جمعه , ۴ اسفند ۱۳۹۶
خانه / آیین زندگی / عبرت از «پاییز‏»
عبرت «پاییز‏»

عبرت از «پاییز‏»

  • عبرت «پاییز‏»از بهار باید «الهام‏» گرفت و از پاییز، «عبرت‏»!
  • جوانى، زیباترین گل بهارى است که در بوستان عمر می شکفد.
  • کسى که «نقد جوانى‏» را رایگان از کف بدهد، کوله ‏بارى از «حسرت‏» را تا دامنه قیامت ‏بردوش خواهد کشید.
  • اگر چشم، دریاى هوس شود، قایق گناه در آن حرکت می کند.
  • دریغ! اگر عمر، در خواب و غفلت ‏بگذرد!
  • براى مقاومت در برابر سیل «تهاجم فرهنگى‏»، باید سدّ ایمان زد و از مرز عقیده و عفاف، نگهبانى کرد.
  • «خود» باختگان در برابر فرهنگ بیگانه، به راحتى «خدا» را هم می بازند.
  • جوانان آگاه و با فرهنگ، آرامش روح را در زندگى آمیخته به معنویت و خداجویى می یابند و زندگى منهاى خدا را تکرار بى‏ روح لحظه‏ ها و هفته‏ ها می دانند.
  • خواهران عفیف، مظهر نجابت ‏شیعه و وارث خون شهیدانند که‏ رسالت تعهد و تقوا بردوش دارند.
  • «حجاب‏» را، نه زندانى که در آن محبوس ‏باشند، بلکه قلعه و دژى می شناسند که از ورود غارتگران و مهاجمان‏ جلوگیرى می کند.
  • سیراب از «کوثر عفاف‏»اند و آسوده در «سایه سار حجاب‏».
  • از جوان جامعه ما انتظار است‏ سروى ریشه دوانده در اعماق تاریخ و فرهنگ ریشه‏ دار «خویشتن‏» باشد، نه هرزه گیاهى روییده در مزبله ‏«بیگانگان‏».
  • آیا غرور «مسلمانى» اجازه می دهد «عروسک کوکى» غرب باشیم؟…
  • از نخستین روز تکلیف، تا پایان عمر، انسان بار امانتى را بر دوش‏ می کشد که هر لحظه امکان افتادن و شکستن آن هست.
  • به قول حافظ: «آسمان بار امانت نتوانست کشید…»
  • این که صاحب «عقل» و «انتخاب» هستیم، از یک سو مایه مباهات‏ است، از سوى دیگر تکلیف را سنگین و وظیفه را حساس می سازد.
  • انتخاب گرى انسان، تعیین کننده «سرانجام» و «سرنوشت» اوست و این عقل و خرد است که در راه «بهترین»، او را یارى و راهنمایى می کند. تاچه اندازه به این «راه‏» نمایى اهمیت دهیم، یا نسبت‏ به آن کم توجّه باشیم ‏و بى ‏اعتنا.
  • ما، یک عمر، بار حساس و شکستنى شیشه بردوش می کشیم. تنها بردوش گرفتن این بار، افتخارآمیز نیست; بلکه اگر سالم و بى حادثه آن را به ‏«مقصد» رساندیم و این «شیشه امانت‏» نشکست، آن گاه پیروزیم و شایسته تبریک و تقدیر.
  • لحظه لحظه عمر ما، همراه با همین «انتخاب‏» هاست.
  • این، همان بر دوش گرفتن و حمل و تحمل بار شیشه است و هر وسوسه شیطان، هر خواسته «نفس اماره‏»، هر پاسخ مثبت‏به «هوس»، می تواند سنگى باشد که این بار شیشه را پیش از رسیدن به مقصد، بشکند.
  • به تعبیر قرآن، ظلوم و جهول بودن انسان، موجب شد این بار امانت رابه دوش بکشد، بارى که آسمان ها و کوه ‏ها و زمین از پذیرش مسؤولیت آن‏ ابا کردند و بیمناک شدند و انسان آن را پذیرفت. (۱)
  • غیر از امانت الهى، امانت مردمى و مسؤولیت اجتماعى نیز همین ‏حالت را دارد. کسى که به مقام و مسؤولیتى برگزیده یا منصوب می شود، اگرتا پایان توانست ‏به وظایف عمل خویش کند و بار را سالم به مقصد برساند، جاى «تبریک‏» است.
  • از تبریک اول کار چه سود، اگر سالم به پایان نرسد؟
  • جوان جوان عزیز: «اراده‏»، موهبت ‏خدایى است که در «اختیار» توست. به اندازه «بدبودن‏»، قدرت و استعداد «خوب شدن‏» دارى، بلکه بیش تر. پس چرا بدى راانتخاب کنى؟ بیش تر از سستى، می توانى جدى و مصمم باشى، پس چرا بى ‏حالى؟
  • به همان اندازه که گنج، رنج می طلبد، «انسان شدن‏» هم تمرین وتلاش می طلبد. راه باطن هم نیازمند نور و روشنایى است.
  • براى «پرورش روح»، ممارست و تمرین لازم است. براى «رسیدن»، باید فاصله ‏ها را کم کرد، فاصله خواستن تا هدف را، فاصله خودخواهى تاخداجویى را، فاصله «ایمان» تا «عمل» را، گفتار تا کردار را. براى رویش و شکوفایى، «ریشه‏» لازم است و آبیارى و تغذیه و نور و حرارت، ریشه در حکمت و معنویت، آبیارى عقیده و باور، تغذیه فکر و روح، نور بصیرت و بینش، حرارت عشق و شوق.
  • نفسانیات، نهر عفن و رودخانه لجن بارى است که باید پلى از «عفاف‏» و «تقوا» بر روى آن زد و گذشت، تا به ساحل «فلاح‏» رسید.
  • بهشت، آن سوى رود خروشان گناه است. کسى به «بهشت‏» می رسد که از «جهنم‏» بگذرد!
  • گذشتن از جهنم، یعنى گذر از دروغ، حسد، ریا، تکبر، نفاق، ظلم، غفلت و … شهوت!
  • نگذاریم «گل جوانى‏»، در برابر «طوفان هاى شیطانى‏» پرپر شود. بهار عمرمان را با پاییز حسرت و ندامت، بى ‏رنگ و افسرده نسازیم.پاییز گرگان دل و هــوش می بره

نظراتتان را از طریق بخش دیدگاه‌ها با ما در میان بگذارید:

یمنا؛ پایگاه اطلاع رسانی یاران محمد امینْ (ص): انتقادات، پیشنهادات و مطالب خود را به نشانی ادمین کانال: @yomnaadmin ارسال نمایید. آدرس تلگرام:  t.me/Yomna_ir

پی نوشت:
۱) إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَهَا وَ أَشْفَقْنَ مِنْهَا وَ حَمَلَهَا الْإِنْسَانُ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولًا؛ ما امانت[الهى و بار تكليف] را بر آسمان ها و زمين و كوه ها عرضه كرديم پس از برداشتن آن سر باز زدند و از آن هراسناك شدند و[لى] انسان آن را برداشت راستى او ستم گرى نادان بود. (احزاب، آیه ۷۲).

منبع:
برگرفته از کتاب: «گامی در مسیر» جواد محدثی

باکس شناور "همچنین ببنید"

یونس

یونس

🔅  نام اثر: یونس 🔅 ابعاد اثر: ۵۶*۸۱ 🔅 تکنیک اثر: اکریلیک 🔅 خالق اثر: استاد …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

یک × 1 =