خانه / اسوه ها / مولود کعبه
مولود کعبه

مولود کعبه

مولود کعبهفضایل اهل بیت علیهم‌السّلام در قرآن و روایات گاهی به‌صورت گروهی که شامل تمامی چهارده معصوم (ع) است و در مواردی در خصوص پنج‌تن و … بیان‌شده که شامل امام‌علی علیه‌السّلام نیز هست و تنها چند مورد ویژه امام‌علی (ع) است. امام‌علی (ع)، دست‌پرورده وحی و رسالت، الگوی كامل انسانیت است. در تمام صفات ارزنده الهی گوی سبقت را از همگان ربوده، جامع اضداد است و در تمام جوانب زندگی فردی و اجتماعی، مادی و معنوی، نمونه و آینه تمام نمای اسلام است. هر فردی بخواهد سبک زندگی قرآنی و اسلامی‌داشته باشد، باید زندگی را از امام‌علی (ع) بیاموزد. سبک زندگی امام‌علی (ع) همان سبک زندگی قرآنی و اسلامی است که باید شناخت و بر اساس آن زندگی کرد؛ زیرا آن حضرت (ع) در سایه تربیت پیامبر (ص) و قرآن بود و یکی از تبیین‌کنندگان و مفسران علمی و عملی قرآن بشمار می‌رود. امام‌علی (ع) در سیزدهم رجب سال ۳۰ عام الفیل، در حادثه‌ایی بس عجیب که رخ داد و هرگز در تاریخ بشریت سابقه نداشت و بعدازآن نیز تکرار نشده‌است در خانه‌ خدا متولد شد. به دنیا آمدن امام‌علی (ع) در درون خانه خدا فضیلتی است که محدثان و دانشمندان علم انساب آن را نقل کرده‌اند و گروه زیادی به این حقیقت، تصریح و آن را یک فضیلت بی‌نظیر خوانده‌اند.

سيمای امام علی(ع)

  1. امام‌علی (ع)در قرآن: در قرآن آیه‌های بسیاری در ترسیم موقعیت بلند خاندان وحی و رسالت آمده‌است که امام‌علی (ع) هم در شمار آن‌ها است. اختصاص برخی از این آیه‌ها به شخص امام‌علی (ع) قابل بحث و بررسی است، به هر حال عصاره چند آیه از آن‌ها اختصاص به امام‌علی (ع) روشن‌تر است. سرآمد و سالار آن‌ها، آیه‌هایی نظیر: آیۀ مباهله، آیه‌های سورۀ هل اتی، آیۀ تطهیر، و آیه‌های دیگری که اگر بخواهیم همه آن‌ها را ترسیم کنیم، سخن طولانی می‌گردد، به همین دلیل هم تنها به همین آیه‌ها چندگانه از جمله آن که امام‌علی (ع) در قرآن نفس و جان پیامبر (ص): «آل‌عمران، آیه ۶» از اولواالامرهایی که اطاعتش واجب: «نساء، آیه ۵۹» عالم و دانای به تمام کتاب: «رعد، آیه ۴۳» راسخ در علم: «آل‌عمران، آیه ۷» اهل عصمت و طهارت: «احزاب، آیه ۳۳» اهل الذکر: «انبیاء، آیه ۷» از خویشان و ذوی‌القربایی که مودتشان واجب: «شوری، آیه ۲۳» از ابرار و مقربان: «سوره انسان، آیه ۱ و ده‌ها عنوان و دارنده فضایل بسیار دیگر معرفی‌شده‌است که می‌نگریم و می‌گذریم.
  2. امام‌علی (ع) در روایات: قرآن نور و بیان و تبیان است. ترجمه و برخی مفاهیم قرآن روشن و برای همگان، بشیر و نذیر است. ولی بی‌عنایت به روایات تمامی آیه‌ها و معارف بلند قرآنی مفهوم و مبین نیست. در این زمینه از احادیث بی‌نیاز نیستیم. بی‌شک روایات معتبر و موثق در تبیین آیه‌ها، نقشی تعیین‌کننده دارد و هم چون مشعلی فروزان فرا راه ما قرار می‌گیرد. در روایات امام‌علی (ع) چنین معرفی‌شده‌است: كنار سفره‌ی غذا مانند بندگان می‌نشست، اگر دو لباس مرغوب و غیر مرغوب تهیه می‌كرد مرغوبش را به غلام خویش می‌داد، با دست مبارك خویش هزار برده را تربیت كرد و درراه خدا آزاد نمود. هیچ‌کس را توانایی انجام كارها و عبادات حضرت نبود، شب و روز هزار ركعت نماز به‌جا می‌آورد و البته شبیه‌ترین اشخاص به ایشان علی بن الحسین (ع) بود. [۱] هر وقت ثروتی به دست حضرت (ع) می‌رسید فقراء را جمع می‌كرد و پول‌ها را از دست راست به دست چپ می‌ریخت و می‌فرمود: ای پول‌های زرد و سفید مرا گول نزنید و بروید و غیر مرا گول بزنید و در همان مجلس همه را به هر صاحب حقی عطا می‌فرمود و سپس دو ركعت نماز شكر بجا می‌آورد. [۲] هرروز صبح كه می‌شد وارد بازار مسلمین می‌شد، اول بازار می‌ایستاد و می‌فرمود: ای اهل بازار و تجّار ابتدا از خدا طلب خیر كنید و با آسان‌گیری بر مردم، خیروبرکت را به كسب خود وارد كنید، ‌شغل را به زینت حلم مزیّن نمایید، حتماً از دروغ و قسم پرهیز كنید، از ظلم و بی‌انصافی اجتناب نمایید و به داد محرومین برسید و به‌هیچ‌وجه به ربا و معاملات ربوی نزدیك نشوید. [۳] برای كارگزاران مملكتی می‌نوشت كه قلم‌ها را كوتاه بگیرید، خط‌ها را نزدیك هم قرار دهید، حرف و سخن‌های اضافی را حذف كنید، جداً مواظب باشید كه در استفاده از بیت‌المال مسلمین زیاده‌روی نكنید. [۴] پس از هجرت پیامبر (ص) به مدینه تا هنگام مرگ در شهر مكه نخوابید و هر وقت نماز عصر را می‌خواند از شهر خارج می‌شد و استراحت می‌كرد، سؤال می‌كردند كه یا علی چرا چنین می‌كنی؟ می‌فرمود: در زمینی كه پیامبر (ص) از آن هجرت كرده كراهت دارم استراحت كنم. [۵] یكی از شب‌ها مقداری پول برای حضرت آوردند، فرمود: هم‌اکنون آن را تقسیم كنید. عرض كردند، الآن شب است صبر كنید تا فردا تقسیم كنیم، فرمود: آیا شما یقین دارید كه من فردا زنده هستم. گفتند ما هم برای خود چنین باوری را نداریم فرمود: پس تأخیر نیندازید شمعی آوردند، زیر نور شمع اموال را تقسیم كردند. [۶] در آن هنگام كه مردم به سفره‌ی چرب و درهم و دینار معاویه هجوم می‌بردند، ‌عده‌ای از راه خیرخواهی می‌گفتند یا امام‌علی (ع) از اموال بیت‌المال به اشراف عرب و قریش بده كه این‌قدر از كنار تو پراكنده نشوند. می‌فرمود: آیا از من می‌خواهید كه پیروزی را از طریق ظلم به دست آورم نه به خدا سوگند چنین كاری را نخواهم كرد. [۷] روزی عقیل برادر آن حضرت درخواست كمك مالی كرد و گفت من تنگدستم مرا چیزی عطا كن، حضرت فرمود: صبر داشته باش تا میان مسلمین تقسیم كنم، سهمیه‌ی تو را خواهم داد، عقیل اصرار ورزید، امام‌علی (ع) به مردی گفت: دست عقیل را بگیرد و ببر میان بازار، بگو قفل مغازه‌ای را بكشند و آنچه در میان مغازه هست بردارد. عقیل در جواب گفت می‌خواهی مرا به‌عنوان دزدی بگیرند. امام‌علی (ع) فرمود: پس تو می‌خواهی مرا سارق قرار دهی كه از بیت‌المال مسلمین بردارم و به تو بدهم؟! [۸]  روزی معاویه به یكی از دوستان امام‌علی (ع) به نام ضرّار گفت: مقداری از اخلاق امام‌علی (ع) را برایم شرح بده: گفت هر چه بگویم در امان هستم، گفت در امان‌خواهی بود. ضرّار گفت سوگند به خدا كه او در كسب مكارم اخلاق بلندهمت بود، به عدل حكم می‌كرد، چشمه‌های علم و دانش از همه‌ی وجودش جوشان بود، از دنیا و زرق‌وبرق آن وحشت داشت، با شب و تاریكی‌اش مأنوس بود، او در دل شب‌ها خیلی گریه می‌كرد و باخدای خویش مناجات می‌نمود، لباس خشن می‌پوشید، نان خشك می‌خورد. او در میان ما مثل یكی از ما بود و به‌محض آن‌که او را می‌خواندیم پاسخ مثبت می‌داد و با همه قرب و نزدیكی كه با او داشتیم هیبتش ما را می‌گرفت و ما نمی‌توانستیم چشم در چشمش بیندازیم. وقتی می‌خندید، دندان‌هایش مثل لؤلؤ بود، اهل دین را محترم می‌شمرد، مساكین و محرومین را دوست می‌داشت، مردم قوی در باطل خود به او طمع نمی‌بردند، فقراء هم از عدل حضرتش مأیوس نمی‌شدند. به خدا قسم در بعضی مواقع در دل شب‌ها او را در حالی در محراب عبادت می‌دیدم كه مثل انسان مارگزیده به خود می‌پیچید و با ناله گریه می‌كرد. مثل آن است كه الآن دارم صدای نازنینش را می‌شنوم كه می‌فرمود: ای دنیای پست آیا به من تعرّض می‌كنی، مرا به‌سوی خود تشویق می‌كنی؟ هیهات، هیهات برو و غیر مرا فریب بده، مرا به تو حاجتی نیست! سپس می‌فرمود: آه آه از كمی توشه و طولانی بودن سفر و وحشت راه! در اینجا بود كه اشك معاویه ویارانش جاری شد و گفت: قسم به خدا ابوالحسن این‌چنین بوده تو در فراقش چگونه صبر می‌كنی؟ گفت صبر كسی كه فرزندش در دامنش ذبح شود، آنگاه ضرّار درحالی‌که گریه می‌كرد از جای برخاست و كاخ معاویه را ترك كرد. معاویه خطاب به دوستان خود كرد و گفت اگر من از میان شما بروم شما مرا این‌گونه ثنا نخواهید گفت. یكی از حضار پاسخ داده هر كس صاحب آن چیزی است كه به دست آورده! [۹] مقداری عسل و انجیر از هَمْدان و حُلْوان برای حضرت (ع) آوردند امر فرمود بین یتیمان تقسیم كنند و خود حضرت (ع) شخصاً بچه‌های یتیم را نوازش می‌كرد و از عسل و انجیر به دهانشان می‌گذاشت، عرض می‌كردند: چرا شما این كار را می‌كنید؟ می‌فرمود: امام پدر یتیمان است، این عمل را انجام می‌دهم تا احساس بی‌پدری نكنند. [۱۰] روزی پنج بار شتر خرما برای شخص آبرومندی فرستاد كه جز از امام‌علی (ع) از دیگری درخواست و سؤال نمی‌كرد. یك نفر خدمت حضرت بود گفت یا علی آن مرد از شما تقاضایی نكرد و از پنج بار شتر یكی او را كفایت می‌نمود، حضرت فرمود: مانند تو در میان مؤمنین هرگز زیاد نشود، من می‌بخشم و تو بخل می‌كنی، اگر به كسی كمك كنم بعدازآنکه سؤال نماید در این صورت آنچه به تو داده‌ام قیمت همان آبرویی است كه ریخته و سبب آبروریزی او من شده‌ام، درصورتی‌که رویش را فقط در موقع عبادت و پرستش به پیشگاه پروردگار بر زمین می‌گذارد. هر كس چنین كاری با برادر مسلمان خود بنماید با توجه به احتیاج و موقعیت داشتن از برای دستگیری، به خدای خویش دروغ گفته؛ موقعی كه در حق برادر دینی خویش دعا می‌كند و تقاضای بهشت را می‌نماید، در زبان بهشت را می‌خواهد ولی در عمل از مالی بی‌ارزش مضایقه دارد و كردار او مطابقت با گفتارش ندارد. [۱۱] پدر و پسری به‌عنوان مهمان به خانه‌ی حضرت آمدند، آن بزرگوار از جای خود حركت كرد و آن‌ها را بالای مجلس نشانید و خود در مقابل آن‌ها نشست، آنگاه دستور داد غذا بیاورند. پس از صرف خوراك، قنبر طشت و آفتابه و حوله آورد خواست دست پدر را بشوید امام‌علی (ع) از جا بلند شد و آفتابه را از دست قنبر گرفت تا دست پدر را بشوید ولی آن مرد خود را به خاك افكنده عرض كرد یا علی تو می‌خواهی آب بر دست من بریزی، خداوند مرا بدان حال نبیند؟ فرمود: بنشین خدا می‌بیند ترا درحالی‌که یكی از برادرانت كه با تو فرقی ندارد مشغول خدمت توست. امام‌علی (ع) فرمود: قسم می‌دهم به‌حق بزرگی كه بر گردنت دارم طوری آرام و آسوده بنشین چنان‌که اگر قنبر بر دستت آب می‌ریخت آسوده بودی. هنگامی‌که دست او را شست آفتابه را به فرزندش محمد بن حنفیه داد و فرمود: اگر این پسر تنها آمده بود دست او را می‌شستم ولیکن خداوند دوست ندارد پدر و پسری كه در یك محل و مجلس هستند در احترام مساوی باشند اكنون پدر دست پدر را شست تو هم پسر جان دست پسر را بشوی! [۱۲] روزی با قنبر برای خرید پیراهن به بازار آمدند در مغازه‌ای ایستاده و فرمود دو پیراهن لازم دارم، آن مرد عرض كرد یا امام‌علی (ع) هر نوع پیراهن بخواهی من دارم، همین‌که امام‌علی (ع) فهمد این شخص او را می‌شناسد از او گذشت به لباس‌فروش دیگری رسید كه پسر مغازه‌دار مشغول خریدوفروش بود. دو پیراهن یكی به سه درهم و دومی را به دو درهم خرید. به قنبر فرمود: لباس سه درهمی برای تو باشد. عرض كرد: مولای من این پیراهن برای شما سزاوارتر است زیرابه منبر تشریف می‌برید و مردم را موعظه می‌كنید. فرمود: تو نیز جوانی و آراستگی سنین جوانی داری، از طرفی من شرم دارم از پروردگارم كه خود را بر تو برتری دهم. از پیامبر (ص) شنیدم كه فرمود: از همان‌که می‌پوشید و می‌خورید به غلامان خود بدهید. [۱۳] دریکی از جنگ‌ها با مرد مشركی می‌جنگید، آن مرد عرض كرد یا علی شمشیرت را به من ببخش، حضرت شمشیر را به‌سویش انداخت، حریف درنهایت تعجب گفت: ای پسر ابی‌طالب در شگفتم كه در چنین موقعیتی شمشیرت را به دشمن می‌بخشی! فرمود: تو دست تقاضا دراز كردی، رد كردن درخواست و سؤال از شیوه‌ی كرم به دور است. مرد كافر از اسب پیاده شد و گفت: این روش اهل دیانت است پای مبارك آن جناب را بوسید و ایمان آورد. [۱۴]

