خانه / اسوه ها / اهل بیت(ع) / پرتوى از سيره و سيماى امام مهدى(ع)

پرتوى از سيره و سيماى امام مهدى(ع)

پرتوى, سيره, سيماى, امام, مهدىحضرت مهدى(ع) در نيمه شعبان سال ۲۵۵ هجرى در شهر سامرّا متولّد گرديد. نام مشهور مادر آن حضرت، نرجس [نرگس] است. پنج سال از زندگانى او در حيات پدر بزرگوارش امام حسن عسكرى گذشت. در آن مدّت، فعّاليّت مهمّ و اساسى امام عسكرى بر دو امر مهمّ متمركز بود:۱ـ احتياط كامل از دستگاه حاكم،۲ـ آشنا كردن او با ياران نزديك خود. امام مهدى(ع) پس از پدر، مسئوليت امامت را در سال ۲۶۰ هجرى در پنج سالگی به عهده گرفت. خردسالى امام پديده اى شگفت آور نيست، همان طور كه حضرت يحيى در كودكى صاحب حكم نبوّت شد، چنان كه خداوند در سوره مريم، آيه ۱۲ می فرمايد: «يا يَحْيى خُذِ الْكِتابَ بِقُوَّة وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا»اى يحيى! كتاب آسمانى را با نيرو بگير. و اين گونه او را در كودكى حكم نبوّت داديم. امام حسن عسكرى(ع) چند روز پيش از وفات، به دوستان خود، در مجلسى كه چهل تن از ياران وفادارش حضور داشتند و از جمله آنان محمّد بن عثمان و معاوية بن حكيم و محمّد بن ايّوب بودند، چنين فرمود: «او بعد از من صاحب و خليفه شماست، او قائمی است، كه گردن ها منتظرانه، به سوى او كشيده می شود. هنگامی كه زمين از ستم و ناروا پر شد، خروج می كند، و زمين را از قسط و عدل سرشار می سازد.» غيبت صغرى از سال ۲۶۰ هجرى تا سال ۳۲۹ هجرى به طول انجاميد. امام مهدى(ع) با بعضى از ياران نزديك خود به طور مستقيم تماس می گرفت و به آنان توصيه می فرمود كه مشاهدات خود را در ميان مردم تبليغ كنند و سفارش می كرد كه مكان و ساير خصوصيّاتى را كه راه وصول به سوى او را براى مقامات دولتى آسان می ساخت، پنهان دارند.

آن حضرت به مسائل گوناگون مردم از طريق وكيلان و سفيران خود، كه مورد اعتماد او بودند، پاسخ می داد; فقط با كسانى كه اخلاصشان محرز و مورد اطمينان كامل بودند و راز را افشا نمی كردند تماس می گرفت. تلاش هاى پيگير معتمد، خليفه عبّاسى و پس از او معتضد، براى دستگيرى حضرت مهدى(ع) بی نتيجه ماند. مأموران براى چندمين بار در سامرّا خانه امام حسن عسكرى را محاصره كردند، همه جاى خانه را بازرسى نمودند، وقتى وارد خانه شدند از سرداب، بانگ تلاوت قرآن به گوش رسيد. بر در سرداب فراهم آمدند و آن جا را محاصره كردند تا كسى نه در آن جا به درون رود و نه از آن جا بيرون آيد. فرمانده سربازان بر در ايستاد تا همه سربازان به او پيوستند. امام(ع) از در سرداب بيرون آمد و از مقابلشان گذشت، وقتى از چشم ناپديد شد، فرمانده گفت: پايين برويد. گفتند آيا او نبود كه از برابر تو گذشت؟ جواب داد: من كسى را نديدم. پس چرا او را رها كرديد؟ گفتند ما پنداشتيم كه تو او را ديده اى. اموال و حقوق شرعی اى كه از طرف شيعيان به امام(ع) می رسيد، توسّط نمايندگان و وكيلان توزيع می شد و به مصرف واقعى خود می رسيد. قسمتى از اموال به طور مستقيم به دست امام(ع)می رسيد و قسمتى را نايب، بر وفق قواعد و احكام اسلامی در صرفِ حقوق، مصرف می كرد.

وظايف نوّاب آن حضرت، علاوه بر رسيدگی به امور مالى، گرفتن سؤالات و رساندن آن به امام و رساندن پاسخ امام به مردم بود.

نوّاب چهارگانه نوّاب چهارگانه كسانى بودند كه در غيبت صغرى از طرف امام(ع)داراى وكالت خاصّه بودند. آنان به ترتيب و بنا به تسلسل تاريخى عبارت بودند از:۱ـ عثمان بن سعيد العمرى، مدّت نيابت پنج سال،۲ـ محمّد بن عثمان العمرى، مدت نيابت حدود چهل سال،۳ـ حسين بن روح نوبختى، مدّت نيابت حدود بيست و يك سال،۴ـ و على بن محمّد سمرى، مدّت نيابت سه سال. و با پايان زندگی اين چهار نفر، دوران غيبت صغرى در سال ۳۲۹ هجرى به پايان رسيد و سپس دوران غيبت كبرى آغاز گرديد. تحرّكات و تلاش هاى آنان – بدون اين كه مأمورين را به خود جلب كنند – بسيار سرّى بود. از جمله كوشش هاى آن ها حلّ مشكلات علمی و شركت در بحث ها و مناظرات عقيدتى بود كه براى راهنمايى پايگاههاى مردمی يا براى پاسخگويى به شبهه ها و دفاع از اسلام انجام می شد.

نيابت و نمايندگی خاصّ از طرف امام مهدى(ع) ۶۹ سال و شش ماه و پانزده روز ادامه داشت و اين مدّت، غيبت صغرى نام دارد. غيبت صغرى در سال ۳۲۹ پايان يافت. در آن وقت، عمر امام مهدى(ع)۷۴ سال بود. آن گاه غيبت كبرى آغاز گرديد تا خداوند حكيم در زمان و شرايط مساعد به آن حضرت اجازه ظهور دهد تا زمين را پر از عدل و داد كند و حكومت واحد جهانى را تشكيل دهد و آرزوى بشريّت را، كه همان تحقّق مدينه فاضله است، محقّق گرداند. به اميد آن روز.

باکس شناور "همچنین ببنید"

بخشنده

بخشنده

جود بخششى بدون درخواست است که بخشنده در عین حال، بخشش خود را کوچک بشمارد. …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *