خانه / آیین زندگی / آفت خوبی
آفت خوبی

آفت خوبی

آفت خوبیشخصی به جرم قتل زندانی شد. قاضی حکم قصاص صادر کرد. (۱) خدمتکارش تونلی به داخل زندان زد. وسایل حرکتش را آماده ساخت. نیمه‌شب، او را از زندان فراری داد. هر دو اندکی از شهر دور شدند.

  • خدمتکار گفت: تصور کن الآن اگر من نبودم تو را برای نوشتن وصیتت در زندان آماده می‌کردند.
  • شخص گفت: سپاسگزارم، جبران می‌کنم.
  • خدمتکار گفت: نزدیک طلوع است. تصور کن چه حالی داشتی، الآن من نبودم، داشتی با خانواده‌ات و فرزندانت وداع می‌کردی؟
  • شخص گفت: سپاسگزارم، جبران می‌کنم.
  • خدمتکار تا خواست بار دیگر دهانش را باز کند.
  • شخص گفت: تو برو. می‌روم خود را تسلیم می‌کنم. اگر اعدام شوم یک‌بار خواهم مرد ولی اگر زنده بمانم با ابن همه منّت‌نهادن های تو هرروز پیش چشمت، هزاران بار مرده و زنده خواهم شد. (۲)

آفت خوبی

از خوبی دیگران در حق خودتان سپاسگزاری كنید. باید به خاطر داشت كه خدا تمام اعمال ما را ثبت می‌کند و نیازی به یادآوری ما ندارد! خوبی‌های خودتان را به دیگران از یاد ببرید. هرگز نیکی‌های خود را با منّت‌نهادن باطل نکنید. (۳) كار خیر خوب است اما در صورتی كه شرایطش رعایت شود. منّت گذاشتن، عمل نیک را تباه می‌کند. (۴)

پاورقی:

  1. وَ لَكُمْ فِي الْقِصَاصِ حَيَاةٌ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ؛ اى خردمندان، شما را در قصاص كردن زندگى است. باشد كه پروا كنيد. بقره، ۱۷۹. کیفری همسنگ جُرم. کشندهٔ یکی را کشتن. (ترجمان ترتیب عادل) مانند جرم مرتکب شده مجرم را مجازات کردن. (اصطلاح فقه)
  2. نیکویی و احسانی را که شخص دربارۀ کسی کرده به‌ یاد او آوردن و به‌ رخ وی کشیدن، منّت‌نهادن است. شمارهٔ احسان و نیکویی‌هایی که درباره کسی کرده و بار نعمت بر آن‌کس نهاده و وی را مرهون احسان خود دانسته است. (ناظم الاطباء) نیکی خویش را بر کسی شمردن. سپاس که عطابخش نهد عطا یافته را. شخص خوبی و احسان خود را به رخ احسان شده بکشد. (یادداشت به خط مرحوم دهخدا)
  3. يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَىٰ كَالَّذِي يُنْفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ ۖ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا ۖ لَا يَقْدِرُونَ عَلَىٰ شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا ۗ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ؛ اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، همانند آن‌کس كه اموال خود را از روى ريا و خودنمايى انفاق مى‌كند و به خدا و روز قيامت ايمان ندارد، صدقه‌هاى خويش را به منّت‌نهادن و آزار رسانيدن باطل مكنيد. مثَل او مثَل سنگ صافى است كه بر روى آن خاك نشسته باشد. به ناگاه بارانى تند فروبارد و آن سنگ را همچنان كشت ناپذير باقى گذارد. چنين كسان ازآنچه كرده‌اند سودى نمى‌برند، كه خدا كافران را هدايت نمى‌كند. بقره، ۲۶۴
  4. امیرالمؤمنین علي علیه‌السلام: الْمَنُّ يُفْسِدُ الْإِحْسَانَ؛ غرر الحکم: ۷۸۴

باکس شناور "همچنین ببنید"

انقلاب فرهنگی

تحول فرهنگی

پس از انقلاب، دانشگاه‏ ها عرصه تاخت‌وتاز گروهک‏ های مختلف شد و روند تحصیل و …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *