خانه / گلزار ادب / شعر / بی‌نهایت سبز
بی‌نهایت سبز

بی‌نهایت سبز

تو از شکوفه پری از بهار لبریزی/
تو سرو سبز تنی با خزان نمی‌ریزی/
تو آفتاب بلندی ز عشق سرشاری/
تو در خالی این شب ستاره می‌ریزی/
تمام خانه پر از نور ناب خواهد شد/
اگر به صبحدم ‌ای آفتاب برخیزی/
شبی که مرگ می‌آید به قصد کوچه عشق/
چو بال شوق ز بالای ما می‌آویزی/
بهار با تو درختی است بی‌نهایت سبز/
دریغ و درد از این بادهای پاییزی/
شبی چو ابر بیا تا به باغ خاطر من/
چنانکه با همه جان من در آمیزی

سلمان هراتی[۱]

[۱] . سلمان هراتی، با نام اصلی سلمان قنبر هراتی، (۱ فروردین ۱۳۳۸ در مزردشت تنکابن – ۹ آبان ۱۳۶۵) از شاعران متعهد بود. تخلص او در شعر آذرپاد بود. درس‌های ابتدایی تا پایان دوران متوسطه را در زادگاهش خواند. سپس در دانشسرا پذیرفته شد و در رشتهٔ هنر، مدرک فوق دیپلم اخذ کرد. از نوجوانی با قلم و دفتر و کتاب، انس و الفت گرفت. از همان ابتدای جوانی به دلیل فقر مادی، برای گذراندن معاش به شاگردی می پرداخت و با چوپانان محلی (گالش ها) به چوپانی می رفت و از همین رهگذر با ترانه های محلی آشنایی پیدا کرد. پس از پایان تحصیلات در مدارس روستاهای دور لنگرود مشغول تدریس شد. از ۱۳۵۲ به نوشتن روی آورد و سرودن شعر را تجربه کرد. سلمان با شعر متعهد پیوندی ناگسستنی داشت و از همین روست که صمیمیت و خلوص و بی پیرایگی در اشعارش موج می زند و شعر او را از شعر دیگر معاصران متمایز می سازد. از سلمان هراتی سه مجموعه با نام های: از این ستاره تا آن ستاره، از آسمان سبز و دری به خانه خورشید به چاپ رسیده است. زنده یاد سلمان هراتی از مصادیق شعر انقلاب است. از او اگر چه بر پیشانی زمانه جز سه دفتر شعر باقی نیست اما همین سه دفتر کافی است تا بتوان در همه قالب های شعری نمونه های کاملی از شعر انقلاب را یافت. در غرب تهران، میدانی به نام این شاعر نامیده شده است. در ۹ آبان ۱۳۶۵ هنگام عزیمت به لنگرود در سانحهٔ رانندگی درگذشت. آرامگاه وی در تنکابن واقع است. بر سنگ مزارش، این بیت نوشته شده است: آه از پاییز سرد، ای کاش من/از تو باغی در بهاران داشتم.

باکس شناور "همچنین ببنید"

سلام تابستان

سلام تابستان

سلام تابستان !فصلِ خوبِ خاطره انگیزِ من ؛نفسِ گرمِ تو را دوست دارم ،بویِ فراغت …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *