شنبه , ۵ خرداد ۱۳۹۷
خانه / اسوه ها / غنی ترین دیوان شعر

غنی ترین دیوان شعر

شاهنامه, اثر, کیست
غنی ترین دیوان شعر زبان فارسی

در میان شاعران کلاسیک ادبیات فارسی شاید کمتر شاعری را بتوان در مقام فردوسی یافت که تا این حد به زبان و شعر فارسی غنای ملی بخشیده باشد. اهمیت ابوالقاسم فردوسی در شعر و ادب فارسی چنان است که بسیاری او را ستون اصلی ادبیات پارسی دانسته‌اند. اثر بزرگ ترین حماسه پرداز زبان فارسی، حکیم ابوالقاسم فردوسی است. اين شاعر بزرگ ایران اثر بی رقیب خود شاهنامه را در قرن چهارم هجری سرود. شاهنامه فردوسی، ادامه کار “دقیقی توسی” بود که در حال به نظم درآوردن شاهنامه ي (ابومنصوری) از دنیا رفته بود.شاهنامه، غنی ترین دیوان شعر و مهمّ ترین سند عظمت و فصاحت زبان فارسی است. روایات اساطیری، پهلوانی و تاریخی ایران از عهد کیومرث تا پایان دوران یزدگرد ساسانی را شامل می شود. از دید فردوسی این اثر ارزشمند، همة تاریخ و فرهنگ ایران پیش از اسلام است، علّت شهرت آن، علاه بر محتویاتش که سراسر عبرت، حکمت و آزاد اندیشی است، ایمان پاک، اخلاص و علاقة سرایندة آن می باشد که همة ي عمر و ثروت موروثی اش را وقف آن کرد.داستان های شاهنامه، شرح استادانة جنگ های ایرانیان به فرماندهی رستم با تورانیان و نیز تاریخ ساسانیان به شکلی افسانه گونه است.فردوسی، پس از حدود ۳۰ سال شاهنامه را که دارای ۶۰۰۰۰ بیت بود، به سلطان محمود غزنوی هدیه کرد.از مزایای ادبی شاهنامه، اشاره به حکایت ها، ضرب المثل ها و معانی دینی و اخلاقی است. این امر نشان می دهد که فردوسی، مطالعات اسلامی زیادی داشته است و به همین دلیل توانسته نکات قرآنی و اخلاقی را به صورتی پوشیده، با معتقدات پهلوانان داستان هایش درآمیزد و به صورتي ابتکاری به زبان فارسی، هدیه کند.

غنی ترین دیوان شعر و مهمّ ترین سند عظمت و فصاحت زبان فارسی

که مازندران شهر ما یاد باد

همیشه بر و بومش آباد باد

که در بوستانش سراسر گل است

به کوه اندرون لاله و سنبل است

هوا خوشگوار و زمین پرنگار

نه سرد و نه گرم و همیشه بهار

نوازنده بلبل به باغ اندرون

گرازنده آهو به راغ اندرون

گلابست گویی به جویش روان

همی شاد گردد زبویش روان

دی و آذر و بهمن و فروردین

همیشه پر از لاله بینی زمین

کسی کاندر آن بوم آباد نیست

به کام از دل و جان خود شاد نیست

حکیم طوس حکیم ابوالقاسم فردوسی

غنی ترین دیوان شعر زبان فارسی
           غنی ترین دیوان شعر زبان فارسی

حکیم ابوالقاسم فردوسی شاعری جهانی

سروده‌های فردوسی نه تنها در ایران، بلکه در بسیاری از کشورهای دیگر مورد پژوهش و بررسی؛ و در دانشگاه‌های شناخته‌شده دنیا مانند دانشگاه کمبریج انگلستان و دیگر دانشگاه‌های اروپایی و آمریکایی مورد مطالعه قرار گرفته‌است و تازه‌ترین پژوهش‌ها درباره شاهنامه در مرکز مطالعات خاورمیانه و اسلامی دانشگاه کمبریج منتشر شده‌است. در میانه نوروز ۱۳۸۵ برگردان تازه‌ای از شاهنامه به زبان انگلیسی در آمریکا منتشر شد. دیک دیویس پدیدآورنده این نسخه جدید -که پروفسور زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اوهایوی آمریکا و عضو انجمن سلطنتی ادبیات است- با ارائه این برگردان نوین، نوروز ایرانی را جشن گرفت.از چند و چون دانش‌اندوزی و آگاهی فردوسی از دانش‌های روزگارش آگاهی دقیقی در دست نیست؛ اما از لابلای شاهنامه به نیکی دانسته می‌شود که وی بر ادب تازی و فلسفه و کلام روزگار خویش چیرگی داشته‌است. شاید به حدس و گمان بتوان گفت که وی، مستقیم یا غیرمستقیم، از بلاغت یونانی نیز آگاهی‌هایی داشته‌است؛ و این نکته از سنجش شاهنامه با نوشتارهای همسان آن از دیدگاه هنر صحنه‌آرائی به خوبی دانسته می‌شود؛ گرچه مجموعه این آگاهی‌ها ممکن است نتیجه شناخت ذوقی و قریحه فردوسی نیز باشد.فردوسی، چنانچه از لابه‌لای شاهنامه و قراین خارجی دانسته می‌شود، سراسر عمر در وطن خویش توس اقامت داشته، و جز یکی، دو بار به سفر نرفته‌ است. سفرهایی افسانه‌ای در تذکره‌ها به او نسبت داده‌اند که پذیرفتن آنها دشوار است؛ اما احتمال اینکه پس از پایان شاهنامه خود آن را به غزنین نزد محمود برده‌باشد امری است که اگر چه مسلم نیست، دلیل قاطعی نیز در رد آن وجود ندارد. به هر روی، در شاهنامه هیچ اشاره‌ای به سفر غزنین او نشده‌است.

حکیم ابوالقاسم فردوسی سخن‌سرایی وطن‌پرست

فردوسی سخن‌سرایی وطن‌پرست و در میهن‌خواهی استوار بود. این باور پایدار او از جای جای شاهنامه و به ویژه از شور فردوسی در ستایش ایران و نژاد ایرانی به خوبی آشکار است. او از تاریخ نیاکان خود و داستان‌ها و افسانه شاهان و تاریخ ایران آگاهی و یا به دانستن آن‌ها شوق و دلبستگی فراوان داشت و تربیت خانوادگی او نیز وی را بر این می‌داشت؛ و به همین سبب است که به این کار سترگ دست زد و تا هنگامی که گرفتار فقر و تهیدستی نگشت، یعنی مال و ثروت نیاکانی را بر سر کار شاهنامه نگذاشت، به دربار شاهان و جایزه‌های ایشان چشم نداشت. فردوسی در سرودن شاهنامه، گذشته از انگیزه وطن‌خواهی و باورهای میهنی، کمابیش پشتیبانانی داشته‌است. او خود از چند تن به نام یاد کرده‌است که ایشان به گونه‌ای در برانگیختن یاری او کوشیده‌اند. یکی از آنان که بیش از همه مورد ستایش اوست، کسی‌است از بزرگان و فرمانروایان آن روزگار که فردوسی ویژگی‌هایش را برمی‌شمارد، اما آشکارا نام او را نمی‌گوید.

منابع:

  1. ری زُن
  2. دايرة المعارف كودكان و نوجوانان،جوادمحدّثي.ج۲،سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد، چ۱تهران،ص۸۸۹٫

باکس شناور "همچنین ببنید"

روز مقاومت و پایداری دِزفول

روز دِزفول

در جنوب غربی کشور، دومین شهرستان پرجمعیت خوزستان و سی امین شهر پرجمعیت کشور، با …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

3 × دو =