نظرات و انتقادات را در بخش دیدگاه‌ها مطرح و مطالبتان را به  ادمین: @yomnaadmin  ارسال فرمایید.

تلگرام

مولود کعبهر ک به:

  1. پدر
  2. غدیر
  3. ولایت خدا
  4. حدیث غدیر
  5. سند امامت
  6. تجلّی ولایت
  7. زیارت رجبیّه
  8. امام شناسی
  9. امام علی (ع)
  10.  ولایتش، شرط دین است
  11. الغدیر، علاّمه امینی، ج۶، ص۲۲
  12. خصائص امیرالمؤمنین، للشریف الرضی، ص۳۹
  13. سایت اندیشه قم، برگرفته از مقاله: « ویژگی‌های برجسته امام علی »
  14. طباطبایی، محمد حسین، علی علیه‌السّلام و فلسفه الهی، ترجمه سید ابراهیم سید علوی، نشر مطهر، زمستان ۱۳۷۹.

پانوشت:

  • [۱] . أمالی صدوق، ص۱۶۹.
  • [۲] . أمالی صدوق، ص۱۶۹.
  • [۳] . بحار، ج۴۱، ص۱۰۴باکمی تصرف.
  • [۴] . بحار، ج۴۱، ص۱۰۴.
  • [۵] . علل الشرایع، ص۱۵۵.
  • [۶] . امالی شیخ طوسی، ص۲۵۷«تُقبِّلونَ أنْ أعیشَ إلی غدٍ».
  • [۷] . بحار، ج۴۱، ص۱۰۹.
  • [۸] . بحار، ج۴۱، ص۴۱۴
  • [۹] . ارشاد دیلمی،‌ج۲، ص۱۴ ـ ۱۳.
  • [۱۰] . بحار، ج۴۱، ص۱۲۳.
  • [۱۱] . انوار نعمانیه، ص۳۴۳.
  • [۱۲] . بحار قدیم، ج۱۶، ص۱۴۸.
  • [۱۳] . بحار، ج۹، ص۵۰۰.
  • [۱۴] . فروع كافی، ج۴، ص۳۹. سید كاظم ارفع، سیره عملی امام علی(ع)، ج۲، ص۱۸

منابع:

  1. یمنا
  2. پرسمان
  3. عبدالعظیم
  4. اندیشه قم
  5. امام علی علیه السّلام
  6. سیمای امام علی علیه السّلام
  7. مرکز ملّی پاسخ گویی به مسائل دینی

باکس شناور "همچنین ببنید"

خانه‌اى در بهشت

خانه‌اى در بهشت

از کسانی که در اوج انسانیت و خدایی بودن قرار دارد، حضرت خدیجه (س) است. …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *