سه شنبه , ۳۰ مرداد ۱۳۹۷
خانه / گلزار ادب / نیایش / احساس دعا

احساس دعا

وقتي صحبت از دعا شد، دلم به لرزه افتاد، مي‌‌گويد چه لرزه‌اي؟
وقتي, دعا, كنيد, احساسي, داريدلرزه به نگاه‌هاي يك نفر كه هميشه و هر كجا دنبالمونه، مواظبمونه، دلواپسمونه.
مراقبمونه كه هيچ‌وقت تنها نمونيم، هيچ‌وقت احساس دلتنگي نكنيم، اون كسي كه هر لحظه صداش كني نمي‌گه نه؟ بي‌جوابمون نمي‌گذاره، بارها و بارها وقتي دل از همه‌جا مي‌كَنيم و از همه‌چيز نااميد مي‌شيم، به دادمون مي‌رسه، اونم فقط با يك صدا از ته قلب. نمي‌خواد داد بكشي، اون مي‌شنونه، چرا كه اون شنواي داناست. 
بارها شده تا يك مشكل يا يك آرزو داريم، مي‌گيم اي خداي مهربون فقط همين يك دعا رو قبول كن ديگه هيچي ازت نمي‌خوام، اما وقتي دعامون قبول مي‌شه، بازم يك آرزوي ديگه تو سرمون مي‌چرخه. واسه همينه كه يك بزرگي مي‌گه: آرزوهايت را جايي يادداشت كن و يكي‌يكي از خدا بخواه، خدا يادش نمي‌ره، ولي تو يادت مي‌ره چيزي كه امروز داري، آرزوي ديروزت بوده.با دعا كردن بيشتر از هر لحظه خدا رو احساس مي‌كنيم، چون ايمان داريم، هيچ‌وقت خدا تنهامون نمي‌ذاره و تنها دادرس همه ماهاست.خيلي وقت‌ها ما انسان‌ها نماز رو به خاطر رسيدن به بهشت، يا ترس از قيامت مي‌خونيم و تندي ازش مي‌گذريم، اما وقتي بحث از دعا و آرزو مي‌شه، ناخواسته دستامونو بالا مي‌كنيم و با زبان بي‌زباني فغان سر مي‌دهيم، اون موقع است كه اعضامون همه دست به يكي مي‌كنند: از دست‌هامون كه لحظه‌اي پايين نمي‌يان، از زبونمون كه لحظه‌اي سكوت نمي‌كنه، از چشم‌هامون كه لحظه‌اي پلك نمي‌زنند و به بالا خيره‌اند، از اشكامون كه لحظه‌اي بند نمي‌يان، از پاهامون كه لحظه‌اي از جاشون تكان نمي‌خورند واز روي سجاده دور نمي‌شند، از قلبمون كه تپش‌زنان و از گوشامون كه مُصرانه منتظر يك خبرند، خبر اجابت دعا … اون موقع چه لحظه‌ي زيبايي است كه خدا ما رو قابل دونست و دعامون رو اجابت كرد.(صديقه حسين‌بر)

وقتي دعا مي‌كنيم، گرچه تمام وجودمان متعلق به شيطان باشد، ولي آن دل كه چون قوطي محكم و درب‌بسته است، خانه خداست. خدا را مي‌طلبد. او مي‌شكند و با شكستن همراه شده تا خدا را ملاقات كند. وقتي دعا مي‌كنيم؛ از دنيا و آن‌چه در آن است دل جدا كرده و تلاش به وصل معبود مي‌كنيم. وقتي دعا مي‌كنيم؛ يعني شايد گاهي به آخر خط و راه رسيده‌ايم و هدف نديده‌ايم، از او درخواست هدايت و دستگيري داريم. وقتي دعا مي‌كنيم؛ كوچك مي‌شويم، دنيا را هم كوچك مي‌بينيم و به دنبال بزرگي و عزّت مي‌گرديم و آن ‌را با رسيدن به خدا مي‌بينيم، وقتي دعا مي‌كنيم، آرزوي دل را به دلدار مي‌گوييم. وقتي دعا مي‌كنيم سعادت همگي را مي‌خواهيم.(پريسا غلامي)

با چشماني كه براي دوباره خوب ديدن آمده است و پاهايي كه از تو مي‌خواهد دوباره راه رفتن و ايستادن را، نامت را بلند در روح و جان تكرار مي‌كنم. گويي درد و رنج را با صبر و توكّل به نام تو آسياب مي‌كنم، باران اشك‌هايم را در ابر چشمانم پنهان مي‌كنم تا جز تو كسي در اين خلوت گامي ننهد، با اشك وضويي مي‌گيرم از جان و دل عبور مي‌كنم، خدا را در اشك‌هاي ريخته‌ام جستجو مي‌كنم، اما نه، دل ضريح خداست.سرانگشت‌هاي نياز و خواهش براي دوباره ديدن رو به آسمان مي‌رود، انگار دلخستگي‌هايم را ورق مي‌زند كه جاي زخم‌هاي بسيار است. در فراموش‌خانه‌ي دل يكي مي‌گويد، دلِ من گريه نكن، عشق به ما مي‌خندد؛ اما دل‌هاي شكسته نزد خدا قيمتي ديگر دارد. همين‌كه نامش را تكرار مي‌كنم، در اين دقايق نيلوفري دعا، بي‌آن‌كه پرنده باشم، پرواز را حسّ مي‌كنم، چيزي نيست كه بنويسم، احساس بي‌همتايي است كه وقتي به آن مي‌رسي، دلت اگر كوه رنج و درد باشد، آن را بهانه‌ي با خدا بودن مي‌داني، نااميدي‌ات، شاخه‌اي در ازدحام شكفتن مي‌شود. مي‌داني خدا از زخم هر حنجره آگاه است. نسيم لطف خداوندي در دل وزيدن مي‌گيرد و احساس مي‌كنم نگاه خداوند بر ديوار خلوتم نشسته است و دنيا به اين وسعت و فراخي، برايم تنگ مي‌شود و ناگاه مي‌بينم جاي خالي آن همه رنج و زخم را كه از دل گذر كرده، قلب سرود فتح و پيروزي را هجا مي‌كند. پيچك التهاب و اشتياق اقاقي وجودم را در بر مي‌گيرد و يك‌لحظه رهايم نمي‌كند، انگار كسي با آرامش و در كمال زيبايي و طمأنينه مي‌گويد: در پيچ وتاب اين زندگي، شكار دردهاي پي‌درپي مي‌شوي، اما توكل كن؛ زيباتر آن است نشكني. گويا هر سلول در جان نفسي تازه مي‌كشد و گلوي خوشبختي در دلم نجوا مي‌شود، با اين دعا صراط مستقيمي مي‌سازم كه ديگر پاهايم بر آن نلغزد، با جان دل مي‌گويم جز تو كسي نيست بر اين همه دعا راه روشنايي باز كند و هواي خوب بندگي را برايم فراهم كند. اين‌گونه هيچ دردي در من بزرگ جلوه نمي‌كند.
سپاس خداي را كه سزاوار ستايش است.(مريم رضواني)

دعا یعنی ارتباط

  • دعا احیاى خواسته ها, آرمان ها و ایده‌آل هاى راستین انسان است.
  • دعا مطالبه آن چیزهایى است كه انسان به لیاقت و كار و اندیشه باید به دست آورد.
  • دعا منبع عظیم تغذیه روح انسانى است; همان گونه كه جسم مركز تغذیه نیازهاى مادى مى باشد.
  •  بالاخره
  • حقیقت دعا عشق به خالق زیبایى ها, عظمت ها, جهش به سوى كمال مطلق و علم مطلق و پرواز بسوى بى نهایت و معبود لایتناهى است. به عقیده دكتر “كارل” دعا و نیایش عبارت است از تضرع و ناله و طلب یارى و استعانت و گاهى یك حالت كشف و شهود روشن و آرامش درونى و مستمر دورتر از اقلیم همه محسوسات.

باکس شناور "همچنین ببنید"

بدرود خداحافظ ای ماه خدا

وداع

ماه مبارك رمضان، ماه ضيافت الهي را سيد‌الساجدين‌(ع)، عيد اوليا‌ءالله مي‌داند. خداحافظی با اين ماه …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پنج + 15 =