خانه / سرای دانش / تربیتی / حرمت ماه‌ِرمضان
حرمت ماه‌ِرمضان

حرمت ماه‌ِرمضان

حرمت ماه‌ِرمضانپیامبر (ص) به خالق عالَم عرض کرد: خدایا! امّت عیسی را مائده (غذا و خوراک) فرستادی، امّت مرا به چه خلعت (هدیه و پاداش) گران‌بها مخلّع (خلعت‌داده‌شده) گردانیدی؟ خطاب آمد که امّت عیسی شکم‌پرست بودند و امّت تو خداپرست، ایشان را خوان فرستادم و امّت تو را رمضان. بر خوان عیسی سه قرص نان بود و برخوان رمضان سه دهه است؛ دهه اولش، رحمت و دهه دوم، مغفرت و دهه سیم، آزادی از آتش دوزخ؛ بر آن خوان عسل بود و بر این خوان، حلاوت؛ بر آن خوان، ماهی بریان و بر ین خوان، دلِ بریان روزه‌داران. (خلعت: آنچه مانند جامۀ دوخته که از طرف شخص بزرگ به عنوان جایزه یا انعام به کسی داده شود. خزینه الجواهر، ص ۴۳۰، به نقل از کتاب «مصابیح القلوب») پیامبر (ص) درباره احترام ماه‌ِرمضان می‌فرمایند: لا یَکونَنَّ شَهرُ رَمَضانَ عِندَکُم کَغَیرِهِ مِنَ الشُّهورِ؛ فَإِنَّ لَهُ عِندَ اللّهِ حُرمَةً و فَضلاً عَلى سائِرِ الشُّهورِ، ولا یَکونَنَّ شَهرُ رَمَضانَ یَومُ صَومِکُم کَیَومِ فِطرِکُم/ ماه‌ِرمضان پیش شما مثل ماه‌هاى دیگر نباشد؛ چراکه نزد خداوند، احترام و بر سایر ماه‌ها برترى دارد. در ماه‌ِرمضان، روزِ روزه‌‌دارى شما مثل روزِ خوردنتان نباشد! ادب و حرمت این ماه را نگه‌دارید. (فضائل الأشهر الثلاثة ص ۹۵، ح ۷۸) روزه براى اين است كه انسان به تقوا برسد: «لعلّكم تتقون»(سوره بقره، آيه ۱۸) و انسان باتقوا دو درجه دارد: يكى همان بهشتى كه در آن نعمت‌های فراوان موجود است: «إنّ المتقين فى جنّاتٍ ونَهَرٍ»(سوره قمر، آيه ۵۴) و اين براى لذايذ ظاهرى است. يكى هم مقام عنداللهى شدن است «فى مقعد صدقٍ عند مليكٍ مقتدر»(سوره قمر، آيه ۵۵) در اين مرحله ديگر سخن از سيب و گلابى نيست. چون جنت و نهر، مأكولات و مشروبات از آنِ جسم و بدن اوست امّا لقاى حق براى روح اوست. اين سرّ و باطن روزه است. بدان، ای جان برادر که بزرگان، ماه‌ِرمضان را به بهار تشبیه نموده‌اند که چون بهار آید، ابر در هوا بایستد، باران فروبارد و نبات‌ها برویاند و گل‌ها بشکفاند و صحراها بساط بگستراند؛ کوه‌ها راحله رنگین در سر کشد، درختان را عقد مروارید بربندد؛ همچنین چون ماه‌ِرمضان درآید، مسجدها منوّر گردد، دل‌ها به نشاط آید، قندیل‌ها فروزان‌اند، منبرها بیارایند، جماعت‌ها به انبوه شود، مجلس‌ها ساخته گردد، خائفان در هرب آیند، راجیان در طلب آیند، عارفان در طرب آیند، مشتاقان در تعب آیند، عاصیان به راه آیند، گریختگان به درگاه آیند، جوآن‌ها از دیده اشک‌بارند و پیران موی سفید در خاک مالند. ای عزیز! بدان که ماه‌ِرمضان را دو حرمت است: یکی حرمت رمضان و دیگری حرمت قرآن که: «شهر رمضان الّذی أنزل فیه القرآن»؛ و او را در دو عصمت است: یکی عصمت از شیطان و دیگری عصمت از نیران؛ و او را دو نعمت است: «فتح الجنان و روح الجنان»، درهای بهشت را بگشایند و دل‌ها را راحت دهند و او را دو برکت است: یکی نور و دیگری برکت سحور و او را دو هدیه است: یکی آنکه خواب را به عبادت حساب کنند و دیگری آنکه خاموشی را به تسبیح برگیرند و او را دو فرحت است: یکی در نزد افطار و دیگری در نزد ملک جبار که امام صادق (ع) فرمود: «للصائم فرحتان، فرحة عند إفطاره وفرحة عند لقاءالله» (وسائل‌الشيعه، ج ۱۰، ص ۴۰۳) روزه‌دار دو وقت خوشحال است؛ يكى هنگام افطار و ديگرى هنگام ملاقات با پروردگار؛ و در جاى ديگر مى‌فرمايد: للصائم فرحتان حين يفطر وحين يلقى ربّه عزّ وجلّ. (روضة المتقين، ج ۳، ص ۲۲۶؛ وسائل‌الشيعه، ج ۱۰، ص ۴۰۰) وقتی سخن از كمالات معنوى است، اين مقام براى انسان وجود دارد، اگر اين مقامات براى ما نبود، دستور خواندن دعاهای ماه‌ِرمضان را نمى‌دادند. پس مى‌شود به آن مقام رسيد؛ چون مى‌توان روزه مستحبى گرفت و افطارى خود را به يك غیرمسلمان اسير داد. اگر انسان روزه مستحبى بگيرد و محصول دستاس خود را به‌صورت نان دربیاورد و به اسير بدهد و بگويد «إنّما نُطعمكم لوجه الله»(سوره دهر، آيه ۹) چراکه «فأينما تولّوا فَثَم وجه الله»(سوره بقره، آيه ۱۱۵) اين ممكن است. اگر خدمتگزار خاندان عصمت، يعنى فضه خادمه در كار اطعام حضور دارد معلوم مى‌شود ما هم مى‌توانيم به اين مقام برسيم و اگر خودمان را ارزان فروختيم ضرر كرده‌ايم. (جوادی آملی، حکمت عبادات، صفحات ۱۳۶ ـ ۱۳۷)

رازونياز به درگاه الهیبی‌حرمتی به ماه‌ِرمضان: روزه از واجبات اسلامی است که در همه شرایع مطرح بوده است. در روایات بر پنج چیز در فروعات اسلامی تأکید شده که روزه پس از نماز دومین آن است؛ البته به اعتباری ارزش روزه بیشتر از نماز است؛ زیرا روزه را باید حتی صاحبان عذر از حائض و نافس و مانند آن‌ها قضا کنند، درحالی‌که قضای نماز برای آن‌ها لازم نیست. ازنظر قرآن و احکام اسلامی، روزه‌خواری تنها در شرایطی مجاز یا واجب و حتی گرفتن آن حرام است؛ اما اظهار روزه‌خواری در ماه‌ِرمضان گناهی بدتر از روزه‌خواری است که در جامعه، عده‌ای برای قبح شکنی و هنجارشکنی مرتکب می‌شوند و باید با آن‌ها مقابله شرعی و قانونی شود.

حرمت ماه‌ِرمضانروزه، عبادتی واجب و انعطاف‌پذیر: با آنکه در آیات قرآن بر روزه تأکید شده و آن را عبادتی استثنایی و برتر در کنار نماز دانسته به‌طوری‌که در همه شرایع واجب بوده و ترک آن حرام است، بااین‌همه ازجمله عبادت‌های انعطاف‌پذیری است تا همگان بتوانند از مواهب و برکات آن بهره‌مند شوند. ازنظر آموزه‌های قرآن، روزه با شرایطی خاص در روزهایی معین یعنی ماه‌ِرمضان واجب شده است. خداوند درباره اصل وجوب آن می‌فرماید: اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، روزه بر شما مقررشده است، همان‌گونه كه بر كسانى كه پيش از شما [بودند] مقررشده بود، باشد كه پرهيزکارى كنيد. (بقره، آیه ۱۸۳) هدف اصلی این برنامه که برای امّت‌های پیشین نیز واجب بوده، دستیابی به تقوای الهی است که هدف همه عبادت‌ها نیز به شمار می‌آید. (بقره، آیه ۱۲۹) ازنظر قرآن، روزه ماه‌ِرمضان، بر فرد فرد مسلمان‌ها واجب است. خداوند غیر از آیه ۱۸۳ سوره بقره در آیه ۱۸۳ سوره نیز می‌فرماید: فَمَن شَهِدَ مِنكُمُ الشَّهرَ فَليَصُمهُ؛ پس هرکسی از شما این ماه‌ِرمضان را درک کرد باید آن را روزه دارد. ازآنجاکه خداوند تکالیف را بر اساس توان و استطاعت هر فردی قرار داده، با همه سختگیری در نظم عددی و زمانی، انعطافی را پذیرا شده تا کسانی که استطاعت و توان ندارند، در شرایطی از آن معاف شوند. خداوند می‌فرماید: روزه در روزهاى معدودى بر شما مقررشده است‌. ولى‌ هر كس از شما بيمار يا در سفر باشد، به همان شماره‌ تعدادى از روزهاى ديگر را روزه بدارد و بر كسانى كه روزه‌ طاقت‌فرساست، كفاره‌اى است كه خوراك دادن به بينوايى است؛ و هر كس به ميل خود، بيشتر نيكى كند، پس آن براى او بهتر است و اگر بدانيد، روزه براى شما بهتر است. (بقره، آیه ۱۸۴) و همچنین می‌فرماید: ماه‌ِرمضان همان ماهی‌ است كه در آن، قرآن فرو فرستاده‌شده است، كتابى كه مردم را راهبر و متضمّن‌ دلايل آشكار هدايت و ميزان‌ تشخيص حق از باطل است. پس هر كس از شما اين ماه را درك كند بايد آن را روزه بدارد و كسى كه بيمار يا در سفر است بايد به شماره آن، تعدادى از روزهاى ديگر را روزه بدارد. خدا براى شما آسانى مى‌خواهد و براى شما دشوارى نمى‌خواهد؛ تا شماره مقرر را تكميل كنيد و خدا را به‌پاس آنكه هدایتتان كرده است به بزرگى بستاييد، باشد كه شكرگزارى كنيد. (بقره، آیه ۱۸۵) در این آیات و نیز آیات دیگر برای روزه شرایطی بیان‌شده که شامل: حضور در وطن و مسافر نبودن، سلامتی از امراض و بیماری‌ها، علم و دانایی نسبت به ماه‌ِرمضان، توان و قدرت بر انجام آن و مانند آن‌ها می‌شود. البته این شرایط غیر از شرایط عمومی تکلیف ازجمله بلوغ و عقل و اختیار و قدرت است.

حرمت ماه‌ِرمضانحرمت روزه‌خواری: با نگاهی به آیات و روایات می‌توان دریافت که روزه در ماه‌ِرمضان بر یکایک کسانی که شرایط آن را دارا هستند، واجب بوده و روزه‌خواری به‌عنوان یک گناه حرام است. ارزش و اهمیت روزه تا جایی است خداوند از مردمانی که به هر دلیلی نمی‌توانند روزه ماه‌ِرمضان را بگیرند خواسته تا در ماه دیگر سال آن را بگیرند. همچنین از این افراد خواسته تا کفاره روزه ماه‌ِرمضان را (یک مد طعام) بدهند.

حرمت روزه‌داری: همان‌طوری که روزه‌خواری در ماه‌ِرمضان حرام است و شخصی که در این ماه ناتوان است یا دیگر شرایط روزه را ندارد باید آن را در ماه‌های دیگر که شرایط فراهم است بجا آورد و قضا نماید، همچنین گاه روزه‌داری بر اساس همین آیات بر شخص حرام می‌شود و شخص مجاز نیست تا روزه بگیرد. ازنظر قرآن، عسر و حرج داشتن در روزه‌داری ملاک عدم وجوب روزه برای شخص است. خداوند در آیه ۱۸۵ سوره بقره دليل و حكمت برداشتن روزه را سختى و عسرى بودن روزه بر مريض و مسافر دانسته است. به سخن دیگر، مسافر و بیمار، خود در سختی و رنج هستند و دیگر نیازی است که یک تکلیف دشوار و سختی که جز از عهده صابران و خاشعان برنمی‌آید، بر دوش آن‌ها سنگینی کند و بار اضافی باشد. ازاین‌رو تا بهبود بیماری و بازگشت از سفر و حضور در وطن، وجوب روزه از ایشان برداشته است. با نگاهی به آیات قرآن می‌توان حکم حرمت روزه را برای کسانی اثبات کرد. به‌عنوان نمونه کسی که با روزه جانش به خطر بیفتد نه‌تنها روزه‌خواری برای او مباح و جایز است بلکه واجب و گرفتن آن حرام می‌شود. خداوند به‌صراحت می‌فرماید: وَ لَاتُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَهًْ؛ و خود را با دست خود به هلاكت ميفكنيد. (بقره، آیه ۱۹۵) پس انسان نباید کاری کند که به دست خویش به هلاکت بیفتد. اگر کسی احتمال قوی دهد که با روزه می‌میرد یا آسیب جدی به خود می‌زند، روزه بر او حرام است. مثلاً کسی که عمل قلب باز انجام داده حق ندارد روزه بگیرد؛ زیرا موجب هلاکت خود می‌شود و به‌عنوان مصداق خودکشی حرام است که کسی این‌گونه اعمال و رفتار عبادی داشته باشد.

حرمت ماه‌ِرمضانحرمت تجسس از روزه‌خواری نهان: بسیاری از مردم در شرایطی هستند که نه‌تنها مجاز به روزه نیستند، بلکه باید روزه‌خواری کنند. ازجمله اینان می‌توان به مسافران و بیماران (بقره، آیات ۱۸۴ و ۱۸۵)، زنان حائض و نافس؛ زیرا این‌ها نوعی بیماری و اذیت است (بقره، آیه ۲۲۲)، مادران شیرده در حالت خاصی که به کودک ضرر می‌رسد؛ زیرا بر اساس حکم الهی والدین حق ضرر زدن به کودک را ندارند (بقره، آیه ۲۳۳) و مانند آن اشاره کرد. البته این‌اشخاص باید روزه‌خواری را غیر آشکار و نهان انجام دهند و بر دیگران است که در احوالات آن‌ها تجسس نکنند و پرسان نشوند که آیا روزه‌داری یا نه؟ چرا روزه می‌خوری؟  زیرا تجسس در احوال دیگران جایز نیست، بلکه باید گفت که حرام است و شخص حق ندارد در اوضاع‌واحوال دیگران پرس‌وجو کند و تجسس نماید. (حجرات، آیه ۱۲)

روزه‌خواری علنی، گناهی بدتر از روزه‌خواری: روزه‌داری در ماه‌ِرمضان یک واجب دینی است و هر فرد مسلمانی با توجه به تحقق شرایط باید روزه نگه دارد؛ اما اگر به هر دلیلی روزه‌خواری برای شخص جایز یا حتی واجب شد، نمی‌تواند اظهار روزه‌خواری کرده و در مجامع عمومی اقدام به روزه‌خواری کند؛ زیرا نوعی حرمت‌شکنی نسبت به ماه‌ِرمضان است و حرام است. اصولا در هر جامعه‌ای اموری به‌عنوان هنجارها مطرح است که باید از سوی همگان مراعات شود. حتی در کشورهای غربی نیز مراقبت و مواظبت بر هنجارها تأکید شده و هنجارشکنان مواخذه و مجازات می‌شوند. در برخی از مجامع بشری کشیدن سیگار در اماکن عمومی یک نابهنجاری تلقی می‌شود و مجازات قانونی به همراه دارد. همان‌طوری که عبور از چراغ‌قرمز و خط عابر پیاده بدون مراعات شرایط قانونی، مجازات دارد، شکستن حرمت ماه‌ِرمضان و اظهار روزه‌خواری علنی نیز به‌عنوان هنجارشکنی جرم بوده و مجازات قانونی به همراه دارد. ازنظر آموزه‌های قرآن و اسلام، ارتکاب گناه یک جرم و اظهار آن به شکلی که موجب‌اشاعه ناهنجاری و گناه شود، جرمی دیگر است. کسی که روزه‌خواری علنی می‌کند هرچند که مجوز شرعی داشته باشد، جواز شرعی برای اظهار آن ندارد. پس کسی که روزه‌خواری علنی را بدون مجوز شرعی آن انجام می‌دهد دو گناه می‌کند: ۱. گناه روزه‌خواری بدون مجوز؛ ۲. گناه اظهار روزه‌خواری. خداوند در قرآن، گناه را بد می‌داند ولی اظهار و اشاعه گناه را بدتر می‌شمارد: كسانى كه دوست دارند كه زشت‌کاری در ميان آن‌ها كه ايمان آورده‌اند،  شيوع پيدا كند، براى آن‌ها در دنيا و آخرت عذابى پردرد خواهد بود و خداست كه‌ مى‌داند و شما نمى‌دانيد. (نور، آیه ۱۹)

انواع واکنش‌ها به روزه‌خواری علنی: ازآنجاکه اظهار روزه‌خواری حتی برای کسانی که مجوز روزه‌خواری را دارند، حرام و بلکه از خود خوردن روزه، بدتر است، جامعه نسبت به چنین حرمت‌شکنی‌ها و هنجارشکنی‌ها ممکن است عکس‌العمل‌های متفاوتی نشان دهد. در اینجا به چند نوع عکس‌العمل در رابطه با هنجارشکنی روزه‌خواری علنی در جامعه و مجامع عمومی‌اشاره می‌شود:

بی‌خیالی ضد ارزشی در برابر اظهار: یک نوع از واکنش‌هایی که شخص یا جامعه نسبت به هنجارشکنان ممکن است داشته باشد، واکنش بی‌خیالی ضد ارزشی است. به این معنا که کاری به هنجارشکنان نداشته باشد و اجازه دهد که این عمل هنجارشکنی انجام گیرد. ازنظر قرآن، اتخاذ چنین راهبردی در تقابل با هنجارشکنی نه‌تنها جایز نیست بلکه برای کسانی که خود را به بی‌خیالی می‌زنند و واکنشی را نشان نمی‌دهند، گناه شمرده می‌شود. خداوند در آیاتی ازجمله ۱۶۳ تا ۱۶۶ سوره اعراف با اشاره به کنش‌ها و واکنش‌های اصحاب سبت و جامعه یهودی نسبت به هنجارشکنی، دو راهبرد را مطرح می‌کند که از سوی افراد جامعه در پیش‌گرفته‌شده بود. یکی از این دو راهبرد بی‌خیالی نسبت به هنجارشکنان بود. در این آیات بیان‌شده که خداوند دو گروه از افراد جامعه را مجازات کرده و به شکل بوزینه درآورده است: ۱. گناهکاران؛ ۲. بی‌خیالان در برابر هنجارشکنان و گناهکاران. از این آیات به دست می‌آید که واکنش بی‌خیالی در برابر هنجارشکنی نه‌تنها جایز نیست، بلکه شخص را جزو هنجارشکنان قرار داده و همان عذاب مسخ به بوزینه بر سر ایشان نیز می‌آید. این‌گونه است که هنجارشکنان و بی‌خیالان مجازات می‌شوند.

از انکار قلبی تا اظهار زبانی: بر اساس همین آیات به‌خوبی روشن می‌شود که تنها آمران به معروف و ناهیان از منکر هستند که نجات می‌یابند. در حقیقت واکنش نسبت به هنجارشکنی و تقابل با آنان، تنها راه نجات از خشم و عذاب الهی نسبت به هنجارشکنی و حرمت‌شکنی به‌ویژه نسبت به شعائر الهی است. خداوند تنها آمران و ناهیان را از بحران عذاب دنیوی و اخروی نجات می‌دهد و بی‌خیالی در قالب اینکه ما مکلف به بردن مردم به بهشت نیستیم، راهکاری قرآنی تلقی نمی‌شود، بلکه اگر مجبور نیستیم که مردم را به بهشت ببریم، مجبوریم تا خودمان را از دوزخ دورنگه داریم. به سخن دیگر، اگر تکلیف واجبی نداریم تا دیگران را به بهشت ببریم و تنها باید انذار کرد و بشارت داد و ابلاغ رسالات الهی را انجام داد، اما یک تکلیفی نسبت به خودمان داریم که خداوند در این آیه و آیاتی دیگر بیان کرده است. آن تکلیفی که نسبت به خودمان داریم آن است که خودمان را از عذاب الهی دورنگه داریم. خداوند به‌صراحت می‌فرماید: اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، خودتان و خانواده‌تان را از آتشى كه سوخت آن، مردم و سنگ‌هاست حفظ كنيد، بر آن آتش‌ فرشتگانى خشن و سختگير گمارده شده‌اند. ازآنچه خدا به آن‌ها دستور داده سرپيچى نمى‌كنند و آنچه را كه مأمورند انجام مى‌دهند. (تحریم، آیه ۶) در این آیه به‌صراحت بیان‌شده که بر هر شخص است تا خانواده خویش را از آتش دوزخ نگه دارد که در قالب امربه‌معروف و نهی از منکر انجام می‌گیرد. جالب است بدانیم که وقتی عذاب الهی می‌رسد باید از آن منطقه دور بود تا گرفتار آثار آن نشد، از همین رو حضرت یونس (ع) با دیدن نشانه‌های عذاب پیش از دستور خروج، از آن منطقه دور شد و بر اساس همین سنت الهی است که خداوند به حضرت لوط (ع) فرمان داد که از منطقه دور شود و حتی به پشت سر خودش هم نگاه نکند تا از عذاب الهی در امان باشد. (هود، آیه ۸۱؛ حجر، آیه ۶۵) اصول امربه‌معروف و نهی از منکر در اسلام اولاً راهی برای نجات خود شخص از عذاب الهی است سپس راهی برای دور داشتن دیگران از عذاب. ازاین‌رو خداوند در سوره عصر بیان می‌کند که همگی در خسران و زیان هستند مگر آنکه چهار عمل اصلی ایمان و عمل صالح و توصیه دیگران به‌حق و صبر را انجام دهد. پس برای رهایی خود باید اجازه نداد دیگران گناه کنند و دست‌کم در قالب امربه‌معروف و نهی از منکر واکنش نشان داده و به تقابل با هنجارشکنی رفت؛ بنابراین برای نجات خودمان از دوزخ و عذاب الهی باید امربه‌معروف و نهی از منکر داشته باشیم هرچند وظیفه ما بردن دیگران به بهشت نباشد. این واکنش می‌تواند از انکار قلبی شروع و به انکار زبانی و توصیه به معروف و نهی از منکر تا انکار عملی و رفتاری از سوی مؤمنان و جامعه انجام گیرد. درآیات سوره اعراف که درباره اصحاب سبت بود، این انکار از قلبی به زبانی شدت یافته بود و مؤمنان با زبان امربه‌معروف و نهی از منکر می‌کردند.

مقابله با اظهار، تکلیف شرعی: ازنظر آموزه‌های وحیانی اسلام و قرآن، مقابله با هنجارشکنی یک تکلیف شرعی بر هر مسلمانی است. خداوند درآیات قرآن به فریضه امربه‌معروف و نهی از منکر اشاره می‌کند و خواهان اجرا و اقامه آن می‌شود. البته انکار قلبی که کمترین حد امربه‌معروف و نهی از منکر است، به ما این اجازه را می‌دهد که خود از محیط آلوده و هنجارشکنی دور شویم و در محیط آلوده نمانیم. لذا ماندن در محیط هنجارشکنی جایز نیست و باید با دور شدن نشان دهیم که قلبا از این رفتار ناخشنود هستیم. این واکنش که در قالب اجتناب مگریز انجام می‌شود راهکاری مناسب در شرایطی است که یا قدرت انجام زبانی و انکار زبانی را نداریم یا دست ما کوتاه است و قدرت اعمال قانون را نداریم و نمی‌توانیم کاری برای جلوگیری از هنجارشکنی انجام دهیم.به‌هرحال، تکلیف شرعی آن است که نسبت به هنجارشکنان روزه‌خواری علنی و اظهارکنندگان مقابله شود و این مقابله با توجه به شرایط امربه‌معروف و نهی از منکر یک تکلیف شرعی فراگیر برای همه مؤمنان است و اختصاص به برخی نهادها همچون نیروی انتظامی و مانند آن ندارد.

مقابله با اظهار، تکلیف قانونی: ازنظر قرآن برخی از گناهان افزون بر اینکه گناه محسوب می‌شوند، جرم نیز به شمار می‌آیند و راهکارهای قانونی برای آن در نظر گرفته‌شده است. ازجمله این اموری اشاعه گناه و ترغیب به هنجارشکنی و یا اظهار گناه همانند اظهار روزه‌خواری است. همان‌طوری که جامعه یک قوانینی دارد که شکستن آن هنجارشکنی است همانند عبور از چراغ‌قرمز، روزه‌خواری علنی نیز به معنای عبور از چراغ‌قرمز قانون است. در این موارد قانون مجازاتی را در نظر گرفته که باید مراعات شود. پس هنجارشکنانی که با بی‌حجابی قانون‌شکنی می‌کنند یا کسانی که با روزه‌خواری علنی قانون‌شکنی می‌کنند طبق قوانین اسلام باید بازداشت و مجازات شوند. بر اساس قوانین اسلامی، کسانی که هنجارشکنی می‌کنند به مجازات قانونی تعزیر می‌شوند. تعزیر برای بازدارندگی و بهداشت روانی جامعه و امنیت اجتماعی انجام می‌شود. بر اساس قوانین اسلامی، کسانی که هنجارشکنی می‌کنند باید متحمل مجازاتی شوند که از ۲۵ تا ۷۵ ضربه تازیانه را شامل می‌شود؛ بنابراین، روزه‌خواری علنی به‌عنوان یک هنجارشکنی و دهن‌کجی به قوانین جامعه مجازاتی را در پی دارد که همان تازیانه است. این نوع مجازات قابل خریداری یا تبدیل به مجازات زندان و حبس نیست و باید اجرا شود؛ زیرا برای تنبیه شخص خاطی و قانون‌شکن و عبرت دیگران انجام می‌شود.

حرمت ماه‌ِرمضانر ک به:

  1. قَدْر
  2. تدبّر
  3. قُرْآن
  4. راه انس
  5. شب قَدْر
  6. فرصت ویژه
  7. منابع قرآني
  8. انس‌ با قرآن
  9. شب‌های قَدْر
  10. لطایف قرآنی
  11. نخستین آیات
  12. لطایف قرآنی۱
  13. نگاهى به قرآن
  14. قرآن و کودکان
  15. عيدهای قرآنی
  16. اندرزهای قرآنی
  17. ۲۴ معمّای قرآنی
  18. ویژگی های قرآن
  19. قَدْر در نگرش قرآن
  20. داستان‌هاى قرآنی
  21. قرآن، کتاب فهم و عمل
  22. ضرب المثل های قرآنی
  23. آشنايي با مفاهيم قرآني
  24. خواندن قرآن آسان ولی فهم آن بسیار سخت
  25. نگاهی به فضیلت لیالی قَدْر در ماه مهمانی خدا ۱
  26. نگاهی به فضیلت لیالی قَدْر در ماه مهمانی خدا ۲

کارگاه صبر و تقوا ویژه نامه:

  1. قُرْآن
  2. شب قدر
  3. روز قدس
  4. شب ضربت
  5. عید پاکیزگی
  6. روز میهمانی
  7. شب های قدر
  8. ورود به ماه خدا
  9. «ماه‌ِرمضان» …
  10. عيد آمدوعيد آمد
  11. پیام «ماه‌ِرمضان»
  12. اعمال روز عیدفطر
  13. آثار اجتماعي روزه
  14. ستاره امام علي(ع)
  15. عید شیرینی و لبخند
  16. فلسفه و حكمت روزه
  17. «ماه‌ِرمضان» مى آید
  18. نام‌های «ماه‌ِرمضان»
  19. «ماه‌ِرمضان» در اروپا
  20. تغذیه در«ماه‌ِرمضان»
  21. خودسازي برآيند روزه
  22. اعمال «ماه‌ِرمضان»۱
  23. اسامی «ماه‌ِرمضان»
  24. سر سفره كرامّت خدا
  25. «رمضان» نام خداست
  26. پیام های عید سعید فطر
  27. عید فطر در کشور مالزی
  28. ماه‌ِرمضان» و زنگ انشاء
  29. کاریکلماتور «ماه‌ِرمضانیه»
  30. شب قدر در اشعار شاعران
  31. پیام «ماه‌ِرمضان» و خانواده
  32. «ماه‌ِرمضان»، ماه خودسازی
  33. عید فطر در کشورهای اسلامی
  34. «رمضان»، نامى از نام هاى خدا
  35. روز قدس، روز مستضعفين جهان
  36. «ماه‌ِرمضان»، فرصت يكتاپرستي
  37. ماه‌ِرمضان» در فرهنگ مردم ایران
  38. ثواب قرائت قرآن در «ماه‌ِرمضان»
  39. روز عید، روز عبادت و گرفتن جایزه
  40. تهران و «ماه‌ِرمضان»، در گذر تاریخ
  41. شیراز و «ماه‌ِرمضان»، در گذر تاریخ
  42. پرتوى از سيره و سيماى امام على(ع)
  43. مازندران و «ماه‌ِرمضان»، در گذر تاریخ
  44. اهمیت «ماه‌ِرمضان» در کلام پیامبر(ص)
  45. صد شکر که این آمد و صد حیف که آن رفت
  46. پیامبر(ص) به استقبال «ماه‌ِرمضان» می رود
  47. «ماه‌ِرمضان» ایرانی و آیین‌های فراموش شده
  48. «ماه‌ِرمضان» در بیان معصومین علیهم السّلام
  49. سحريِ سالم مهمّ ترين وعده غذايي «ماه‌ِرمضان»
  50. شعری از امام خمینی(ره) به مناسبت «ماه‌ِرمضان»
  51. شعری از آيت‌الله صافي گلپايگاني به مناسبت «ماه‌ِرمضان»

باکس شناور "همچنین ببنید"

لبّیـك

لبّیـك

ابونصربزنطی می‌گوید: خدمت امام رضا (ع) عرض كردم: فدایت شوم؛ چند سالی است كه از …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *