چهارشنبه , ۲۳ آبان ۱۳۹۷
خانه / مناسبت ها / شمسی / پیروزی «انقلاب»

پیروزی «انقلاب»

۲۲ بهمن ۱۳۵۷، خاطره ای است ماندگار در تاریخ اقتدار ملت ایران. روزی است که امت به رهبری امامشان طعم خوش پیروزی و استقلال را چشیدند؛ روز پیروزی خون بر شمشیر، روز رهایی ملت مسلمان ایران از چنگال استعمار، روز قدرت نمایی و اقتدار ایران و روز ذلت امریکا و اسرائیل. ۲۲ بهمن امسال، سال روز آن شور و حماسه است. ۲۲ بهمن ۱۳۵۷، آخرین موج بزرگ و توفنده ای بود که موج های خون را در طول سالیان پرحادثه انقلاب، به ساحل پیروزی رساند و طنین جاودانه اش در گوش تاریخ ماندگار شد.۲۲ بهمن ۱۳۵۷، در راه بازگشت از آن کارخانه بودم که شنیدم رادیو گفت: صدای انقلاب اسلامی ایران، ماشین را نگه داشتم، از ماشین آمدم پایین، روی زمین خیابان افتادم زمین و سجده کردم. به قدری برای من عجیب بود این حادثه ! …

خاطرات رهبر معظم انقلاب درباره اوضاع متشنج روزهای پیروزی انقلاب

مقام معظم رهبری حضرت آیت‌الله خامنه‌ای در خاطرات خود که توسط مرکز اسناد انقلاب اسلامی ثبت و ضبط شده است درباره اوضاع متشنج روزهای پیروزی انقلاب و فعالیت‌های گروه‌های کمونیست می‌فرمایند: « هر ساعت آن روزها یک حادثه بود، هر ساعت یک حادثه بود؛ حادثه بزرگ و تعیین کننده و سرنوشت‌ساز، و امام بزرگوار به طور مستقیم و غیر مستقیم، محور همه این حادثه‌ها و مرجع همه سؤال‌ها و بازکننده همه گره‌ها بود.هر لحظه‌ای از لحظات یک مسئله‌ای وجود داشت و هر ساعتی یک حادثه و یک مخاطره. یک روز من داشتم بین این دو، سه تا مقر را برای یک کاری، با سرعت، با عجله می‌رفتم: یکی از دوستان من را نگه داشت، گفت: شماها این جا مشغول کارهای خودتان هستید؛ تخریب می‌کنند. من خیلی به نظرم جدی نیامد، اصلاً حادثه بود که قدرت ذهنی و حتی چشم انسان قادر نبود که همه این حوادث را ببیند. تمام مشکلات و فتوحات و حوادث و تازه‌های کشور در این محدوده مکانی کوچک و در آن چند روز داشت خودش را نشان می‌داد و بر یک عده معدودی تحمیل می‌شد که این‌ها باید این‌ها را حل و فصل می‌کردند، لااقل می‌دیدند و واقعاً چنین قدرتی وجود نداشت برای هیچ کسی، خیلی مشکل بود، خیلی روزهای دشوار و پرحادثه‌ای بود. من خیلی برایم این مطلب حساس نیامد. رفتم در آن محلی که داشتیم، در همان دبیرستان علوی، یک نفر دیگر یا همان برادر آمد گزارش مفصل‌تری داد. من احساس کردم که یک حادثه‌ای است و بروم ببینم. پرسیدیم: کجا بیشتر حساس است؟ یک کارخانه‌ای را اسم آوردند، گفتند در این کارخانه عده‌ای هستند . من گفتم من خودم بروم ببینم که چه خبر است. رفتم کارخانه، دیدم بله، کارگران این کارخانه هشتصد نفر بودند، پانصد دختر و پسر کمونیست بر این‌ها اضافه شده بودند…من رفتم آنجا دیدم وضع این طوری است و مشغول حل و فصل قضایا شدم. روز من آنجا گذشت. این روز مثلاً بیست و یک بهمن بود.

“خاطرات ناب” برشی از خاطرات شهید محلاتی
من هم یک نوار قرآن برده بودم و یک نوار خمینی ای امام، یک سرود هم بود که ظاهراً آن موقع می‌خواندند. یک پیامی هم آن روز امام داشتند که مردم از خودشان دفاع کنند و دستورالعمل آن روز بود. ما رفتیم آنجا. ساعت شش و ربع بود آنجا من هم نگفتم سخنگو کی هست، رادیو را روشن کردیم و گفتم: بسم الله الرحمن الرحیم . این صدای انقلاب اسلامی ایران است … مردم با شنیدن این مطلب خیلی غوغا کرده بودند. یک مقدار صحبت کردم و پیام امام را خواندیم و نوارها را گذاشتیم. شهید شیخ فضل‌الله محلاتی در کتاب خاطرات خود در باره نحوه تصرف رادیو می‌گوید: « در اینجا باید از نیروی هوایی و جوان‌های نیروی هوایی و همافرها هر کسی واقعاً تشکر کند. اولین نیرویی که مقابل آنها ایستاد، همان نیروی هوایی و همافرها بودند. فردا صبح امام فرمود که شما بروید و مردم را توی خیابانها دعوت کنید، برای اینکه دفاع کنند، حمله نکنند. ما یکی از ماشین‌های مدرسه علوی را بلندگو گذاشتیم و رفتیم اول جلوی نیروی هوایی و پیام امام را رساندیم و یکی از این همافرها صورتش را با ذغال سیاه کرده بود که او را نشناسند، یک هفت‌ تیر هم دستش بود، آمد توی ماشین من و همینطور توی خیابان می‌گشتیم. رسیدیم جلوی دانشگاه آنجا یک مشت جوان‌های چپی بودند، وقتی پیام امام را خواندم ماشین ما را سنگباران کردند و شیشه هایش را شکستند که چرا می‌گویید حمله نکنید و دفاع کنید. از آنجا آمدم جلوی میدان عشرت آباد، اینها حمله کرده بودند و اداره نظام وظیفه را آتش زده بودند، تیراندازی بود. من پیام امام را آنجا اعلام کردم که آنجا هم از در و دیوار و از چپ و راست همینطور تیر می‌آمد و به ماشین ما می‌خورد. ما زیر آتش رگبار تیرها دو مرتبه برگشتیم و آمدیم و رفتیم. به هر صورت پادگان‌ها یکی بعد از دیگری سقوط کرد و دیگر رژیم نیروی خودش را از دست داد، تا عصر هم همینطور تیراندازی بود.

***این صدای انقلاب اسلامی ایران است***

عصر ما تصمیم گرفتیم که برویم رادیو تلویزیون را تصرف کنیم. آنجا هم زد وخورد بود و بخصوص در جام‌جم خیلی از نیروهای ارتشی استقامت می‌کردند. چون راديو را اگر کسی بگیرد، کار دیگر تمام است. من چهار نفر مسلح برداشتم و رفتم برای تصرف رادیو. یک ایستگاه رادیو داریم در بیسیم، نزدیک چهار راه سیدخندان. ما تا نزدیکی‌های چهارراه قصر توانستیم برویم. هرجا که رفتیم دیدیم که تیراندازی است، نمی‌گذاشتند که برویم توی خود بیسیم. البته یک مهندسی که من حالا اسمش یادم نیست – خدا خیرش بدهد – در تماس با ما بود و می‌گفت: اگر خودتان را برسانید داخل رادیو – آنجا هم تعطیل بود، همه فرار کرده بودند- من دستگاه را راه می‌اندازم. به هر صورت رفتیم، در حالی که از هر کوچه‌ای که خواستیم برویم وارد خیابان شویم دیدیم تیراندازی است. نیم ساعتی رفتیم توی دفتر مرکز اعتصابات [ کمیته اداره اعتصابات ] که مرحوم باهنر و این‌ها آنجا دفتری داشتند و از آنجا دوباره تلفن کردیم به آن مهندس و گفتیم که ما از هر کوچه‌ای که می‌آییم تیراندازی است. گفت که من در را باز می‌گذارم که ماشینتان دم در معطل نشود شما بروید دم پل از آنجا با سرعت بیایید داخل همین کار را کردیم و رفتیم . حتی گلوله‌ای به ماشین ما اصابت نکرد و ما رفتیم داخل بیسیم.ساعت پنج و ربع بعد ازظهر بود. سه ربع – یک ساعتی طول کشید تا این بنده خدا دستگاه را راه انداخت. من هم یک نوار قرآن برده بودم و یک نوار خمینی ای امام، یک سرود هم بود که ظاهراً آن موقع می‌خواندند. یک پیامی هم آن روز امام داشتند که مردم از خودشان دفاع کنند و دستورالعمل آن روز بود. ما رفتیم آنجا. ساعت شش و ربع بود آنجا من هم نگفتم سخنگو کی هست، رادیو را روشن کردیم و گفتم: بسم الله الرحمن الرحیم . این صدای انقلاب اسلامی ایران است … مردم با شنیدن این مطلب خیلی غوغا کرده بودند. یک مقدار صحبت کردم و پیام امام را خواندیم و نوارها را گذاشتیم.

*** اهمیت رادیو و تلویزیون برای امام خمینی ***

بعد ما فهمیدیم که این رادیو تلویزیون چقدر خوراک می‌خواهد. ما یک ساعت آنجا رادیو را اداره کردیم. فریدون سحابی برادر مهندس سحابی هم همراه من آمده بود. حالا نمی دانم او چه می کند، گاهی من می نوشتم او می‌خواند. گفتم من می‌نویسم شما بخوان . گاهی از حفظ همینطوری می‌خواندیم. دو دفعه پیام امام را گذاشتیم، دو دفعه نوار را گذاشتیم. ساعت شش و ربع تلفن کردند و گفتند که جام‌جم گرفته شد و آنجا را متصل کردند به جام‌جم. ما هم سوار ماشین شدیم رفتیم جام‌جم. وقتی رفتیم دیدیم آقای موسوی اردبیلی پیام امام را خوانده و دارند یکی یکی پیام می‌دهند. کارگردان هم چپی‌ها بودند، قطب‌زاده هم آمده بود آنجا. من گفتم: به این آقایان که یکی از شما یا یکی از ما بمانیم اینجا و اینها گفتند: نه، می‌رویم فردا مهندس بازرگان – که نخست وزیر است – هر کسی را بخواهد تعیین می‌کند تا بیاید اداره کند. اگر آن شب گوش به صحبت من داده بودند این طور رادیو تلویزیون دست این‌ها نمی‌افتاد و لذا تا ۴۸ ساعت ظاهراً پیامهای چپی‌ها پخش می شد. بالاخره فردا، قطب زاده حکمش را از مهندس بازرگان گرفت و رفت که آنجا را تحویل بگیرد، اما چپی‌ها تحویل نمی دادند. به هر صورت آنجا مانده بود ولی هیچکاره بود.یک روز صبح من رفتم خدمت امام دیدم که امام خلقشان تنگ است. چند تا کاغذ دست من بود، فرمودند: این کاغذها را بگذار اینجا، برو قطب‌زاده را بردار بیاور. من آمدم تلفن کردم به قطب‌زاده و گفتم: امام فرموده من بیایم تو را بردارم بیاورم، خودت می‌آیی یا با اسلحه بیاوریمت. با او شوخی کردم. گفت نه تا یک ربع دیگر می‌آییم، بعد آمد و امام او را برد توی اتاق و به او فرمود که باید [رادیو و تلویزیون] صدای انقلاب اسلامی بشود، آرم تلویزیون اسلامی شود و چپی‌ها را کنار بزنی، من هم پشتیبانی‌ات می‌کنم، و الّا یکی دیگر را می‌گذارم.آنها به جای کلمه انقلاب اسلامی ، می‌گفتند صدای انقلاب. خلاصه قطب زاده را با تهدید فرستاد و دیگر صدا، صدای انقلاب اسلامی شد، و به هر صورت یکی از برنامه‌هایی که ما داشتیم همان برنامه گرفتن رادیو در آن شب بود.

حکومت جمهوری اسلامی

ساعت چهار بعد از ظهر ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ به دنبال جوش و خروش مردم، حکومت نظامی اعلام شد. به دنبال فرمان حضرت امام خمینی رحمه الله، مردم بی اعتنا به حکومت نظامی به مبارزات دلاورانه شان ادامه دادند و تا پایان روز بیست و دوم، با اندک درگیری و مقاومت، مراکز دولتی و نظامی را از آنِ خود کردند. بدین ترتیب، با سرنگونی نظام دو هزار و پانصد ساله شاهنشاهی، «حکومت جمهوری اسلامی» تشکیل شد.

***سجده شکر انقلاب***

روز بیست ودوم بهمن در راه بازگشت از آن کارخانه بودم که شنیدم رادیو گفت: صدای انقلاب اسلامی ایران، ماشین را نگه داشتم، از ماشین آمدم پایین، روی زمین خیابان افتادم زمین و سجده کردم. به قدری برای من عجیب بود این حادثه ! اگرچه بعد از آمدن امام، خب، معلوم بود که حادثه اتفاق افتاده، اما اینکه از صدای ایران، از فرستنده رسمی کشور این صدا به گوش من برسد، این برای من یک چیز اصلاً باورنکردنی بود. و این حرف خنده‌آور را هم به شما بگویم که تا مدت‌ها، شاید تا چند هفته، دائماً این فکر و این شک برای من پیش می‌آمد که من نکند خواب باشم! و کاری می کردم که اگر خوابم، از خواب بیدار بشوم؛ دیدم نه خیر، از خواب بیدار نمی‌شوم و معلوم شد که نه خیر، بیداری است و واضح ترین و جدی ترین و اصیل‌ترین حوادث بیداری دوران عمر ما هم هست.»

تبریک

سلام بر روح اللّه، سلام بر شهیدان انقلاب، سلام بر سپیده دم ۲۲ بهمن، سلام بر خیابان ژاله و جمعه خونینش. امروز بعثت مجدد اسلام و حیات دوباره مذهب است. امروز تحقق «هیهات منّا الذلّه» حسینی است. امروز روز تجدید بیعت با رهبری انقلاب و تجدید میثاق با خون شهیدان است. ۲۹ بهار بر این انقلاب گذشته است و خزان هرگز جسارت روی آوردن به این فصل سبز و باغ سرخ و لاله زار را نیافته است. درود و تبریک به ملت غیرتمند ایران که همواره پاسدار ارزش های انقلابی شانند و در انتظار سکاندار کشتی هدایت.

منابع:

  1. پایگاه مرکز اسناد انقلاب اسلامی؛ http://www.irdc.ir
  2. مجله گلبرگ بهمن ۱۳۸۶، شماره ۹۵، پیروزی انقلاب و http://www.irdc.ir

باکس شناور "همچنین ببنید"

مهاجرت

مهاجرت

کوچ کردن، رفتن از شهری به ‌شهر دیگر و در آن جا وطن کردن، کوچ …