، تفریحی، کاری و طبیعت گردی.

اهمیت گردشگری: موجب رشد اقتصادی و فرهنگی می باشد. موجب افزایش درآمد و ایجاد شغل می گردد. هر گونه هزینه ای را که گردشگر می پردازد بعبارتی صادرات نامری حاصل می گردد. از نظر ایجاد شغل؛ مشاغلی چون ساختمان سازی جهت اقامت گردشگران، هتل ها و رستوران ها، قایق های تفریحی، چادرها، بروشورها و غیره… از منظر فرهنگی؛ به توسعه تبادل فرهنگی میان کشورها کمک کرده و بینش اجتماعی و تفاهم بین المللی را افزایش می دهد. شکل های عمده گردشگری: تفریحی و تجاری، زیارتی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، آموزشی، مذهبی و درمانی. انواع سفر بر اساس این سه عامل: انگیــــزه ، حکم شرع و مـــکان می باشد.

انواع سفر بر اساس انگیزه ها:
سفرهای(گردشگرهای) عبادی و زیارتی مانند: کعبه، عتبات و عالیات و دیدار پدر و مادر(صله رحم). سفرهایی برای اعمال خیر و نیک مانند: رسیدگی به امور ایتام. سفرهایی برای سیاحت و گردشگری. سفرهایی برای گناه و حرام. هجرت(دور شدن از سرزمین کفر). جهاد(دفاع از کیان امت). تبلیغ اسلام. کسب علم. کسب معاش و تجارت. انواع سفر بر اساس حکم شرع:
۱٫ سفر های واجب مانند: حج تمتع، جهاد و هجرت.
۲٫ سفرهای مستحب مانند: حج عمره یا مفرده، زیارت قبر پیامبر اسلام، زیارت عتبات و عالیات، صله رحم، تبلیغ اسلام، کسب علم و معاش، سیاحتی و گردشگری.
۳٫ سفر مکروه: سفری که، آدمی جهت فرار از انجام فرایضات دینی(تکالیف دینی) انجام می دهد. روزه نگرفتن.
۴٫ سفر حرام: سفری که برای مخالفت با دستورات اسلام باشد.(سفر گناه)

انواع سفر از نظر مکان:
این نوع سفر شامل سه بخش می باشد: (مکانهای مقدس، مکان های دیدنی و تفریحی) مکان های مقدس: خانه ی خدا، مسجد النبی، قبور ائمه، قبور امامزادگان و اولیای الهی. مکان های دیدنی: مکه، مدینه، مسجد الاقصی و کوه تور. مکان های تفریحی: سواحل مدیترانه، سواحل جنوب شرقی آسیا و …

انواع سفر از نظر فقها:
• حرام و گناه. مانند: ارتکاب به دزدی و قتل.
• لهو و لعب.
• ترک کار واجب و فرار از واجبات. مانند: روزه نگرفتن.
• فرار از جهاد و یا فرار از پرداخت بدهی و قرض.
• سفری که برای مسافر ضرر داشته باشد.
• سفری که اسباب اذیت پدر و مادر گردد.
• سفر زن بدون اجازه شوهر و فرزند با نهی پدر و مادر که آن سفر بر زن و فرزند واجب نباشد.

آداب سفر
سفر وسیله شناخت خود و دیگران است. متفاوت بودن فعالیت های روزمره در سفر مشقت های خود را دارد و توانائی های آدمی را نمایان می کند و خصلت های درونی نمایان می گردد. در گردشگری، آدمی میزان تحمل، صبر و مقاوت، کاردانی و تجربه خود و دیگران را محک می زند. نکات کلی بر اساس دستورات بزرگان دین در خصوص سفر: به تنهائی سفر نرفتن، با افراد متواضع سفر کردن، تبسم داشتن(توصیه لقمان به فرزندش)، انتخاب رفیق، انتخاب رفیق هم طراز(هنگام همنشینی، با سطح خود همراه شو، نه با کسی که به تو برسد)، انتخاب رئیس(از بین سه نفر یکی مسئول شود)، به دیگران اطلاع دادن، تهیه زاد و توشه، نماز خواندن(قبل از سفر انجام شود)، صدقه دادن(خرد سلامتی سفر)، موافقت با دوستان(جز در گناه با همسفربا همراهانت موافق باش)، دعا و شوخی کردن(درحد متعارف)، بازگو نکردن مشکلات سفر(بعد از سفر بازگو نکنیم).مسافر از خانواده و بستگان خداحافظی نماید. اهل خانه و بستگان، مسافر را بدرقه کنند. شروع کردن سفر با صدقه، جهت سلامتی و رفع و دفع بلاها. خواندن دو رکعت نماز، دعا کردن و جان و مال خانواده را به خداوند سپردن و بر او توکل کردن. خواندن این دعا: به نام خداوند قادر متعال، خدایا در پناه تو به سفر می روم و تنها توکلم به تو می باشد و با نظر تو گردشگری نموده و از تو قدرت می گیرم. برداشتن عصا، یا وسیله ای جهت دفع شر و خطرات احتمالی و حمل ابزار دفاعی. همراه داشتن مسواک، شانه، لباس و ظرف. خواندن نماز در اول وقت. همراه داشتن مواد غذایی و خوراکی های مورد نیاز و ره توشه ی سفر. همراه داشتن داروهای مورد نیاز و نیز نخ، سوزن، طناب و زیر انداز. رعایت اخلاق خوب با همسفر در طول مسافرت. در سفر، سربار دیگران نبودن، خرج خود را به گردن دیگران نیانداختن. مراعات حال همسفر(گردشگر)، در صورتی که خسته یا مریض باشد. همکاری در امور، بر عهده گرفتن کارهای سنگین در مسافرت. گوش کردن به حرف بزرگترها. مشورت با همسفران در انجام امور و تصمیم گیری ها. پس از سفر، نقل نکردن سختی ها و ناملایمات سفر. سوغات آوردن برای اهل خانه. پس از بازگشت، غسل نمودن و خداوند را شکر و سپاس گفتن. سایر آداب سفر: امام صادق(ع) می فرماید؛ گردشگری، برای یکی از این سه امر باید باشد: تهیه توشه آخرت، تامین معاش زندگی و لذت مباح و تفریح غیر حرام. فواید گردشگری بسیار است. کسب تجربه و پخته شدن، آشنایی ها و ارتباطات جدید. سفر، آزموده کند مرد را * هم از دل براند غم و درد را، ز گیتی بد و نیک، بنمایدش * وز آن گنج دانش بیفزایدش. دیدگاه اسلام درباره ی آداب سفر سه قسم است: پیش از سفر، هنگام سفر و پس از سفر. پیش از سفر، گردشگر غسل نموده، دعا بخواند، خانواده ی خویش را به خداوند بسپارد. هنگام سفر؛ بهتر است که در روزهای پنجشنبه، جمعه شب و شنبه در هنگام سحر سفر آغاز شود. همراه بردن لوازم اصلی سفر، اتراق نکردن در مسیر رودخانه ها و نهر ها و میان جاده ها. پس از سفر؛ وقتی به خانه مراجعت نماید، غسل نموده و دعا کرده و دو رکعت نماز به پا دارد، هدیه به ارمغان آورد.

آداب پیش از سفر: تدارک دیدن وسایل مورد نیاز در سفری که با اتومبیل خویش انجام می دهید.(عبارتند از: جعبه کمک های اولیه، کارت های شناسائی در اتومبیل، سرگرمی برای فرزندان، خوراک ساده و …)، وصیت؛ که امری لازم و ضروری است تا وارثان دچار مشکل و سردرگمی نشوند.( حادثه خبر نمی کند). انتخاب زمان مناسب؛ پنجشنبه و شنبه بیشتر در اسلام پیشنهاد شده است.، بی خبر به مسافرت نرفتن؛ به افراد خانواه خبر دهید.، بدرقه مسافر؛ دعا کردن برای مسافر که به سلامت برود و باز آید، انتخاب همراه؛ همراه هم شأنی بیابید و سفر نمائید.، دعا و ذکر خداوند در حال حرکت.

آداب هنگام سفر: قبل از حرکت غسل کنید و دعا بخوانید، نام خداوند را هر لحظه به زبان بیاورید ، قبل از خروج از خانه بخوانید پروردگار خویش را و از او یاری و محافظت بطلبید، ابتدا صدقه بدهید و در فراز و فرودها دائماً نام خداوند را بخوانید، هنگام نماز وقت را برای اجرای نماز اختصاص دهید، در همه حال قرآن بخوانید، در جایی که به استراحت می پردازید دو رکعت نماز به پا دارید و هنگام حرکت از آنجا نیز دو رکعت نماز به پا دارید. سلامت جسم در سفر: دقت در مصرف آب و مواد خوراکی. درمان بیماری قبل از سفر: در صورت مشاهده ی هر گونه بیماری حتما با پزشک معالج خود مشورت نمایید. بهداشت آب: در طول سفر از آب های تصفیه شده و مطمئن استفاده نمائید و از دست فروش ها یخ نخرید زیرا نمی دانید که یخ تولید شده از چه آبهای بوده است. بهداشت مواد غذایی: از تاریخ تولید و انقضای آن ها مطمئن شده و در ضمن، لبنیات و تخم مرغ عسلی خرید ننمائید. استفاده از رستوران های بین راهی معتبر: نکات اساسی جهت ارزیابی بهداشت، بازدید از سرویس های بهداشتی، لباس پرسنل، ظروف پذیرایی و حضور مگس و حشرات را مد نظر قرار دهید. نخوردن بعضی از غذاها: کباب کوبیده و خورشت ها و سالاد الویه و… همراه داشتن وسایل بهداشتی مورد نیاز: همه آن وسایلی که شخص می بایست برای خویش استفاده نماید. تکمیل سابقه واکسیناسیون: برای کودکان بسیار ضروری است و کارت مذبور همراه باشد. بیمارانی با سابقه دیابت: به آن ها توصیه می شود که: همراه داشتن داروهای مورد نیاز و سرنگ و سر سوزن یک بار مصرف و عدم خرید و مصرف داروهای غیر مجاز. پیشگیری از گزش حشرات: استفاده از فضاهائی که درب و پنجره دارد و یا از پشه بند و اسپری پشه کُش استفاده شود. مسافرت در شب: پیامبر اسلام توصیه کرده است که قسمت پایانی شب برای سفر بهتر است. حفظ پول و اثاثیه: در طول سفر می بایست از اموال و دارائی خویش محافظت شود. همراه داشتن خوراکی: از پاکیزه ترین مواد خوراکی، آجیل ها اعم از: گردو و بادام و غیره… استفاده شود. نیازمندی های سفر: آینه، شانه، مسواک، سرمه دان و … حل مشکلات همسفران: به همسفران یاری رسانیم. چه چیزهایی را با خود به سفر ببریم؟ ابتدا لیستی فراهم نموده و از روی آن چک شود؛ وسایلی چون: گیره لباس، مو چین، درب باز کن قوطی کنسرو و نوشابه، لیف حمام، دستمال کاغذی، آب و آبنبات. چیزهایی که همراه نداشتن آن ها بهتر است: اتو، بطری کامل شامپو و لوسیون، سشوار و یک لباس برای هر روز. با یک تلفن زدن به پذیرش هتل، مشکل سشوار و اتو و غیره … برطرف می گردد.توصیه های تغذیه ای برای مسافران: خوراک درست و قابل قبول سفارش داده و مصرف نمائید تا بیمار نشوید. بهداشت آب آشامیدنی: از بطری های استاندارد آب معدنی استفاده نمایید. جوشاندن آب، به مدت یک دقیقه تا قُل بخورد سپس در دمای اتاق بگذارید تا سرد شود. این روش باعث از بین بردن باکتری ها و انگل های احتمالی آب می شود. در ارتفاعات بالای ۲۰۰۰متر چون آب در دمای کمتری جوش می آید! لذا مدت قُل خوردن آب را به ۳ تا ۵ دقیقه افزایش دهید. برای بهتر شدن مزه آب، یا کمی نمک به آن بی افزائید و یا از بطری به بطری بریزید. از مسواک کردن با آب غیر آشامیدنی جداً پرهیز نمائید. گردشگران در سرزمین مقصد، می توانند اطلاعات مربوطه را، از مسئولین آن تفرجگاه کسب نمایند. بهداشت مواد غذایی: قبل از مصرف خوراکتان حتما بهداشت فردی را عمل نمائید، از دست فروش ها غذا تهیه ننمائید، از رستوران های مطمئن اقدام به تهیه غذا نمائید.، فقط غذاهای کاملاً پخته شده و گرم را میل نمائید، سبزی و سالاد توصیه نمی شود، غذای اضافی را فوری در یخچال قرارداده و هنگامی که دوباره مایل به میل نمودند شدید از گرم شدن تمام آن، اطمینان حاصل نمائید، مواد غذایی خام و پخته را جدا از هم در یخچال نگاه دارید.، مواد غذایی پر خطر که ممکن است مسمومیت های غذایی با آن ها بیشتر شود: عبارتند از: مرغ، تخم مرغ، گوشت قرمز، شیر و ماهی. اهمیت صبحانه: صبحانه از وعده های مهم غذایی بوده و برای سلامتی بسیار حائز اهمیت است. که در سفر متاسفانه رعایت نمی گردد. خوردن صبحانه سفری با توجه به محدودیت زمان؛ نان و پنیر و گردو، گوجه خیار و زیتون و میوه های فصلی توصیه می شود. مصرف آجیل و شیرینی جات باید در حد تعادل باشد. شیرینی ها، دارای عوارض هستند که می بایست در مصرف آن ها دقت گردد. باید مراقب دندان ها بود. آب بهترین نوع غذا می باشد که در مورد مصرف آن نیز باید توجه شود. خوراک های کنسروی مطمئن در سفر، بهترین گزینه است. استفاده از دوغ و ماست و لیمو ترش می تواند در رفع مسمومیت های غذایی کمک کند. آداب پس از سفر: آداب مشایعت و استقبال از مسافر و آداب برگشتن او؛ هدیه آوردن، بازگو نکردن مسائل سفر، غسل و شستشوی خویش، دعا و شکرگزاری از پروردگار. انتخاب رفیق راه: با كسی كه برای شما حرمت و ارزش لازم را قائل نیست، سفر نكنید. با هم سطح خود از نظر اقتصادی سفركنید. شناخت همسفر: بهتر است در صورتی كه انسان با شخصی همسفر و همراه خواهد شد، كاملا او را بشناسد. تعیین مدیر: سخن پیامبر؛ ضرورت مدیریت در پیشرفت بهتر كار ها ،تصمیم گیری و تدبیر امور بر كسی پوشیده نیست. بدیهی است فردی كه انتخاب می شود باید توانایی تحمل مشكلات، مدیریت و تدبیر را داشته باشد و سنگ صبوری برای دیگران باشد. كمك به همراهان: گاهی در كاری از شما درخواست کمک می كنند، لازم است که به آنان كمك كنید. همانند روایتی كه پیامبر در راهی دستور جمع كردن چوب به همه دادند و علت را نتیجه كار دسته جمعی فرمودند. مراقبت از همسفر: امام صادق(ع): اگر كسی با برادر مومنش در راهی با هم بروند چنانچه جلوتر بروند، تا حدی كه آن یکی از زوایه دید او پنهان، یا عقب بماند، و اگر حادثه ای برای او رخ دهد، همسفر او نیز در این خطا شریك است. هماهنگی نه مخالفت: لقمان به فرزندش می گویید با همراهانت موافق و همراه باش مگر در جایی كه به گناه منتهی شود. مشورت كنید: امام صادق(ع): وقتی از تو نظر و مشورت خواستند، در ارائه رای و نظر واقع بینانه و سودمند خود تلاش كن و تا این نظر، تثبیت و بازنگری نشده است، تصمیم به اظهار آن مگیر. در هنگام سفر هوشیار باشید و از صدای بلند پرهیز نمائید. توجه به عبادات: زمانی كه وقت نماز می رسد آن را به خاطر چیز دیگر به تاخیر نیاندازید، بلکه نماز را بجای آورید. در منزلگاه خوب و مناسب فرود آیید که، نرم ترین خاك را، بهترین رنگ را و بیشترین سرسبزی را داشته باشد. اخلاق اسلامی: لازمه دستیابی به یك سفر مطلوب و مفید، رعایت اخلاق اسلامی و دستور هایی است كه در خصوص معاشرت ها در روایات آمده، و فصل مبسوطی از كتب اخلاقی و حدیثی را به خود اختصاص داده است. در سفر و در همه حال، گفتار نیک داشته باشیم زیرا در سفر است كه درون و باطن انسان، برای دیگران روشن می شود. خلاصه آن كه رفتار و گفتار خوب، برخورد كریمانه، بذل و بخشش، اجابت دعوت دیگران، بی خود و بی جا سخن نگفتن، امانت داری و كمك … به همه موارد در مسافرت سفارش شده است. برگشت از سفر: از توصیه های دیگر این که: سفر طولانی نشود و چنانچه در حد نیاز و لازم انجام شده، بیش از آن ادامه نیابد و مسافر سریع به محل خود باز گردد. هدیه: یعنی اینكه مسافر سعی كند دست خالی برنگردد، چون آنان كه منتظر شما هستند و با دیدن شما خوشحال می شوند و با دیدن آن هدایا، شادی آنان دو چندان شده و الفت و محبت بیشتر می شود. زمان سفر: در شب و سحر سفر كنید. صدقه مانع بلا است و برای سفر رفتن، بسیار تاكید شده است. از تاكیدات دین اسلام سفر دسته جمعی و كراهت داشتن سفر به تنهایی است. تاکید بر خبر دادن به برادر دینی، و پرهیز از همراه شدن با انسان احمق است. انتخاب همسفر(گردشگر): پیامبر می فرمایید؛ نخست همسفر(گردشگر) را انتخاب كن، و بعد قدم در راه بگذار. مردانگی در سفر: بخشیدن توشه خود به همراهان، شوخی كردن به گونه ای كه خشم خدا رو همراه نداشته باشد. قلت مخالفت و ناسازگاری با همسفر ان، و ترك بدگویی از همراهان، بعد از جدا شدن از آنان. سفرهای نهی شده: امام علی می فرماید: انسان نباید به سفری برود كه در آن به دین و نمازش لطمه بخورد. وظیفه مسافر در طول سفر: سفر به هر شكلی صورت گیرد، پیوسته خطر ها و مشكلات را نیز در پیش رو دارد، به ویژه آن كه مسافر از خانه و میهن خود دور و از پشتوانه و حمایت خانواده محروم شده است. با توجه به شرایط مختلف سفر و مشكلات متفاوت آن، سفر كردن، بدون همراه توصیه نمی شود.همنشینی و همراهی با گروه همسان: شایسته است افرادی كه راه سفر را با هم طی می كنند، از نظر مالی، نفقه، و گشاده دستی همگن و همراه هم، یا دست كم نزدیك به هم باشند. زیرا همسفر شدن با كسی كه از نظر مالی قوی تر است گاهی سبب سرشكستگی انسان می شود. همنشینی با آن كه زینت انسان است: همنشین انسان باید زینت او باشد و خود فرد، با افراد پست و فرومایه همنشین نشود. همنشین و همراه خود را از كسانی برگزینید كه اخلاقی آراسته به نیكی ها، و خوبی ها داشته و از نظر خلق و خو الگو بوده باشد و شیوه رفتاری و مرام آن ها نیز آموزنده باشد. اخلاق نیكو: خوش خلقی در سفر، از جمله مهم ترین آداب و دستور های پیشوایان است. انسانی كه ویژگی های ذاتی نیكویی مانند خوش رویی، تواضع و ادب را داراست، نه تنها سفر را به كام خویش شیرین خواهد كرد، بلكه برای همراهان نیز به یاد ماندنی خواهد شد. سازگاری با همراهان: لقمان: هر گاه با گروهی راهی سفر شدی بسیار با همراهانت مشورت كن، با گشاده رویی برخورد كن، برای زاد و توشه ات بخشنده باش، و اگر از تو یاری خواستند، سپس یاری شان كن. بخشش زاد و توشه: امام صادق: مردانگی در سفر عبارت است از زیادی توشه، نیكو بودن و بخشش آن به همراهان. یاری و همكاری: پیامبر(ص): در سفر از كسی که كارهایش را به دیگری واگذار كند بسیار اكراه داشته و همه را به وظیفه شناسی و مسئولیت پذیری در سفر سفارش كرده است. سخنان بزرگان دین در مورد سفر: حضرت علی(ع): با كسی كه در تو فضیلتی نسبت به خود نمی بیند هم چنین تو نیز در او فضیلتی نسبت به خود نمی بینی هرگز او را در سفر، همراهمی نكن.

به هر حال بسیار سفر باید کرد تا پخته شود خامی. هنگام سفر فرصت تجزیه و تحلیل زندگی را می توان داشت و توان برنامه ریزی مجدد و تغییر نحوه زندگی را در دست گرفت و از این فرصت به خوبی استفاده کرد. به یاد باید داشت که هرچه سفر کنیم کامل تر خواهیم شد، بنابراین از این فرصت طلایی که خداوند در اختیار ما گذاشته به بهترین شکل باید استفاده کرد و با دیدن عظمت های آفرینش در طول سفر بیش تر قدردان او باشیم.

ر ک به:

  1. سفر
  2. همسفر
  3. آثار سفر
  4. سفرِهوایی
  5. آرامش سفر
  6. سفر نوروزی
  7. برنامه ریزی سفر
  8. سفرهای تابستانی
  9. سفر وسیله‌ی شناخت
  10. چگونه به سفرهای زیارتی و … برویم؟

پانویس:

  1. كِریْستُف كُلُمب(Christopher Columbus) دریانورد ایطالیائی(۱۵۰۶٫۱۴۵۱) است كه از طرف ایزابل ملكه اسپانیا در ۱۴۹۲ با سه كشتی به سوی غرب راند تا برای اوّلین بار به ساحل یكی از جزائر باهاما رسید(سن سالوادر San Salvador ) بعد تا ۱۵۰۴ طی سه سفر دیگر جزائر كوبا . جامائیكا پوتوریگو و قسمتهائی از سواحل هندوراس و شمال ونزئلا را كشف كرد اما قدرش را نشناختند، حبس و زنجیر و سپس طردش نمودند تا در فقر و فقدان عزّت در اسپانیا فوت كرد.

منبع:
آداب سفر در اسلام، نکات ضروری سفر، آداب سفر، دکتر حسین یاوری، زینب رجبی، داود صادقی، امیر حسین شعبانی – پاییز ۹۴، آداب سفر در اسلام، گزیده هایی از درس های استاد محترم خانم دکتر شیوا سیف الدینی.

باکس شناور "همچنین ببنید"

تیک یعنی فرصت

تیک یعنی فرصت

ساعت یعنی تیک‌تاک… تیک یعنی فرصت به دست آمد تاک یعنی فرصت از دست رفت …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *