خانه / آیین زندگی / هنر زندگی
زندگی

هنر زندگی

زندگی هنری است که به دانش نیازمند است. زندگی احساسی مطبوع است که درک آن بستگی به تلاش و کوشش دارد. هنر زندگی را باید آموخت و با تمرین به عادت تبدیل کرد. از بزرگ‌ترین دردهای بشر است که در دنیا هیچ دانشگاهی هنر زندگی کردن، هنر عشق ورزیدن و هنر شاد بودن را آموزش نمی‌دهد. آن‌که از هنر زندگی هیچ نمی‌داند، به زندگی عشق نمی‌ورزد. آن‌که هنر زندگی را نیاموخته، در زندگی از عهده هیچ کاری برنمی‌آید، هیچ نمی‌فهمد. آن‌که هیچ نمی‌فهمد، بی‌ارزش است. ولی آن‌که زندگی را می‌فهمد؛ بی گمان در زندگی عشق می‌ورزد، مشاهده می‌کند، می‌بیند. هرچه بیشتر دانش هنر زندگی آموخته شود، عشق بدان بزرگ‌تر است. عشق مرز ندارد. عشق محدوده تعیین نمی‌کند. ممکن است کسی در درون عشق داشته باشد و دلش عاشق باشد، اما کمتر کسی است که هنر عشق‌ورزی داشته باشد؛ زیرا در زندگی عشق‌ورزی یک ورزش است که با تمرین عملی به دست می‌آید و به عادت تبدیل می‌شود. آنچه در زندگی مهم است، اظهار عشق است که باید هرکسی بیاموزد و به‌عنوان یک مهارت در زندگی‌اش به کار گیرد.[۱]

در آموزه‌های وحیانی راهکارهایی برای عشق‌ورزی، اظهار عشق و … آمده است؛ اما آنچه می‌تواند عشق‌ورزی را بی‌تأثیر کند، بی‌توجهی به آموزه‌های وحیانی است. ازاین‌رو، با توجه به تفاوت‌های جنسیتی اظهار عشق با کلمات زیبا و نمایش آن با زیباترین آرایش‌ها و جامه‌ها باید باشد. پیامبر (ص) درباره تأثیر عشق‌ورزی با واژگان مناسب برای مردان می‌فرماید: اين گفته مرد به همسرش: «دوستت دارم.» هيچ‏گاه از قلبش بيرون نمى ‏رود. امام‌باقر (ع) می‌فرماید: براى زن سزاوار نيست كه به خود نرسد هرچند با گردنبندى و مختصر حنايى؛ گرچه سالخورده باشد.[۲] البته توجه به تفاوت‌های جنسیتی در اظهار عشق است که امام‌رضا (ع) موهاى خود را رنگ می‌کرد. خضاب داشت.[۳]

پانویس:
[۱] هنر عشق ورزیدن (The Art of Loving)، ترجمه پوری سلطانی، انتشارات مروارید، فیروزه. اریش فروم؛ Erich From (زادهٔ ۲۳ مارس ۱۹۰۰ - درگذشته ۱۸ مارس ۱۹۸۰) از برجسته‌ترین نمایندگان مكتب روانشناسی اومانیستی است.
[۲] قَوْلُ الرَّجُلِ لِلْمَرْأهِ «إنّي اُحِبُّكِ» لا يَذْهَبُ مِنْ قَلْبِها اَبَداً؛ اين گفته مرد به همسرش كه «من تو را دوست دارم» هيچ‏گاه از قلب زن بيرون نمى‏رود. وسایل الشیعه، ج ۱۴، ص ۱۰ و امام‌باقر (ع): لايَنْبَغي لِلْمَرْأَهِ أَنْ تُعَطِّلَ نَفْسَها وَ لَوْ أَنْ تُعَلِّقَ في عُنُقِها قَلادَهً وَ لايَنْبَغي أَنْ تَدَعَ يَدَها مِنَ الْخِضابِ وَ لَوْ أَنْ تَمْسَحَها مَسْحاً بِالْحَناءِ و إنْ كانَ مُسِنَّهً؛ براى زن سزاوار نيست كه به خود و سرووضعش نرسد هرچند که شده گردنبندى به خود بياويزد. دستش را بى‏رنگ رها كند هرچند که مختصر حنايى بگذارد؛ گرچه سالخورده باشد. همان، ص ۱۸. [۳] حسن بن‏جهم از اصحاب امام کاظم و امام رضا (ع) ‌گوید‌: امام‌رضا (ع) موهاى خود را رنگ كرده بود. پرسیدم: فدايت شوم! خضاب گذاشته‏اى؟! فرمود: بله چراکه آراستن موجب افزايش پاک‌دامنی زنان مى‌شود؛ و زنان، عفت و پاک‌دامنی را به‌این‌علت رها كردند كه شوهرانشان آراستن خويش را ترك نمودند. آيا خوش دارى كه همسرت را به همان شكلى ببينى كه تو را در حال ژوليدگى مى‌بيند؟ عرض كردم: نه. فرمود: پس اين، همان است. كافى، ج‏۵، ص‏۵۶۷؛ وسائل الشيعه، ج‏۱۴، ص‏۱۸۳.

باکس شناور "همچنین ببنید"

مهربانی

نرم‌دلی

برخی چنان دل‌رحم و نرم‌دل می‌شوند که مظهر عشق و محبت، شفقت و رحمت می‌شوند. …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *