خانه / سرای دانش / تاریخی / چرا رضا ؟
امام رضا ع

چرا رضا ؟

چرا مشهورترین لقب امام هشتم، «رضا» به معنای «خشنودی» است؟ در بین امامان، بعد از امام علی(ع) هیچ کدام به اندازه امام رضا (ع) لقب های متعدد ندارد. بعد از ولایتعهدی امام (ع) هم مامون دستور داد روی سکه بزنند: «الامیر الرضا ولیعهد المسلمین علی بن موسی»، البته سیاسی بودن این اقدام از همان اول آشکار بود. این سکه ها الان هم در موزه آستان قدس هست. به امام جواد (ع) عرض شد: گروهی می پندارند که چون مامون پدر شما را برای ولایت عهدی خود پسندید، ایشان را رضا یعنی پسندیده نامید و این لقب از همه مشهورتر است. امام (ع) فرمود: خلاف می گویند، بلکه خدا او را رضا نامید، زیرا او برای خدا در آسمان و برای رسولش و ائمه بعد از او (ع) در زمین مرضی «پسندیده، خوشایند و مقبول» بود. عرض شد: آیا مگر سایر پدرانتان (ع) این گونه نبودند؟ امام (ع) فرمود: آری بودند. عرض کردم: پس چرا از این میان فقط پدرتان رضا نامیده شد؟ فرمود: چون همان طور که طرفدارانش به ایشان رضایت دادند، مخالفین نیز به ایشان رضایت دادند، و این حالت برای پدران و اجداد ایشان اتفاق نیفتاد و لذا از بین آنان فقط ایشان رضا نامیده شد. [۱] امام کاظم (ع) فرزندش علی را رضا نامید و می فرمود: فرزندم رضا را صدا کنید. به فرزندم رضا گفتم. فرزندم رضا به من گفت. فقط زمانی که با امام رضا (ع) صحبت می کردند، به ایشان ابالحسن می گفتند.[۲] برجسته‏ ترين سيماى امام رضا (ع) كه زمینه رسيدن به كمالات ديگر بود، جامعیت و وحدت در شخصیت، اصول و ضوابط ولایتمداری، اخلاق عالی و ممتاز، پرهیزکاری و تقوا، سخاوت، صبر و مقاومت، عزت نفس، اخلاق و رفتار با مردم و خانواده، بندگى و عبوديت حضرت (ع) بود. امام (ع) به اخلاق عالی آراسته بود و بدین سبب دوستی همه را به خود جلب كرد، هم چنین انسانیت حضرت، بی‌مانند بود و در حقیقت تجلی روح نبوت و مصداق رسالتی بود كه حضرت از امانت‌داران آن به شمار می‌رفت. دیده نشد امام (ع) هرگز در سخن گفتن با كسی درشتی كند. سخن كسی را پیش از فراغ از آن، قطع كند. هرگز درخواست كسی را كه  قادر به انجام دادن آن بود، رد نکرد. هرگز پاهای خود را، جلو همنشین، دراز نمی‌كرد. هرگز خدمتکاران خود را بد نگفت. قهقهه نمی زد، بلكه خنده‌اش تبسم بود. هرگز در برابر همنشین تكیه نمی‌كرد. هر كه بگوید در فضلیت، كسی را مانند او دیده ام، باور نكنید.[۳] روز عید مامون برای نماز از امام (ع) دعوت کرد. ایشان با ساده‌ترین لباس مخصوص عید، حاضر شد. چون همراهان، این وضعیت را دیدند، آنان هم چون امام راه افتادند. [۴]

کتابنامه امام رضا علیه السلام

[۱] احمد بن محمد بن ابی نصر بـِزَنطی به نقل از شیخ صدوق. کشف الغمه فی معرفه الأئمه، محقق: رسولى محلاتى، هاشم، ج ‏۲، ص ۲۶۰، اربلى، على بن عیسى‏، کشف الغمه فی معرفه الأئمه، محقق: رسولى محلاتى، هاشم، ج ‏۲، ص ۲۶۰، صدوق، محمد بن علی، عیون اخبار الرضا علیه السلام، ج ۱، ص ۱۳، ح ۱؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالأنوار، ج ۴۹، ص ۴، ح ۵.[۲] سلیمان بن حفص مروزی به نقل از امام کاظم (ع).[۳] محمدباقر مجلسی، المكتبة الاسلامیه، تهران، ۱۳۷۱، ص ۹۰ -۹۱، علی بن عیسی، الاربلی، كشف الغمه، ج ۳، ص ۱۵۶ – ۱۵۷، به نقل از ابراهیم بن عباس صولی از اصحاب امام رضا (ع)[۴] این لباس عبارت بود از دو قطیفه روی لباس و عمامه سفیدی از كتان كه به سربسته بود  كه یك طرف آن را به سینه و طرف دیگرش را میان دو شانه انداخته بودند عصایی به دست داشتند، در حالی كه كفش برپا نداشتند. ابن بابویه، صدوق، عیون اخبار الرضا علیه السلام، ج ۲، ص ۱۸۴، محقق و مصحح: علی اكبر غفاری، ج ۱، ص ۶۲۸ و اسلام پدیا.

باکس شناور "همچنین ببنید"

مولود بابرکت

فرزند بابرکت

در میان اهل‌بیت (ص)، پس از حضرت فاطمه (س)، کوتاه‌ترین زندگانی را کسی دارد که …

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *